Her Kiss

It's Mid January. It's her 20th birthday. She's supposed to be happy today, but she's crying. Not because of the joy that she's feeling but of the pain stuck in her chest. And here I am beside her. I am just staring at her. She's crying! Helplessly crying! She's crying like a child. I can stand this! I want to hug her but I just can't. I just can't...

--Jason

---

"Ano'ng problema mo, girl?" tanong ko habang umiiyak siya. Siya... yung bestfriend ko. Yung bestfriend ko... si Nadine, na walang ibang ginawa kundi iyakan yung lalaking yun. Yung lalaking yun... si Pete.

Hindi siya nagsalita. Pero mukhang alam ko na kung bakit siya umiiyak. "Si Pete kasi e!" yun lang naman ang madalas niyang sabihin. SI PETE KASI. Tapos wala na. Hindi ko na malalaman kung anong meron kay Pete, kung bakit niya iniiyakan si Pete. Pero may ideya na rin ako e. Babaero kasi yun. Palibhasa kasi gwapo kaya ang lakas ng loob magpaiyak ng babae.

Sa totoo lang, maraming beses ko nang narinig sa kanya yun. SI PETE KASI. Pero hindi niya nagagawang ituloy dahil pag sasabihin niya yung dahilan, lagi ko siyang inuunahan,

"E puta ka naman kasi, girl! Sinabi ko na ngang i-break mo na yang bf mong babaero e!"

Tapos yun, sangkatutak na mura na yung sasabihin ko. Wala na siyang ibang gagawin kundi umiyak. At wala naman din akong ibang gagawin kundi mag-sorry. Mag-sorry, dahil nasaktan ko na naman yung damdamin niyang mamon. Pagkatapos nun, patatahanin ko siya. At hahalikan niya ako, SA PISNGI. At kahit na minura ko na siya't lahat-lahat, sasabihin niyang SALAMAT dahil nandiyan ako para makinig sa kanya; para damayan siya pag may problema siya. Ano bang magagawa ko? Yun ang role ko e, ang makinig sa lahat ng kagagahan niya at kung anu-anong drama sa buhay. Ang kampihan siya at unahin siya kaysa sa ibang tao. BESTFRIEND e!

Pero itong araw na ito, hindi ko siya mapatahan. Umiiyak siya nang umiiyak.

"Nakipag-break siya sa akin!" sabi niyang humahagulgol.

Sa kabila ng umiiyak niyang mga mata, napangiti ako pero pilit kong tinago ang ngiting yun. Hindi ko aahasin si Pete, wag kayong mag-alala. Hindi ko siya type!

"Ano bang bago, e lagi namang ganyan ang eksena ninyo? Tapos ano, magbabati rin kayo! Para kayong mga sira!"
"Hindi best e! Iba ngayon e. Wala nang balikan!" sabi niyang tila may pag-aalala.
"Edi maganda! Wala nang UNGAS na magpapaiyak sa iyo. Dapat mag-celebrate tayo. Tara, nomo!" nagawa ko pa siyang yayain ng ganun.

Napailing siya kasunod nun ay ang pagsabi ng, "Hindi mo naiintindihan e! Best, buntis ako! Four months."

Nagulat ako sa sinabi niya. Hindi naman kasi halata na buntis siya. Ganun siguro yun pag araw-araw kayong magkasama. Hindi mo napapansin kung may pagbabago sa kasama o sa kaibigan mo.

"Wehhhh?! Walang halong charing?" ganun na lang ang naging reaksyon ko.
"Ayaw pa raw niyang maging tatay. Tinakasan ako ni Pete! Umuwi na sa probinsya nila!"
"Edi gooooo! Uso naman maging single mom ngayon e. Di ka naman nag-iisa. Bongga yan! Magpaka ulirang ina ka."
"Hay ano ka ba naman!" maktol niyang pagkakasabi. Pagkatapos, nagdabog siya at iniwanan niya akong nakatanga sa lugar na madalas naming tambayan. Iniwan niya akong bad trip ang mukha. Mukhang nairita sa akin. Alam kong malaking problema ang kinahaharap niya ngayon. Paniguradong madi-disappoint ang mga magulang ni Nadine dahil alagad pa man din sila ng simbahan. Gusto ko siyang tulungan!

Dalawang araw ang lumipas nang magkaroon ako ng lakas ng loob na kausapin si Nadine. Nag-sorry ako sa inasal ko nung nakaraan. Agad ko naman siyang nauto na patawarin na ako. Ganun talaga si Nadine e, mababa ang loob.

"Alam na nila?" tanong ko. Mahina lang ang boses ko. Baka may ibang makarinig. Nasa bahay pa naman nila ako.
"Hindi pa. Hindi ko alam kung paano ko sasabihin."

Hindi na ako magtataka kung ganun. Madalas wala sa bahay ang mga magulang ni Nadine dahil busy sa kaka-bible study sa ibang bahay. Hindi naman makasama si Nadine kasi hanggang gabi ang schedule niya sa Kolehiyo.

Hinawakan niya ako sa kamay at nakiusap. "Best, tulungan mo naman ako."

Tulungan siya? Iniisip niya bang tulungan ko siya para makumbinsi si Pete na balikan siya? No way! Ayokong makipagbalikan siya roon!

"Ano bang gusto mo? Pakasalan ka?" tanong ko.
"Syempre. Kawawa naman yung baby ko kung walang tatay."
"Gaga ka kasi, girl! Dapat kasi pinahugot mo sa animal mong bf! Gumamit kayo ng proteksyon! Ang dami-daming paraan e! Puro sarap kasi ang alam e!"

Pero habang sinasabi ko yun, nasasaktan ako. Naiinis ako kay Pete kasi hindi siya naging responsable. Madalas na nga niyang saktan yung bestfriend ko, ngayon, iniwanan niya pa.

"Ano bang gagawin ko? Natatakot ako."

Yung sinabi niyang yun ang nakapagpadurog lalo sa puso ko. Sinabihan ko siyang wag siyang mag-alala kasi gagawa ako ng paraan. Hindi ko siya pababayaan at iiwanan gaya ng pag-iwan sa kanya ni Pete.

Matapos ang pag-uusap naming yun, kinausap ko si mama. Simula't sapul kami na ang magkatuwang sa buhay.

"Ma, kung mag-aasawa ba ako, papayagan mo ako?" tanong ko sa kanya. Nasa hustong gulang naman na ako sa palagay ko, dahil dalawampu't lima na ako. Napatigil siya sa ginagawa. Nagluluto pa naman siya ng pananghalian nang mga oras na yun.
"Lalaki yan?"

Umiling ako, "Babae."

Natawa si mama. "Lol!!! May sakit ka yata, Jason."

"Si Nadine po," sabi ko.

Nabigla si mama. "Si Nadine? E di ba may boyfriend yun?"

Hindi na ako nahiyang mag-open kay mama kasi madalas naman namin itong ginagawa, "Yun na nga ang problema e. Di siya pinanagutan."

Lalong nagulat si mama. "Pinanagutan?! Buntis?" Tumango ako. "At ikaw ang aako?" Tumango uli ako. "Por Diyos por Santo!" di siya makapaniwala.

"Ma, di ba ino-open ko naman sa iyo yung problema ko tungkol kay Nadine... Alam mo naman di ba na... na mahal ko si Nadine. Matagal na! Ma, gusto ko siyang pakasalan."
"Hindi ko alam kung magandang ideya yan, Jason."
"Next month, ma."
"Hoy! Akala mo ganun kadali ang mag-asawa?"

Alam ko ayaw ni mama sa gagawin ko dahil unang-una ay magsisinungaling kami sa mga magulang ni Nadine na kaibigan pa man din niya. Pangalawa ay biglaan ang lahat. Pero dapat ko siyang mapapayag.

"Ma, para na lang dun sa baby. Isipin mo na lang na parang ako rin yung baby na yun."

At sa sinabi kong yun, lumambot ang puso ni mama.

Nang maiayos ko na ang lahat, pinuntahan ko si Nadine at inaya ko siyang lumabas tapos ay may ibinigay ako sa kanyang isang maliit na kahon.

"Ano ito?" tanong niya.

Inirapan ko siya. "Buksan mo kaya! Duh!"

Dahan-dahang binuksan ni Nadine ang kahon at nagulat nang makita ang laman nun. "Teka, bakit mo ako binibigyan nito?"

Inirapan ko uli siya. "Ay ang slow ni ate! Natural gusto kitang pakasalan!"

"Pakasalan?! Ako?!"
"Ay hindi! Hindi! Ako! Sarili ko papakasalan ko! Kakaloka ka!"

At ang tanong niya sa akin, "Jay, BAKIT?!"

"Bakit ba pinakakasalan ang isang tao, di ba, dahil mahal niya ito? Ibinibigay ko yan sa iyo di dahil napilitan ako kundi gusto ko talagang gawin ito kasi Nadine, mahal kita."
"Jay..."

At sa dinami-rami pa ng sasabihin ko, yun pa talagang "Bestfriend kita, di ba?" ang idinugtong ko. Hay... Ang duwag ko talaga!

Yung totoo, I am offering her a ring not to save her from the misery that she has, but because I love her. I love her, but I'm afraid to say that to her. I'm afraid to say that to her because I am thinking that she will make fun of me because I am a nobody. BAKLA ako, di ba? Sino namang babae ang papatol sa akin? Wala naman akong magagawa kung yun yung nararamdaman ko e. Matagal na rin akong nagsa-suffer dito sa feelings ko kay Nadine na di ko mapahayag dahil paniguradong di siya maniniwala at di niya ako tatanggapin.

Nadine is weak and she's so fragile. Oo, maaaring nagkamali siya at napagsamantalahan, pero hindi ako makapapayag na tuluyan na lang na mabasag ang mga babaeng kagaya niya.

That day, she cried. I know it's not of pain but of happiness. Deep in my heart kahit na hindi ko masabi sa kanya, I honestly love her. Matapos nun ay ipinaalam na namin sa mga magulang niya ang tungkol sa baby at ang tungkol sa kasal. Noong una, alam kong nag-alangan ang mga magulang niya dahil sa dinami-rami ba naman ng lalaki e sa akin pa siya mauuwi. Isa pang concern nila ay yung si Pete. Sinabi ni Nadine na nakipag-break si Pete sa kanya matapos malamang may nangyari sa aming dalawa at nagbunga ang aming ginawa. Na kung tutuusin ay walang katotohan. Sabi niya hihingi siya ng malaking tawad sa Diyos sa kasinungaling ginawa niya, namin. Pero sa kabila nun, hindi na nagawang tumutol o magtanong ng mga magulang ni Nadine dahil kilala naman nila ako at ang pamilya ko. Naging agaran ang kasal namin dahil conservative type ang mga magulang ni Nadine kasi nga, alagad sila ng simbahan at ayaw nila ng kahihiyan.

And here we are. At the altar we stand, saying vows to one another that we'll be together for richer, for poorer; for better, for worse. Alam kong mas gugustuhin niyang si Pete ang ikasal sa kanya. Pero hindi ko gugustuhing makasama niya habang buhay yung taong nanakit sa kanya. Nandito naman ako e! Handa kong ipagtanggol siya at tanggapin lahat ng kagagahan niya. Kung hahayaan niya ako. Sana hayaan niya lang ako...

Nadine is really pretty wearing that white gown. Nakakatawa, parang nagiging lalaki na yata ako. And when the ceremony is almost over, narinig ko yung pamilyar na linya sa tuwing may ikinakasal.

"I now pronounce you husband and wife! You may kiss the bride!"

Nakatingin at nakangiti sa akin si Nadine.

"Kiss daw!" sabi niya. Ang ganda ng ngiti ng bestfriend ko.
"Ha?" gulat na tanong ko. Tiningnan ko ang pari. Sinenyasan niya na ako na lapitan ko si Nadine.

Kinabahan ako. Hindi ko alam kung paano ko gagawin yun... yung halikan siya sa labi. Aaminin ko, sanay akong humalik sa lalaki pero sa babae? Hindi ko pa nasusubukan. Pero nilapitan ko si Nadine at inilapit ko ang mukha ko. At pagkatapos nun, I felt her lips. Her soft lips. Her kiss... Her warm kiss... Ganito pala yung feeling ng humalik sa isang babae. Kakaiba yung pakiramdam. Masarap... Passionate. Unexplainable. Masarap pala humalik ang gaga?

Nang maghiwalay na ang mga labi namin, nagulat ako nang bigla niya akong yakapin. Mas nagulat ako nang halikan niya ako uli. She started crying.

"Bakit ka umiiyak?" nag-aalalang tanong ko.
"E... Ikaw kasi e!"

Hindi ko na siya tinanong kung bakit. Alam kong masaya siya dahil iba yung pag-iyak na yun kumpara sa pag-iyak niya kay Pete. Nagpalakpakan ang mga tao nang lumakad na kami palabas ng simbahan at habang naglalakad kami, may ibinulong siya sa akin.

"May daddy na si baby. Thank you for saving me."
"Ano palang pangalan ni baby?"
"Jason Jr."
"Bet ko yan ha!"

I smiled.

...WAKAS...

Sapi

Naniniwala ka ba sa himala?

Nag-uumapaw sa dami ng tao ang bahay-dalanginan ni Apo Manlo sa paanan ng Bundok Trololol. Lahat ay kating-kati na masaksihan ang himalang ginagawa ng dati niyang kasambahay na si Luca, ngunit kung tawagin na ngayon ay "Mahal na Luca". Mula sa maliit na kumpol ng tao noong mga nakaraang buwan ay nadagdagan ito at umabot ng daan-daan ang dumarayo para makita at mahawakan ang Mahal na Luca. Umaasa silang mapapagaling sila nito nang hindi magbabayad ng ganun kamahal. Mula sa baryang natatanggap ni Apo Manlo ay nadagdagan na ang donasyon ng mga tao kaya't ang dating barung-barong na gawa sa kahoy ay naipasemento niya na at nakapagpatayo na rin siya ng bahay dalanginan na magsisilbing kanlungan ng Mahal na Luca sa tuwing gagawa ito ng himala.

Espesyal si Luca para sa karamihan. Paano kasi ay sumasapi sa kanya ang Sto. Niño na dinadasalan ng maraming Katoliko. Marami nang napagaling ang Mahal na Luca sa simpleng pagdura niya sa kanyang palad at pagpahid na animo'y lotion sa parteng apektado ng kahit anong karamdaman. Sunod nun ay hahagurin ng Mahal na Luca ang parteng masakit at babatak-batakin o di kaya'y mamasa-masahihin ang parteng ito. May ilang nakapagsabing mainit-init ang likidong ipinapahid sa kanila at masarap iyon sa pakiramdam. May nakapagsabing sa pamamagitan ng likidong iyon na tatawagin nating "banal na malapot na laway ng Mahal na Luca na may halong malunggay" ay gumiginhawa ang pakiramdam ng sinumang madampian ng espesyal na likido at kahit masakit ang gamutan ay sulit naman.

"Nagpapasalamat ako sa Mahal na Luca," sabi ng isang matandang lalaking pasyente. "Dahil sa kanya ay nagawa kong makalakad. Dati ni hindi ako makatayo pero mula nang pahiran niya ako ng banal na malapot na laway na may halong malunggay (at karate-hin) ang paa ko ay gumaling ako. Nakakapagpagaling pala talaga (ang malunggay! Ay hindi...) ang laway niya (pala)."

May isa ring patotoo na nakapagpamangha sa mga tao. Iyon ay ang pahayag ng isang dalagitang kabilang din sa mga taong nasa dalanginan. "Madalas akong duguin pero mula nang magpagamot ako sa Mahal na Luca ay bumuti ang lagay ko. Itinapat niya sa tiyan ko yung kanang kamay niya at nagsabi ng dasal. Pinahiran niya ako ng banal na malapot na laway na may halong malunggay. Matapos niyang gawin yun ay binulungan niya ako. (Bumili raw ako ng Modess with wings.) Tapos sinabunutan niya ako. (Wag daw akong tanga. Nasa puberty stage na raw kasi ako.) Nawala ang masamang espiritu (ng katangahan) sa katawan ko."

Isang binata naman na may malaking problema sa mukha ang lumapit noon at humingi ng tulong sa Mahal na Luca. "Dati punung-puno ng tighiyawat itong mukha ko pero mula nang magpunta ako rito at humingi ako ng tulong sa Mahal na Luca ay nawala ang mga tighiyawat ko. Dinuraan ako ng Mahal na Luca sa mukha at hinagod niya ang banal na malapot na laway na may halong malunggay sa mukha ko. Matapos umusal ng dasal (na hindi ko naman maintindihan) ay binulungan niya ako. (See me after this, sabi niya.) Matapos ang seremonya ay (inabutan niya ako ng papaya soap. Use three times a week daw.) guminhawa ang pakiramdam ko. Isang buwan makalipas ay nawala ang tighiyawat sa mukha ko."

Ang mga simpleng pahayag na yun ang nakapagpasikat sa Mahal na Luca kaya daan-daan na ang dumarayo para magamot niya. Kabilang sa mga dinadaing ng mga tao ay ang pagsakit ng ngipin, pagkakaroon ng higanteng tutuli sa tainga, pagkabingot, rayuma, pagsakit ng likod, panlalabo ng mata, mataas na lagnat, pagkakaroon ng putok, pamamaho ng paa dahil sa alipunga, at kung anu-ano pang mga sakit na kung tutuusin ay common sense na lang ang paraan ng gamutan. Nariyan din ang bigating sakit gaya ng cancer at yung malalaking bukol na tumutubo sa katawan. Lahat ay naniniwalang kaya silang pagalingin ng Mahal na Luca.

Bandang alas sais ng hapon ay dumating na ang Mahal na Luca sa dalanginan. Isa siyang babaeng may kalakihan ang katawan, mabilbil, hanggang baba ang itim na buhok, pawisan, nakasuot ng shorts at t-shirt at may kapang pinaghalong pula at puti ang kulay. May kabuntot siyang dalawang alalay, isang lalaki at isang babae.

"Magandang hapon po, Mahal na Luca," bati ng mga tao.

Nilibot ng Mahal na Luca ng tingin ang bawat taong nasa paligid niya. Hindi siya umimik. Ilang saglit pa'y tumirik ang kanyang mga mata, nangisay at nahimatay. Bumagsak ang mahal na Luca sa isang malambot na kutson. Binili iyon ni Apo Manlo para sakaling hihimatayin ang Mahal na Luca ay hindi siya gaanong masasaktan. Kinabahan at napasigaw ang mga tao. Sinubukan siyang tulungan ng lalaking alalay pero binalaan iyon ng babaeng alalay.

"Huwag mo siyang galawin! Sumasapi sa kanya ang banal na kaluluwa ng mahal na Sto. Niño!" Nanatiling nakatanga ang lalaki at di alam ang gagawin kahit na paulit-ulit naman nilang ginagawa iyon. Yun ang papel niya, ang magtanga-tangahan sa tuwing sinasapian si Luca. Kapansin-pansin din ang isang bag na dala niya. Naglalaman iyon ng ilang bimpo, alcohol at baby powder para sa Mahal na Luca sakaling manlagkit ito at pagpawisan.

Nagpatuloy ang alalay na babae, "Lahat kayo! Itaas ninyo ang mga kamay ninyo sa langit at sabay-sabay na sabihing AMEN! AMEN! Purihin ang kabanal-banalang Sto. Niño. Purihin ang Mahal na Luca!"

Parang parrot na sumunod ang mga tao.

Nang nagkamalay ay hindi dumilat ang Mahal na Luca. Bumangon lang siya, ngumiti at nagsalita sa maliit na boses. Patunay ito na nakakulong na sa kanya ang espiritu ni Sto. Niño.

"Magandang araw sa inyo," bati niya sa mga tao nang nakapikit at nakangiti na parang isang hibang. Pagalaw-galaw ang leeg niya, nagpapa-cute at todo effort sa pag-ipit ng boses. Ito kasi ang bilin ni Apo Manlo sa kanya noong nagsisimula pa lang sila sa (panloloko) panggagamot sa mga tao, "Pag sinasapian ka ng Sto. Niño, dapat palaging maliit ang boses mo. Kahit sinong napapanood sa TV e ganun ang feature and characteristics! That is a requirement!" Yun ang palaging tinatandaan ni Luca. Nagpapractice rin siya gabi-gabi.

"Sino sa inyo ang gustong gumaling?" Nagtaasan ng kamay ang mga tao. "Simulan na natin," pang-eengganyo niya. Nauna sa gamutan ang unang taong dumating sa dalanginan. Nakapaskil kasi sa labas ng dalanginan ang isang notice, "First Come, First Serve."

Habang naghihintay ang iba na sila'y magamot, may isang dalagita na kilala bilang apo ni Apo Manlo ang lumibot sa paligid at nag-abot ng isang sisidlang may nakadikit na, "Kaunting donasyon para sa Mahal na Luca. Kahit singkwenta lang." At hindi siya aalis sa harap mo hangga't di ka nagbibigay.

Natatapos ang gamutan nang tatlong oras dahil nakapaglalagi ang espiritu ni Sto. Niño sa loob ng katawan ni Luca nang ganun katagal. Parang nagiging isang bukas na tindahan ang katawan ni Luca dahil bumabalik si Sto. Niño araw-araw. Kung makapagsasalita lang ang katawan ni Luca e sasabihin nitong, "Thank you! Come again!" Pero tila masyado na itong abala at pagod sa kadudura nang kadudura sa mga tao.

Hindi pa natatapos ang eksena sa panggagamot sa isang taong may malaking bukol sa mukha ay bigla na lamang nangisay ang Mahal na Luca. Mukhang time's up na at kailangan nang umalis ni Sto. Nino sa katawang ito. Di bale, marami namang naduraan, nasabunutan, nabulungan ng pekeng dasal na sa paniniwala ng iba ay mula sa Diyos pero di naman maintindihan, at nasaktan ng kalamnan. Mukhang umabot na rin ang grupo nina Apo Manlo sa quota kaya stop na muna. Bukas uli. Nanghinayang ang mga tao sa pangingisay na yun, lalo na yung mga di nakaabot. Nangangahulugan kasi na kailangan pa nilang bumalik bukas at maghulog na naman ng panibagong singkwenta pesos.

"Magpapahinga na ang Mahal na Luca!" sabi ng babaeng alalay. Bumuntot ang lalaking alalay. Pumasok sila sa isang pinto na nasa altar ng bahay dalanginan. Naiwan si Apo Manlo at ang apo niya at kinukumbinsi ang mga tao na umuwi na para makapagpahinga (at para makapagbilang na rin sila ng pera at mapaghati-hatian na nila yun).

Nang wala nang tao sa paligid, nagtipon-tipon sila sa salas ng tahanan ni Apo Manlo. Isinalansan ng dalagita sa mesa ang nalikom na pera. Binilang iyon ni Apo Manlo. Ipinasa iyon sa Mahal na Luca. Matapos ay pinaghahati-hati niya iyon, pinanalangin, inabot sa mga alipores at sinabi, "Tanggapin ninyong lahat ito. Ito ay katas ng aking katawan na ibibigay ko sa inyo at sa ating lahat." Inabot niya ang halaga kay Apo Manlo, sa dalagitang apo ni Apo Manlo, sa babaeng alalay, tapos ay sa lalaking alalay.

Lingid sa kanilang kaalaman na may hidden camera sa bag na dala ng lalaking alalay. "Alalayan mo na papunta sa kuwarto si Luca. Pagpahingahin mo muna tapos maghanda ka ng pampaligo," utos ng babaeng alalay. Agad na sumunod ang lalaki.

Nang maihatid na sa kuwarto si Luca, naghanda na ang lalaki ng pampaligo. "Mga walang hiyang manloloko! Mayayari na kayo kay Mike Marquez!" isip ng asset ng programang "Imbestigahan Mo".

Dear Diary

May 6, 2012

Dear Diary,

It was Saturday afternoon; kahapon yun, mga 1 p.m. Nakatanggap ako ng text message mula kay Jeffrey. Sino si Jeffrey? Siya yung taong sobrang espesyal sa buhay ko.

“Punta aq jan s inyo mmya.”

Kung tutuusin, hindi niya na naman kailangang magpaalam. Puwede naman siyang pumunta anytime kasi magkatabi lang yung mga bahay namin. Napaisip na naman nga ako e. Ano na naman kaya ang dahilan kung bakit pupunta ang mokong na yun? Siguro eeksena na naman siya ng walang katapusang,

“Iniisip ko na naman si Jeanne.”

O kaya yung mga linya niyang,

“Hindi na ako mag-gi-girlfriend! Gusto ko na lang maging bachelor for life!”

Paulit-ulit niyang sinasabi yung mga salitang yun na masakit na sa tainga ko. At kahit na ilang beses ko pang sinasabi sa kanyang, “Huwag mo nang isipin yun. Nandito naman ako. Nandito lang naman ako para pasayahin ka,” pakiramdam ko hindi niya napapansin yun.

Palibhasa kasi ang tingin niya sa akin e kaibigan lang. Pero kahit paulit-ulit niyang sinasabi yung mga linyang binanggit ko kanina riyan sa taas, e paulit-ulit lang din naman akong nakikinig sa kanya. Kung alam niya lang yung nararamdaman ko… yung masakit na pakiramdam pag nakikita ko siyang umiiyak, umiinom, o kaya e tumutugtog ng malulungkot na tugtugin sa piano niya.

Ilang taon na rin siyang ganyan. Ilang taon na siyang ngumangawa sa akin ng tungkol kay Jeanne. Madalas ko namang sabihin sa kanya,

“Jeff, tama na nga! Mahal naman kita. Nandito lang ako.”

Kaso lagi niya akong tinutugunan ng, “Alam ko. Salamat dahil naging kaibigan kita.”

Kaibigan lang naman ako sa paningin niya e. Yun lang naman ako. Pero umaasa akong isang araw makikita niya rin ako, na ako yung taong nandiyan para pasayahin siya. 

Bilang pagtugon sa text message na pinadala niya, nagsabi ako ng,

“Cge, punta k.”

Hinintay ko yung pagdating niya. 3 p.m. nang kumatok siya sa pinto ng bahay namin. Kung alam mo lang, diary, kung gaano ako kasaya nang makita ko siya. May dala-dala siyang few bottles of beer at ilang packs ng junk food.

“Jeanne again?” tanong ko. Ngumiti siya bahagya.

Inayos ko na yung place para makapagsimula na yung drinking session with Jeffrey. Hmm… Hindi naman ako umiinom at wala akong ibang iaambag kundi kuwento lang talaga. Gusto ko lang siyang samahan at damayan sa kalungkutan niya…

Nang makailang bote na siya, nagsimula na naman yung walang katapusan niyang litanya tungkol sa kasawian niya sa pag-ibig. Madilim na sa labas. Habang dumadaldal ang loko e biglang pumasok sa isip yung nabasa kong note sa Facebook profile niya.

Dear future girlfriend...

Every day that passes is a day closer to you. Our paths are slowly getting closer and closer together. I wonder how long it will take for me to realize that you are… YOU.

I can’t promise that every day will be perfect. I can’t promise to be cool  100% of the time. But I do promise to always try my best for you. I can’t say that there won’t be any failure because knowing me, there will be a few. But that’s not to say that we won’t have perfect days too. My point is.. as long as we are together i won't give a damn...

If you can’t sleep at night, I’ll play the piano for you.

On your worst days, I’ll be right there for you to hug

I’ll do anything you ask me, and if I can’t do it teach me how to do it, we’ll learn together.

I’ll text you when you leave and tell you how much I miss you, and I promise to stay on the phone until you say you have to go and I’ll never hang up first.

But there's one thing i have to ask you.........

Please hurry up. Because I’m almost starting to lose hope.

-Jeff

At that moment, nakatingin lang ako sa kanya. Lumilipad yung isip ko habang inaalala yung bawat salitang sinabi niya roon na nabasa ko. Kung alam niya lang kung ano yung nasa isip ko. Sana ako na lang. Sana ako na lang…

Naistorbo ako sa pag-iisip nang sinabi niyang, “Punta lang ako sa CR.” Tumayo siya sa puwesto.

Naalerto ako dahil nang tumayo si Jeffrey ay bigla na lang siyang natumba. Buti na lang at nasalo ko siya agad. Lasing na talaga siya. Hindi niya na kaya ang sarili niya. Nagulat na lang ako nang tinitigan niya ako nang mata sa mata. Doon ko na-realize na sobrang lapit namin sa isa’t isa. Kinilabutan ako. Sobra! Malapit na malapit yung mukha niya sa mukha ko. Na-conscious nga ako bigla.

“Shit!” sabi ng isip ko. And at that moment… I’ve fallen for him totally.

Nakatingin ako sa mga mata niya. Bigla na lang tumakbo sa isip ko yung kanta ng Never The Strangers.

“Inch by inch, we're moving closer… Feels like a fairytale ending… Take my heart, this is the moment… I'm moving closer to you…”

Will this be Jeff and I’s first kiss? I hope so.

Naging mabilis ang mga pangyayari. He leaned towards me. I closed my eyes. And suddenly, I felt something wet. Yun pala… sinukahan ako ni Jeffrey! Shit! Huminto bigla yung kantang nasa isip ko...

Mga 9 p.m. nang medyo nawala na yung tama niya. Nagpaalam na siya sa akin. Sinundan ko siya nang lumabas siya sa bahay namin.

“Sorry. Hindi na mauulit!” sabi niyang puno ng pag-aalala at mukhang hiyang-hiya.

“Wala naman sa’kin yun,” tugon ko.

At habang naglalakad siya palayo, tinitingnan ko siya. I love him; everything about him. No matter what his past was or how he looks like. Pero alam ko naman na hindi niya ako nakikita and he would never like me the way I like him. Pero kung dadating man yung panahong mahuhulog siya sa akin, sasaluhin ko siya, at hahawakan nang mahigpit na mahigpit, as if I don’t want to let him go. Hindi gaya ng ibang babaeng nang-iwan lang sa kanya...

“I love you, Jeff…” bulong ko sa hangin. Gusto ko talagang sabihin yun sa kanya e! Pero hindi ko alam kung paano at natatakot ako sa puwedeng maging tugon niya. Ayoko rin namang masira na lang basta yung pagkakaibigang binuo namin.

Hay… Tama na nga itong drama ko. Ang sakit na ng kamay ko. Ang haba na pala ng nasulat ko. Saka baka magsalita ka na, sabihin mo umaambisyon na naman ako. Until next time, diary!

Love lots,

GARDO

_Dedicated to someone close to my heart. Haha! Sorry di ko kinaya yung on-the-spot na story na pinagawa mo sa akin nung isang araw. Pero hayan, tinapos ko kanina habang wala ka pa. :)

Tsinelas

Kanina sa palengke e may nakita akong magkasintahan. Naroon sila sa tindahan ng tsinelas kung saan kami nakatayo ng kasama ko habang naghihintay ng jeep na masasakyan.

Pinagmamasdan ko ang magkasintahan. Hindi magkamayaw ang babae sa pagpili ng tsinelas, namimili ng kulay at disenyo, at nagtatanong kung anong size nga ba ang pares ng tsinelas na kanyang maibigan. Tiningnan ko ang suot na tsinelas ng babae. Bukod sa luma na e pudpod na pudpod pa ito, mukhang matagal nang hindi nakabibili ng bago. Hanggang dumating sa puntong nakapili na siya ng tsinelas na gusto niya at ibinigay niya na yun sa kasintahan niya.

"Sukatin mo," sabi ng kasintahang lalaki na siya namang ginawa ng babae at sumakto ito sa kanyang paa. Napagdesisyunan na nila itong bilhin. "Magkano?" tanong ng kasintahang lalaki sa tindera.
"Isang daan," sagot nito.

Nakita kong napalunok ang lalaki. May pag-aalinlangan naman sa mukha ng kasintahang babae. Namahalan yata sila sa presyo ng tsinelas. Di nagtagal ay dumukot ang lalaki ng pera sa kanyang kalupi at nagbayad sa tindera. Laking tuwa ng babae nang iabot sa kanya ang bagong tsinelas at sinabihan siya ng kasintahan niya ng,

"Sige na, isuot mo na."

Sa isang iglap ay napalitan ng bago at magandang tsinelas ang kanina'y pudpod na pudpod na tsinelas ng babae. Bumagay ang pink na tsinelas sa suot niyang pink na pang-itaas na damit.

Nagtagal pa sila nang kaunting sandali sa tindahan ng tsinelas hanggang sa nagtanong ang lalaki sa tindera.

"May panlalaki po ba kayo?" at naghagilap ang lalaki ng tsinelas sa mga naka display sa tindahan. Pudpod na rin pala ang tsinelas niya. Nang sinipat ko'y mukhang mas pudpod pa iyon kaysa sa tsinelas ng kasintahan niya.

Nakakita ang lalaki ng tsinelas para sa kanya pero di na siya nagsukat. Nagkasya na lang siya sa pagtingin sa pares ng tsinelas at sila'y umalis ng kanyang kasintahan na magkakiling ang mga braso. Siya namang dating ng jeep. Sumakay na kami ng kasama ko para magpunta sa ospital.

Published with Blogger-droid v1.7.4

Should I Let Go? (A Letter to Yuji)

Minsan ang ganda ng timing mo. Pag nakahiga ako sa kama, pupunta ka rin doon tapos tatabihan mo ako. Ayan na. Syempre magkatabi tayo, di maiwasang hahawakan kita, hihimasin. Ikaw naman, tahimik lang. If I know deep inside enjoy ka sa ginagawa ko. (lol!) Tapos magugulat na lang ako kasi didilaan mo yung leeg ko, pababa... sa kamay tapos sa legs. Minsan nga napapasigaw ako ng "Shit!" Bakit? Nakikiliti kaya ako! Buti na nga lang hindi yung *censored* ang dinidilaan mo. Ay joke lang. :p

Ayoko lang nung minsan pag nakaupo tayo sa sofa e hinihila mo yung damit ko. Tapos matataon pang tayong dalawa lang sa sala? Hindi ako ready makipagharutan, ano. Naku. Minsan talaga naiinis ako kasi yung kiliti ko sa tagiliran e nasasagi mo. You're so insensitive. Pag sinabi kong stop, tinutuloy mo pa rin. I hate it! When I say stop, stop na!

Ang hindi ko rin gusto e yung mood swing mo. Minsan sobrang lambing mo, tapos magbabago, bigla kang mang-aaway. Naiinis ako roon. Minsan nga sumasagi sa isip kong gusto na kitang iwasan kaso pag naiisip ko yung memories nating dalawa... Yung pamamasyal natin sa playground nang magkasama, paglalakad, paggala, tapos yung mga panahong paghahandaan kita ng pagkain at sabay tayong kakain (kahit na minsan choosy ka sa pagkain)... Pati yung pag umuuwi ako ng bahay e makikita kitang nandiyan, napapangiti kaya ako. For the past three months marami na tayong napagdaanan. Kaya ang hirap... Ang hirap din palang mag-let go.

Kahit na minsan makulit ka... Siguro nga e may part pa rin sa aking nagsasabing ayaw kitang mawala. Ngayon pa't nalaman kong type ka ng kapit-bahay namin at gusto ka niyang kunin sa akin? Uminit nga ulo ko roon e. Paano kasi lagi ka niyang nakikita, nagkainteres tuloy sa 'yo. Sabi kasi niya ang cute mo raw. Alam niya namang sa akin ka e tapos ganun siya? Ano ba yun? Nakakainis. Nalaman ko yun kasi sinabi ni mama, na nalaman niya sa isang tsismosang kapit-bahay. Arrgh!

Before naisip ko yang tanong na, "Should I let go?" Pero ngayon napag-isip-isip kong lalo kitang mamahalin. Pagtitiisan ko yung kakulitan mo, hahabaan ko ang pasensya ko at iintindihin kita. I will promise you that I'll love you more than you could ever imagine. In return, please promise me also that you'll be the greatest man's best friend, Yuji. I'll take care of you always. Mwaah!

Uuwi Ako sa Bagong Taon

Ika-tatlumpu ng Disyembre, taong kasalukuyan.

"Kuya, kailan ka ba uuwi?" ilang beses na itinanong ni Japoy sa kuya Leo niya nang tumawag ito sa kanila. Nakipag-agawan pa siya ng telepono kay Wena na bunso nilang kapatid. Umiyak tuloy yung isa kasi ayaw ibigay ni Japoy ang telepono.

Labing isang taong gulang si Japoy, si Wena ay pito at si Leo ay dalawampu't-isa. Malaki ang agwat ng edad ni Leo sa mga kapatid kaya naman sobrang pagmamahal ang ibinibigay niya sa mga ito, sa kadahilanang matagal siyang nanabik na magkaroon ng kapatid.

"Sa Bagong Taon nga uuwi ako," sagot ni Leo na ilan beses na iyong pinauulit-ulit sa kapatid niya.
"Sure ka ha?" paniniguro ni Japoy.
"Oo nga. Kanina ko pa sinasabi. Japoy talaga," tugon ni Leo.

Nung Pasko kasi hindi umuwi si Leo. Inaasahan pa naman ni Japoy na uuwi ang kuya niya. Nalungkot tuloy si Japoy kasi matagal na siyang walang kalaro. Ayaw pa naman niyang makipaglaro sa iba. Naiinis kasi siya sa mga bata sa lugar nila kasi sinisira ng mga iyon ang mga laruan niyang ipinadadala ni Leo sa kanya mula nang makapagtrabaho ito sa Maynila.

"Isasama ko pala si Monica," sabi ni Leo.
"Talaga? Uuwi na rin si Ate Monica?"
"Oo."

Ito ang unang Pasko na hindi nakasama ng magkapatid na Japoy at Wena ang kuya nila. Nagdesisyon kasing magtrabaho si Leo sa Maynila para sundan si Monica na kasintahan at kapitbahay nila na siya ring nagpasok sa kanya sa imprentahan ng diyaryo.

"Ano ba ang gusto mong pasalubong?" tanong ni Leo kay Japoy.
"Kuya, bilhan mo ako ng eroplano. Yung de remote," hiling ni Japoy.
"Eroplano na naman ba? Hindi mo ba natanggap yung regalong pinadala ko noong Pasko?"
"Natanggap! Kaso kuya, sinira ni Wena e! Napaka inggitera kasi!" sagot ni Japoy sabay dila kay Wena at nang-asar pa lalo.
"Sige, ibibili uli kita."

Nagliwanag ang mga mata ni Japoy nang marinig yun, "Yung ganung-ganun din ha!"

"Oo. Yung ganung-ganun din," tugon ni Leo. At napuna ang naririnig na ingay sa background, "Sino ba yang panay ang iyak diyan?"
"Si Wena. Gusto ka raw makausap e ayoko nga!"
"Sabihin mo kay Wena sa Bagong Taon, pag uwi ko, magkukuwentuhan kami magdamag. Sige na at may gagawin pa si kuya. Ingat kayo riyan ha."

At doon natapos ang tawag. Ilang oras ding nagmaktol si Wena pagkatapos nun kasi di niya nakausap si Leo.

Bisperas ng Bagong Taon, niyaya ni Leo si Monica na lumabas para ipagdiwang ang Bagong Taon. Nagpasama na rin si Leo kay Monica sa bilihan ng laruan.

"Buti pinayagan tayong makauwi ano," sabi ni Leo habang tumitingin-tingin ng laruan.
"Oo nga e," tugon ni Monica. "Tagal ko na ring di nakikita sina mama at papa, pati sina Julius at Kristel. Miss ko na sila."
"Sabik na rin ako kina nanay at tatay. Pati na rin kina Japoy at Wena."
"Makulit pa rin si Japoy?"
"Sobra! Sabi ko nga kay Japoy uuwi ka rin e. Hihingian ka ng Pamasko nun!"
"Wala akong ibibigay!" tumawa si Monica.
"Kuripot! Si Japoy pala nagpapabili na naman ng laruan. Sinira raw kasi ni Wena yung laruan na iniregalo ko sa kanya nung Pasko."
"A, kaya pala nandito tayo."

Matapos makapamili ay nagliwaliw pa muna ang dalawa at nang medyo dumilim na at bago pa abutan ng putukan para sa pagsalubong sa Bagong Taon ay inihatid na ni Leo si Monica sa tinutuluyan nito.

"Bukas ha," sabi ni Leo noong nasa labas na sila ng bahay.
"Oo, mag-aayos na ako ng gamit mamaya," sabi ni Monica.

Niyakap ni Leo nang mahigpit si Monica. "Mahal na mahal kita. Ingatan mo sarili mo palagi."

"Drama mo!" tugon ni Monica, sabay kalas ng pagkakayakap ni Leo kay Monica.

Hanggang sa isang sigaw na lang ang narinig kay Monica, "Leo! Leo!!!"

Bagong Taon, alas sais ng umaga.

"Nasaan si kuya?" pupunghap-punghap pa si Japoy nang gumising at nakita si Monica sa sala ng bahay nila.

Tumayo si Monica mula sa pagkakaupo, tikom ang bibig, at inilabas mula sa isang plastic ang kahon ng laruan.

"Ipinabibigay ng Kuya Leo mo."
"Nasaan na nga si kuya?" tanong ni Japoy sa karaniwang makulit na tinig, at tinanggap ang laruan.

Tiningnan ni Monica ang mga magulang ni Leo na siyang tumanggap sa kanya sa ganitong oras ng umaga, tapos ay tumingin siya kay Japoy.

"Japoy... Wala na si Kuya Leo mo..." Napaiyak si Monica nang maalala ang nangyari kagabi. "Natamaan siya ng ligaw na bala... sa ulo."

Biglang-bigla na lang ay nakarinig sila ng pagngawa --si Wena, at kasunod niyon ay nabitawan ni Japoy ang hawak na kahon ng laruang eroplano.



Mag-ingat tayo sa darating na Bagong Taon. Heypi New Year!

anyD ;)

Leigh

"Ano ba ang pakiramdam ng mawalan ng minamahal sa buhay? Masakit ba? Gaano kasakit?" tinanong ko kay Russel iyan noon nang pumanaw ang daddy niya. Hindi siya sumagot, pero sapat na ang pagluha niya para malaman kong sobrang bigat ng nararamdaman niya. At sa pagkawala niya, nahanap ko na rin ang kasagutan sa mga tanong ko.

--Leigh


Naaalala ko pa ang huling sandali na magkasama kami ni Russel tatlong taon na ang nakalilipas. Nasa hardin kami ng bahay nila. Nagmamasid ang mommy at kuya niya sa amin habang inaalalayan ko siyang maglakad sa damuhang madalas niyang apakan noon. Ilang sandali pa’y nagyaya na siyang umupo kasi ayaw niya nang maglakad, nahihirapan na raw siya.

“Tumingin ka sa mga bituin,” sabi niya nang makaupo kami; sa kaliwa siya, ako sa kanan. Mula pagkabata namin ay hilig niya nang tingnan ang mga bituin, tapos bigla-bigla na lang siyang tuturo sa kalangitan at sasabihin niya kung anong constellation ang nakikita niya mula sa mga bituing tinitingnan namin. Tangu lang naman ako nang tango, kunwari ay naiintindihan ko ang mga sinasabi niya.

Higit kong minahal ang masayang mukhang nakikita ko sa tuwing nagkukuwento siya tungkol sa mga bituin. Para kasing walang kapantay na saya ang lagi niyang nararamdaman. Ngunit ngayon, iba ang mukhang nakikita ko. Naiiyak na lang ako habang pinagmamasdan ko siya kasi alam kong kaunti na lang ang nalalabi niyang sandali rito sa mundo. Alam kong lubos na siyang pinahihirapan ng sakit niya… brain cancer. Yun ang isang bagay na hindi ko matanggap.

Maya-maya pa’y humilig siya sa kaliwang balikat ko. “Leigh,” pagtawag niya. “Hindi ko na kaya,” dugtong niya.

Napalunok ako nang marinig ko ang sinabi niya at naramdaman ko na lang na dumadaloy na ang mga luha sa pisngi ko. “Russel, huwag kang ganyan,” sabi ko. Pasinghot-singhot na ako. Mababaw kasi ang mga luha ko.

Umalis si Russel sa pagkakasandal sa balikat ko at mukhang naalarma. “Umiiyak ka ba?” tanong niya. Hindi ko na naitago yun dahil nagtuloy-tuloy na ang daloy ng mga luha ko. “Bakit ka... umiiyak?!” malaking tanong niya. Umiiling lang ako. “Huwag ka nang... umiyak,” sabi niya at nagawa niya pang pahirin ang mga luha ko. Pero habang dumadampi sa balat ko ang kamay niya, tila ayaw tumigil ng mga luha ko… kasi alam ng mga ito na ilang sandali na lang ay wala nang pupunas sa kanila kaya sinasamantala na nilang tumulo.

“Leigh, ano ba... wag kang ganyan,” sinabi niya sa akin… malumanay na pagkakasabi. Alam kong hirap na siya at pinipilit na lang na kumuha ng lakas. Sa pagkakataong iyon ay inilapit niya ang mukha niya sa mukha ko, magkadikit ang aming mga ulo, magkatapat ang mga ilong, gayundin ang mga labi, at hinabilinan niya ako,

“Huwag kang magpabaya... sa sarili. Huwag kang mag-alala, palagi... din naman kitang... babantayan. Palagi…” sabi niya sa akin. Tahimik lang ako, pigil ang mga hikbi, at sa puntong iyon ay napaiyak na rin siya.

“Leigh…” pagtawag niya sa pangalan ko. “Mahal na... mahal kita,” bulong niya. Nagsimula na naman ang pagbuhos ng mga luha ko.

Sa huling sandali tinanong niya ako, “Puwede ba... kitang... maging girlfriend?” Hindi siya nagkaroon ng lakas ng loob para itanong sa akin iyon noon kahit may pagkakataong nagpaparamdam siya ng pagtangi sa akin at kahit madalas ay pabiro siya kung magsabi ng “I love you.”

Pumayag ako kahit alam kong huli na ang lahat. Hiningian niya ako ng permiso para halikan ako, na hindi ko naman ipinagdamot.

“Dito ka lang... sa tabi ko.” Hinawakan niya nang mahigpit ang mga kamay ko. “Gusto ko pagpikit ko… mukha mo ang huling makikita ko… Gusto ko… ikaw ang pinakahuling tumatak sa alaala ko.”

Wala akong ibang magawa kundi ang umiyak. At pagkasabi niya nun… wala na. Tuluyan niya na akong iniwan.

“Russel! Russel…” tinatawag ko pa siya noon pero wala na. Masakit. Napakasakit. Niyakap ko na lang siya kahit alam kong hindi na na yun mararamdaman. Naging positibo na lang ako at inisip na mabuti na rin dahil natapos na ang mga paghihirap niya.

Pagkatapos, lumapit ang mommy niya sa amin kasunod ang kuya niyang doktor. “It’s ok, Leigh, it’s ok,” sabi ng mommy niya at hinagod nito ang likod ko.

Ayokong magpaalam kay Russel kasi alam kong nandiyan lang siya sa paligid at nangako siyang patuloy niya akong babantayan. At mula noon, ipinangako ko sa sarili kong wala na akong ibang mamahalin kundi si Russel lang… si Russel at ang kanyang mga alaala.

Ten Minutes

Mag-a-alas kuwatro na ng hapon. Pauwi na sana ako pero nakatanggap ako ng text message galing kay Jerry.

"Sabay n tau umuwi," sabi sa text message.

Maya-maya'y nandiyan na siya. Hawak-hawak niya yung drum stick niya, tumutugtog kasi siya ng drums sa school, at pinaalalahanan niya akong sabay kaming uuwi. Napangiwi naman ako. Naiilang kasi akong kasabay si Jerry kasi maraming nagsasabing gusto raw niya akong ligawan pero sa totoo lang nagpaalam na nga siya sa akin na manliligaw siya.

Ayos din naman si Jerry. Mabait siya, sobra. (Kahit di naman ganun ka-gwapo.) At gentleman din. Ang kaso nga lang aasarin na naman ako ng mga kaklase namin pag nakita kaming magkasama.

Gusto ko sanang gumawa ng excuse at talagang umaayon ang pagkakataon dahil biglang dumaan ang Principal sabay tinawag siya at inanyayahan sa loob ng Principal's Office na di kalayuan sa kinatatayuan namin.

Tinago ko na ang cell phone ko nang sandaling yun. Pagkakataon ko na sanang umalis pero nakakagulat kasi bigla siyang lumabas at sinabing,

"Shey, hintayin mo ako, ten minutes."
"Ha? Ten minutes?" nagulat ako. Gusto ko na kasi talagang umuwi.
"Dali na, ten minutes lang naman. Kakausapin lang ako ni Ma'am Loida. Mabilis lang ito," sabi niyang tila nagmamakaawa.
"E ang tagal nun. Uuwi na lang ako mag-isa."
"Please, ten minutes lang. Sabay na tayo. Ihahatid kita sa inyo," pilit niya.
"Ayokong maghintay ng ten minutes," sabi ko.
"Dali na," pagpupumilit niya.

Sa hinaba siguro ng diskusyunan namin kasi ayoko ngang maghintay ng ten minutes e inabot na nga kami ng ten minutes.

"Bakit ba kasi lumabas ka pa?" tanong ko sa kanya. "Edi sana kinausap mo na siya."
"E kaya nga ako lumabas para sabihin sa iyong hintayin mo ako ng ten minutes kasi ten minutes lang daw niya ako kakausapin," sagot niya.

Pero kahit anong pilit niya, sinungitan ko siya at sinabing, "Bahala ka riyan, uuwi na ako!" Lumabas ako ng gate at nagdire-diretso ng lakad.

"O bakit naman iniwan mo si Jerry?" tanong ni Rina, school mate namin na nakasabay ko sa paglabas.
"E sabi niya hintayin ko raw siya ng ten minutes at kakausapin pa raw siya ni Ma'am Loida. Ayoko ngang maghintay ng ganun katagal. Kung inilakad ko na lang yung ten minutes na yun edi nakauwi na rin ako sa bahay nun," katwiran ko.
"Oo nga naman," tugon ni Rina. Naghiwalay na kami kasi lumiko na siya ng daan.

Sa paglalakad ko e may nadaanan akong tindahan at naisipan kong bumili ng Chuckie, yung chocolate drink, paborito ko kasi yun. Nang makabili ay nagpatuloy ako sa paglalakad.

Malayu-layo na rin ang narating ko nang may maramdaman akong masakit na hampas sa kaliwa kong braso. Pag tingin ko, si Jerry! At yung drum stick pa talaga ang pinanghampas niya sa akin. Napahinto ako sa paglalakad.

"Sakit ha!" angal ko.
"Sabi ko sa iyo... ten minutes... lang. Hindi ka... nakinig sa akin." Hinahabol niya ang paghinga niya.

Takang-taka ako kung paano niya ako nasundan at naabutan. "Tumakbo ka?" tanong ko dahil kita kong hinihingal siya.

"Ay hindi!" sagot niyang tila nainis pa.
"Bakit kasi tumakbo ka pa?" tanong kong painosente.
"Para maabutan kita! Sabi ko kasi ten minutes lang, ayaw pa," sagot niya.

Napangiti ako nang bahagya, pero di ko ipinakitang natuwa ako sa ginawa niya. Doon ko naramdaman kung gaano ako kahalaga kay Jerry. Na kapag umalis ako at iniwan siya e hahabulin niya pa rin ako, na talagang gagawa siya ng paraan para maihatid ako sa bahay, na kapag sinabi niyang sabay kaming uuwi e sabay talaga kaming uuwi.

Kumapit ako sa braso niya at inalok ko siya ng binili kong Chuckie. "Gusto mo?" tanong ko.

"Hindi na," tanggi niya. "Kulang pa sa iyo yan e!" pang-aasar pa niya.
"Ang yabang mo!" sabi ko naman.

Hinatid niya na ako sa amin. Nginitian niya pa ako bago ako pumasok sa gate ng bahay namin. Nang makauwi na nga ako, hinalungkat ko yung bag ko at kinuha ang cell phone ko. May text message pala galing kay Jerry.

"Teka lang," unang text message na nabuksan ko.
"Teka lang, nasan kna? Naglalakad na ako," pangalawang text message na natanggap ko.
"Shey, di mo talaga ako pinakinggan. Teka lng, hinahabol na kita," ang huling text message na nabasa ko.

Hay... Si Jerry talaga...

Siya Na Lang Sana

"Sige na, ligawan mo na si Faith," pambubuyo sa akin ni Kuya Rodel. Sinisiko-siko niya pa ako habang tinitingnan namin si Faith sa malayo. Nasa lilim si Faith ng punong bayabas sa kolehiyong pinapasukan namin at nagsusulat sa notebook, katabi ng mga patung-patong na libro.
"Bakit ba pilit ka sa akin ng pilit kay Faith?" tanong ko kay kuya, medyo naiinis na dahil ilang buwan na rin niya akong kinukulit na ligawan ko yung kababata namin.
"Mabait si Faith, mahinhin, masipag, matalino at higit sa lahat, crush na crush ka niya!" sabi sa akin ni kuya.

Oo, alam kong na kay Faith na ang lahat ng katangiang gusto... ni kuya, pero dahil sa sinabi raw ni Faith kay kuya na malaki ang pagkagusto niya sa akin, dapat daw ako ang manligaw kay Faith.

Mabait si Faith, sobra, at masarap kasama. Tinutulungan niya ako sa mga assignment, research paper at thesis. Nakakausap ko siya kung kailangan ko ng kausap. Takbuhan ko siya pag may problema at hingian ko ng advice, pero hindi ko gusto ang tipo niya. Ang hanap ko kasi ay yung... maganda, gaya ng hinahanap ng karamihan sa mga lalaki. Pag maganda kasi ang girlfriend mo puwede mong ipagmalaki kahit kanino. Kaiinggitan ka pa ng marami. Hindi ganoon si Faith. Madalas ko siyang pinagsasabihang mag-ayos ng sarili, huwag yung puro aral na lang ang inaatupag.

"Wala ka nang mahahanap na katulad ni Faith, sinasabi ko sa iyo," pananakot pa ni kuya.
"Marami namang babae riyan," katwiran ko. "Kung gusto mo si Faith edi ligawan mo," sabi ko pa.
"Bahala ka," nasabi na lang ni kuya. Hindi niya na ako pinilit dahil nakikita niyang hindi ko talaga gusto si Faith. Kaibigan lang ang tingin ko sa kababata namin.

Nagkaroon na kami ng kani-kaniyang buhay nang makapagtapos sa kolehiyo. Nauna ng isang taon sa akin si kuya at nagpa-Maynila siya para roon magtrabaho. Si Faith ay ganoon din ang ginawa. Wala na akong nabalitaan sa kanya mula noon. Alam ko kasing labis ko siyang nasaktan nang umamin siya ng nararamdaman para sa akin noong graduation ball namin pero tinanggihan ko siya.

Nagkaroon ako ng iba't ibang girlfriend matapos, mga relasyong hindi naman nagtatagal. Siguro ay nakokonsensya ako sa ginawa ko kay Faith, at kasabay noon ay hinahanap-hanap ko rin ang magandang pagtrato niya sa akin.

Ilang taon din ang lumipas. Hindi nagawang umuwi ni kuya rito sa amin sa Quezon pero panay ang padala niya ng pera. Nang makapag-usap kami sa chat, sinabihan niya akong may balak na siyang magpakasal. Nakapag-ipon na rin naman daw siya ng sapat na pera. Uuwi raw siya sa amin para asikasuhin ang kasal dahil dito daw nila napagdesisyunang magpakasal ng nobya niya. Nainggit naman ako bigla. Buti pa si kuya ikakasal na samantalang ako wala man lang naging matinong girlfriend.

Matapos ang limang buwan mula nang magkausap kami ni Kuya Rodel, umuwi siya kasama ang girlfriend niya... na mapapangasawa niya. Hindi niya na pala kailangang ipakilala yung babae dahil kilala ko na, katunayan ay kilala na ng buong pamilya, si Faith pala. Ibang-iba na siya kaysa rati. Mula sa kayumangging balat e naging maputi na. Unat na unat ang kanyang buhok, may kolorete sa mukha, balingkinitan ang pangangatawan at seksi sa paningin kung manamit.

"Long time no see," sabi ko kay Faith. "Kumusta ka?" Naiilang nga akong magtanong kasi nasa isip ko pa rin yung pagtangging ginawa ko sa kanya noon.
"Masayang-masaya," tugon naman niya.
"Ang laki na ng ipinagbago mo," patuloy ko.
"Nadaan sa alaga ni Rodel," sabi niya.
"Congrats nga pala," pagbati ko sa kanya dahil nga ikakasal na sila.

Sa totoo lang nanghinayang ako sa sinayang kong pagkakataon. Kung di ko pinakawalan si Faith, kung hindi lang ako naging mapili, kung inuna ko pang tingnan ang kalooban kaysa sa panlabas niyang anyo... kami na siguro ang ikakasal ngayon.

Pagdamutan ninyo na itong munting akda ko. Nakaimbak na kasi ng matagal sa notes ng cp ko e.

Mamimiss Ko Ang Hotdog Mo

Dalawang buwan na pala ang lumipas mula nang mag-break kami ni Eric. Aaminin ko, masakit. Gabi-gabi umiiyak ako. Naaalala ko yung mga panahong magkasama kami, lalo na pag Sabado. Yun na lang kasi ang araw na puwede kaming lumabas gawa ng pareho kaming abala sa trabaho.

Dalawang taon din ang itinagal ng relasyon namin, kaya nga sobrang sakit marinig mula sa kanyang ayaw niya na sa akin kasi may iba na siyang mahal. Alam kong wala akong laban kasi magkasama sila sa trabaho. Iyon pa nga yung babaeng kinukuwento niya sa akin noon.

"Alam mo mhe, madalas akong ilibre ni Celine ng lunch. Nakakatipid nga ako e," may halong biro niyang sinabi sa akin noon... at ngayon sila na pala.

Habang nakahiga ako sa kama at nagmo-moment, iniisip ko yung mga masayang pagsasama namin. Naalala ko yung pamamasyal namin sa SM, paghiga sa damo ng Luneta, at higit sa lahat, ang pagkain namin ng hotdog.

Naging paborito ko lang naman yung hotdog mula nang bumili si Eric sa isang stand sa seaside ng MOA at sinubuan niya ako. Noong una naiilang ako, pero sa paglabas-labas namin, nasanay na rin ako. Ang sweet niya kasi pag sinusubuan niya ako ng binibili niyang hotdog on stick, minsan corndog, tapos pinupunasan niya yung bibig ko kapag nalagyan ng catsup o mayonnaise.

Nakahiga ako ngayon sa kama at umiiyak. Alam mo kung bakit? Kasi nakita ko si Eric. Sabado, pumunta ako sa seaside sa MOA at nagmuni-muni. Di inaasahang makikita ko siya roon. Paniguradong hindi niya ako napansin dahil sa dami ng tao. Nandoon siya sa lugar na madalas naming paglagian, kasa-kasama ang babaeng tinutukoy niyang si Celine na ipinalit niya sa akin. Alam kong siya yun kasi kasama siya ni Eric sa primary photo sa Facebook.

Nakita ko nga si Eric. Bumili siya ng hotdog on stick sa stand na binibilhan namin noon. Pagkatapos, tinabihan niya si Celine. Nalungkot ako at umalis na lang nang makita kong sinubuan niya si Celine ng hotdog... parang yung ginagawa niya sa akin noon. Nakita ko pa ang tawanan nila nang malagyan si Celine ng mayonnaise at pinahid ni Eric iyon ng panyo niya.

Mayonnaise

Steamed tilapia ang ulam namin. Simpleng ulam pero masarap para sa akin. Nawiwirduhan ka ba? Hindi ka pa siguro nakakatikim nun.

Ayos na sana ang pagkain ko kaso naalala kong kailangan pala ng sawsawang mayonnaise para sumarap ang putaheng ito na una kong natikman nang hainan kami ni tito noong buhay pa siya. Nagbakasyon kasi kami sa kanila noon at dahil mahilig siyang magluto, iyon ang ipinatikim niya sa amin.

Binuksan ko ang ref namin, wala akong nakitang mayonnaise. Kumuha na lang ako ng pera sa pitaka ko at lumabas para bumili ng mayonnaise na nasa pack. Kaso paglabas ko, sarado na yung tindahang malapit sa amin. Lagpas alas nuebe na kasi. Wala akong ibang choice kundi ang bumili sa tindahan sa kabilang kalye kasi paniguradong madaling-araw pa iyon magsasara.

Nag-isip ako. Ayoko kasing bumili dun kasi baka si Sungit yung nagtitinda. Sino si Sungit? Siya yung binatilyong kapatid ng may-ari ng tindahan na hindi ko alam ang pangalan kaya Sungit na lang. Bakit Sungit? Sa tuwing bumibili kasi ako sa tindahan nila parang lagi siyang galit. Pag nagpapa-load nga ako, ang laging sagot e "WALA." Pero dahil yun na ang sunod na malapit na tindahan, pinuntahan ko na lang.

Nang makarating ako sa tindahan, walang tao. "Pabili po," sabi ko, at kung mamalasin ka nga naman, si Sungit yung lumabas.

"Ano yun?" tanong niya. Nakakatakot ang boses niya.

Natanaw ko na yung kailangan kong Lady's Choice mayonnaise. Nasa kaliwang gilid ng kinatatayuan ni Sungit yun, naka-thumb tacks sa sinasabitang cabinet kasama ang ilan pang tinda.

"Mayonnaise nga, yung maliit," sabi ko.

Sige hanap naman si Sungit kung nasaan ang mayonnaise. Pansin ko ngang natatagalan na siya sa paghahanap.

"Nasaan ba?" tanong niya sa akin. Sa totoo lang, nasa harap niya na nga yung hinahanap niya.
"Ayan o, sa tabi ng Bear Brand," sagot ko. Nang makita niya yun, tinanggal niya na sa pagkaka-thumb tacks yung binibili ko. "Alam mo kuya, kung ahas lang iyan kanina ka pa natuklaw," pagbibiro ko.

Higit na kagulat-gulat... sa unang pagkakataon e nakita kong ngumiti si Sungit at lumabas ang dimple niya sa kanang pisngi. May dimple pala siya. Naku-cute-an pa naman ako sa mga taong may dimple.

Binigay niya na sa akin yung binibili ko at inabot ko naman ang bayad ko. Pagkabigay ng sukli, naglakad na ako pauwi.

"Marunong din naman pala siyang ngumiti," isip ko habang naglalakad ako.

Computer Shop

"Hinding-hindi na ako pupunta sa computer shop kahit kailan!" pangako sa akin ni Ronnel matapos ko siyang sagutin pitong buwan na ang nakalilipas. Sa isang computer shop sa lugar namin nag-krus ang mga landas namin. Mahilig kasi siyang maglaro ng online games samantalang ako e madalas na bumibisita para mag-search sa internet.

Naalala ko pa noon magkatabi kami ng unit ng PC. Rinding-rindi ako sa ingay nila ng mga kaibigan niyang sigawan nang sigawan. Dahil hindi ako maka-concentrate sa paghahanap ng gusto kong hanapin sa internet e tumayo ako at pinindot ang power button ng unit niya.

Nagulantang siya nang gawin ko iyon, "Hey Miss! Bakit mo pinatay?!"

"Ang ingay mo e! Puwede namang maglaro ng tahimik, di ba? Nabili ninyo ba itong shop? Di lang kayo ang tao rito oi!" pagtataray ko. Pinagtinginan ako ng mga kasama niya. "O ano? Gusto ninyo i-off ko rin iyang mga PC ninyo?" pananakot ko. Awa ng Diyos tumahimik sila.

Nang paalis na si Ronnel, kinalabit niya ako. "Miss, anong number mo?"

"At bakit?" pagsusungit ko.
"Kasi may kasalanan ka sa akin. Pinatay mo yung PC habang naglalaro ako kaya ang bayad doon e yung number mo," sagot niya.
"E kung ayaw kong ibigay?" tanong ko.
"Edi hindi mo na makukuha itong USB mo." Pag tingin ko sa port wala na ang flash drive ko at hawak niya na yun.
"Akin na iyan!" sabi ko sa kanya.
"Number mo muna," kondisyon niya.

Nang ibigay ko ang number ko, doon na nagsimula ang lahat, at umasa rin ako sa pangako ni Ronnel na hindi na siya magbababad sa computer shop. Pero, sa loob ng pitong buwang iyon, hindi natupad ni Ronnel ang pangakong binitiwan niya.

"Lang hiya ka!" sigaw ko sabay hampas ng shoulder bag sa ulunan ni Ronnel nang makita ko siya sa computer shop. Sabi niya kasi sa akin kagabi susunduin niya ako sa school kinabukasan pero ilang oras na ang lumipas e wala pa rin siya kaya umuwi na lang ako mag-isa.

Ngingiti-ngiti pa ang mokong habang nakaupo. Napawi ang ngiti niya at nagulat nang makita ako. "Bebe!" sambit niya.

Inis na inis ako kasi nabali na naman yung pangako niyang susunduin ako, pero ang mas ikinainis ko e nung hindi man lang siya natinag at bumalik uli ang tingin sa monitor, at sinabing, "Teka, last game na."

Matapos matuwa dahil natalo niya na yung kalaban niya e nag-quit na si Ronnel, tinanggal ang headset na nakasuot sa kanya, nag-out at nag-abot ng bayad na singkwenta pesos kay Kuya Dave.

"Maaga uwi ninyo ngayon?" tanong niya pa sa akin.
"Alas sais na! Alas kuwarto uwian!" pagalit na sinabi ko.
"Ay alas sais na ba?" tila nagulat pa siya at nakuha pang tumingin sa nakasabit na orasan.
"Nagbabad ka na naman sa computeran!" yamot na sabi ko habang lumalabas at itinulak ko ang salaming pinto.

Napakamot ng ulo si Ronnel sabay sabing, "Sabi ko kasi kay Kuya Dave 30 minutes lang e!"

"Leche! E pang 3 hours promo nga yung binayaran mo!" Kulang na lang umusok ang ilong ko dahil sa sobrang galit.
"Di ko naman alam na naka-open time pala. Sabi ko kasi talaga kay Kuya Dave half hour lang," dahilan ni Ronnel.

Huminto muna kami sa labas ng computer shop. "Alam mo bang kanina pa ako hintay nang hintay dun?" mangiyak-ngiyak na tanong ko dahil nakalimutan na naman akong sunduin ni Ronnel. Hindi siya nakapagsalita. "Alam mo ba kung anong araw ngayon?" pagpapaalala ko sa kanya.

"Biyernes," sagot ni loko na ewan ko ba kung namimilosopo.
"Oo! Biyernes! 25! Wala ka bang naaalala?" tanong ko.

Natauhan si Ronnel. "Ay, oo nga pala!" sabi niya. Ang buong pag-aakala ko maaalala niya nang 7th monthsary namin ngayon pero bigla niyang sinabing, "May tournament pala kami mamayang 8 pm. Mananalo raw ng isang libo. Last na talaga ito, bebe ko, hinding-hinding-hindi na talaga ako pupunta sa computer shop."

Lalo akong nainis kaya iniwan ko na siya. Arrgh! I hate this day! Bakit ba ako nagkaroon ng boyfriend na ganito? Nagsisisi talaga ako kung bakit ko pa siya sinagot.

100 Messages

Over 100 messages na yung na-save kong text messages niya. Di ko pa yun binubura kasi ayoko sanang mawala yung alaala niya sa akin. Naka-store sa saved items sa phone ko at may sariling folder yung messages niya para pag nami-miss ko siya madali kong mahahanap kung ano yung gusto kong basahin.

Dati nung kaunti pa lang yung messages na nase-save ko paulit-ulit ko pang binabasa yun. Bilang ko pa kung ilang "good morning", "good night", o "labshu" yung sinabi niya. Pati yung padala ng smart na message nung load na pinaload niya naka-save rin. Maski nung nagkamali siya at tinawag niya ako dun sa tawag niya sa ex niya sinave ko. Natawag niya nga rin akong "kuya". Katwiran niya nagkamali siya ng send kasi ako lang naman yung palagi niyang nakakausap. Nung huling araw na nakatanggap ako ng text message na galing sa kanya sinave ko na lang lahat, kaya ayun over 100 na yung naka-save.

Last time na binuksan ko yung folder na nakapangalan sa kanya, sinubukan kong basahin yung mga message na pinadala niya. Binalikan ko lahat, yung mga good morning na sinabi niya, yung mga good night, yung mga labshu at I love you na sinabi niya, yung sinabi niyang hindi niya ako iiwan, yung sinabi niyang miss niya na yung boses ko, yung sinabi niyang naka 36 out of 40 siya sa quiz, yung pinangako niyang magbu-burn siya sa CD ng full version ng Plants vs. Zombies para sa akin, yung sinabi niyang pag graduate niya ililibre niya ako ng ride-all-you-can sa Star City, lalo na yung sinabi niyang mahal niya rin ako.

Hindi pa ako nangangalahati pinindot ko na yung cancel. Hindi ko na kayang basahin yung messages niya. Nasasaktan lang ako pag naaalala ko pa yung panahong masaya pa kami, bago pa niya ako sinabihan ng BYE, bago ko pa siya binitiwan ng salitang PAALAM, at bago pa kami tuluyang magpaalam sa isa't isa.

Ang hirap naman, sinusubukan ko na ngang maging masaya pero ilang pindot lang bumalik na naman yung sakit. Ayoko nang umiyak pero automatic na yata yun lalo na pag nababasa ko yung pangalan niyang naka-store pa rin sa phone book ng cell phone ko.

Bagay Tayong Dalawa

Ako na yata ang pinakamalas na tao sa mundo. Ikaw ba naman ang ligawan ng pinaka pangit dito sa classroom ewan ko na lang kung ano ang maramdaman mo. Gusto ko na ngang mag-drop. Araw-araw ang bigat ng pakiramdam ko lalo na pag tinitingnan niya ako tapos ngingitian pa, kita yung ngipin niya sa harap na may itim. Ilang beses ko na siyang binasted pero patuloy niya pa rin akong kinukulit.

"Santa por yu, Debe," sabi niya isang tanghaling mag-isa ako sa bench, sabay dukdok sa mukha ko ng bulaklak ng santan, yung kulay pula at nilalanggam pa. Muntik ko na ngang makain. Ngumiti na lang ako kasi I don't want to be rude to animals.
"Debbie. D-E-B-B-I-E. De-bi. Debbie!" pagtatama ko sa pagbigkas ng pangalan ko.
"Hirap naman. Sabi ko naman sa iyo BEBE na lang ang itatawag ko sa iyo para madaling bigkasin," hirit ni Renren.
"My God! Renren, mula nung high school tayo hanggang ngayon kinukulit mo ako. Ayaw mo ba talaga akong tantanan?" pagtataray ko.
"Ayaw!" sabi ni Renren na may diin. "Titigil lang ako kapag..." may dinukot siyang papel sa bulsa niya at binasa iyon, "...flat liner na ako." Mukhang hindi pa nga siya sigurado sa sinasabi niya at may kodigo pa ang mokong.
"Anong meaning nun?" tanong ko na may sarkastikong tingin.
"Flat liner... kapag... ano..." hindi niya na alam ang sunod na sasabihin.
"Kapag ano?" tanong ko.
"Hehe! Pinaliwanag na ito ni Ser Ramerez. Na-mental block lang ako. Ganito kasi ako kapag kausap ka," palusot niya.

Naasar ako kay Renren kaya tumayo ako sa kinauupuan, umalis at sinabing wag na wag niya akong susundan.

"Teka Bebe! Hindi mo ba tatanggapin itong santan ko? Matamis ito! Parang ikaw!" narinig ko pang sinabi niya.
"Iyo na iyang santan mo!" sigaw ko.

Nagpunta ako sa library pagkatapos para mag-aral. Habang nagbabasa, may narinig na lang akong nagsabi na,

"Hay... bagay talaga tayong dalawa."

Pag tingin ko, ang asungot na si Renren katapat ko na pala sa table. Nanlaki ang mga mata ko. "Di ba sabi ko wag mo akong susundan?"

"Labyu Bebe," sabi niya sabay nguso. Nandiri ako.

Nang mag-uwian, umeksena na naman si Renren. Palabas na ako ng classroom nang harangin niya ako.

"What?!" iritang tanong ko. Biglang naglabas si Renren ng pulang tela sa bag niya at inilatag iyon.
"Sige na, daan na sa red carpet, prinsisa ko," sabi niya. Nangantyaw ang mga kaklase namin.
"PRINSISA ka pala ni Renren e!" natatawang sabi ng isa.
"Magtatayo na ba kami ng Ren-Deb Fan's Club?" gatong naman ng isa pa.
"Shut up!" pagalit kong sinabi sabay alis. Ngiting-ngiti naman si Renren.

Hindi ko na ma-take ang nangyayaring ito. Araw-araw nakakatanggap din ako ng sulat kay Renren na iniipit niya sa locker ko. Aatakihin ako sa nerbyos kasi sumasagi sa isip kong death threat ang mga yun. May ilang beses ko nang iniwasan si Renren. Kulang na lang mag-disguise ako para di niya na ako masundan.

Isang gabing umuwi ako, habang naglalakad sa madilim na kalsada papunta sa bahay namin, nakaramdam ako na parang may sumusunod sa akin. Huminto ako saglit at nakiramdam sa paligid, pero sa ginawa kong paghinto, mas nakakuha pa pala ng tiyempo ang masamang loob at pinagtangkaan ako. Mula sa kung saan, sumulpot siya at tinutukan ako ng kutsilyo sa leeg.

"Akin na ang pera at cell phone mo!" sabi ng holdaper. Brusko ang pangangatawan nito at balbas-sarado. Ilalabas ko na sana ang wallet ko nang bigla na lang bumulagta ang holdaper at nang lumingon ako, nakita ko si Renren na may hawak na malaking bato.
"Renren?!" gulat na tanong ko. Sinundan niya na naman ako.
"Ligtas ka na, Bebe ko," sabi ni Renren sabay yakap sa akin.
"CUT!" sigaw ni Direk Mark Reyes. "Good take!" papuri niya.

Nagpalakpakan ang lahat ng nasa set. Nakahinga kami nang maluwag. Natapos ang taping noong araw na yun at tinanggalan na ng prosthetics si Arnie (na gumanap bilang Renren).

"Gwapo talaga ng boyfriend ko," isip ko. Nilapitan ako ni Arnie pagkatapos at pinunasan ang pawis ko.

My Happiness Left Me

Pagdamutan ninyo na itong munting akda ko.
Nagiging scattered brain na yata ako ngayon.



Hindi ako naniniwala sa fairy tales. Lalo na sa happy ending. Wala ang salitang happiness sa bokabularyo ko, o alinmang salitang may kasingkahulugan nito. Hindi ako naniniwala sa prince charming o lumilipad na superhero. Hindi ako naniniwalang sasagipin ka nila pag nangangailangan ka ng tulong, pag may bruhang madrastang nang-aapi sa iyo o di kaya naman ay bibigyan ka ng halik para magising ka mula sa mahabang panaginip.

Sa kabila noon ay may mga bagay din akong pinaniniwalaan. Naniniwala akong ang buhay ko ay isang kuwentong naumpisahan pero hindi natapos dahil tinamad na ang writer na magsulat. Na kagaya ako ni Psyche, hinahangaan pero hindi minamahal o kung mahalin man, may Aphrodite na kokontra sa love story. Naniniwala akong hindi na ako makakatagpo ng taong maglalagay sa talasalitaan ko ng salitang happiness. Nagkaganito lang naman ako nang mawala si Jayson... ang lalaking minahal ko.

Nakilala ko si Jayson sa isang website, naging chatmates kami. Hindi kami close noong una kasi mukhang suplado siya pero di kalaunan, nagkuhaan kami ng number at naging textmates kami. Madalas na kaming mag-usap, madalas magtawagan. Sa araw-araw na magkausap kami, dumating sa puntong sinabihan ko siya ng "I love you" at nagulat ako dahil ganoon din ang itinugon niya sa akin. Samakatuwid, inibig namin ni Jayson ang isa't isa.

Matapos ang dalawang buwan nagkita kami at yun ang unang beses na nagdampi ang aming mga labi. May ilang beses din kaming lumabas. Pinanghawakan ko ang sinabi niyang mahal niya ako at higit naman dun ang pagmamahal ko sa kanya. Ang saya-saya ko dahil nandiyan si Jayson... pero may isang problema, may girlfriend na siya.

Noon pa man alam ko na yun pero naging matigas ang ulo ko at minahal ko pa rin siya. Sabi sa akin ni Jayson habang tumatagal pabawas nang pabawas ang nararamdaman niya sa girlfriend niya dahil sa akin. Sabi niya mas mahal niya ako kaysa sa girlfriend niya, na mas masaya siya sa akin.

Nangako siyang kahit anong mangyari nandiyan siya para sa akin, na hindi niya ako iiwan. Masaya ako kasi mahal ako ni Jayson, pero ayokong makasira ng relasyon. Kaso anong magagawa ko? Gusto ko akin si Jayson kasi mahal ko siya. Masama bang maghangad ako paminsan-minsan?

Isang Biyernes may nag-text sa akin gamit ang number ni Jayson.

"Hi Anne! Gf ni Jayson ito, si Belle. Matagal na kitang kilala at alam ko kung anong meron sa inyo. Puwede bang wag ka nang mag-text kay Jayson? Nagkakasira kasi kami dahil sa iyo. Please lang," sabi sa message.

Nagulat ako sa sinabing iyon ng girlfriend ni Jayson, higit sa lahat nasaktan ako. Itinabi ko muna ang cell phone ko, at ilang oras makalipas tiningnan kong muli iyon. Ang daming messages at missed calls, lahat galing kay Jayson.

"Anne, sorry. Hiniram kasi ni Belle yung phone ko. Nalaman kong nag-text siya sa iyo kasi nakita ko sa sent items yung message," pagbasa ko sa isang message, at may ilan rin siyang paliwanag, may ilang mensaheng nagsasabing mahal niya ako. Ayoko nang sabihin kung ano yung iba pa, masakit lang.

Habang kinakalikot ko ang cell phone ko, bigla itong nag-ring at nasagot ko ang tawag. Inilagay ko sa kaliwang tainga ko ang cell phone.

"Bakit hindi mo sinasagot ang tawag ko?" tanong ni Jayson.
"Sorry, tulog kasi ako," pagsisinungaling ko.
"Nabasa mo ba yung mga text ko?" tanong ni Jayson. Oo ang isinagot ko. "Anne, sorry sa kung anumang sinabi ni Belle sa iyo," paumanhin niya.
"Ok lang, Jay. Ganito na lang, hindi na ako magte-text o tatawag sa iyo. Nasisira ko na kayo ni Belle," sabi ko.
"Anne naman..." may panghihinayang kay Jayson.
"Mas mabuting umiwas na tayo sa gulo," sabi ko at iniwanan ko siya ng salitang "BYE."

Alam kong kasalanan ko ang lahat kasi minahal ko siya kahit alam kong may girlfriend na siya. Ngayon, sa paglayo ko, ako rin yung nahihirapan. Walang araw na hindi pumapasok si Jayson sa isip ko. Gabi-gabi kapag mag-isa ako sa kuwarto at hawak ko ang cell phone ko, naaalala ko siya. Naaalala ko yung mga panahong magka-text kami buong magdamag, nagtatawagan, kinakantahan niya ako, tumatawa kami, nagsasabihan ng problema, nagsasabihan ng matatamis na salita. Nami-miss ko si Jayson... sobra. Kaso wala na siya. Hindi dahil gusto ko, kundi dahil kailangan. Wala na rin yung kaunting pag-asa kong balang araw, gaya ng sa fairy tale, we will live happily ever after.

Sa totoo lang, sa nangyaring yun, hindi na ako naniniwala sa fairy tales. Lalo na sa happy ending. Hindi ako naniniwalang may tao pang maglalagay ng happiness sa bokabularyo ko, kasi ang happiness ko ay nakasulat sa ibang diksyunaryo... hawak-hawak ng ibang tao.

Sunog!

Alas sais kinse ng umaga. Mula sa mahimbing na pagkakatulog ay ginising ako ng nakababata kong kapatid na si Gigi at natatarantang sinabing may sunog sa kahilerang bahay namin, at dahil gawa sa kahoy at dikit-dikit ang mga bahay rito, paniguradong mabilis na kakalat ang apoy. Mukhang di rin maaapula kaagad gawa nang masikip kasi eskinita ito.

Napabalikwas ako sa kinahihigaan at dali-daling bumangon. Pinanghihinayangan ko ang naputol na panaginip kong nilalagyan ko ng sunblock ang likod ng girlfriend kong si Nina dahil lalangoy kami sa beach.

Wala pa ako sa katinuan, at binalak ko pang magsipilyo at maghilamos (gawain ko kasi yun pagkagising) nang makita kong nagkakagulo na sa loob ng bahay at kani-kaniyang hakot ang pamilya ko ng mga damit at gamit na puwedeng isalba.

"O Andrew! Bakit nakatayo ka pa riyan? Por Diyos por santo naman itong batang ito! Kilos na!" sabi ng nanay ko habang dala-dala ang rice cooker namin at kalan.

Buhat-buhat ng tatay ko at ng kapatid kong si Ramon ang maliit naming ref. "Huy! Tumulong ka rito!" utos sa akin ng tatay kong naka-pajama pa.

Tangay-tangay naman ni Gigi ang kanyang mga laruang paper doll at naiiyak dahil nawawala raw si Marimar, na kung tutuusin e magkakamukha lang naman ang mga paper doll niya.

Natauhan ako nang mag-ring ang cell phone ko. Naalala kong naka-charge pala iyon sa saksakan malapit sa hinihigaan ko. Tinatawagan ako ng girlfriend ko.

"Hello Spongebob ko, tinext ako ni Ramon may sunog daw diyan sa a," sabi ni Nina.
"Oo, ito nga natataranta silang lahat dito," tugon ko.
"O ikaw, nasaan ka?" tanong niya.
"Dito sa kama, malayo pa naman siguro yung apoy. Dulo pa naman itong bahay namin," sabi ko.

Pinagalitan niya ako, "Sira! Ano ka ba! Kumilos ka na!"

"E hindi ko alam kung anong isasalba ko," dahilan ko.
"Yung Spongebob na tuwalyang bigay ko sa iyo," sabi niya. Doon nagsimulang kumilos ang mga paa ko. Kinuha ko ang basket na lalagyan namin ng mga damit, nagtungo ako sa banyo at inilagay ko sa basket yung tuwalyang sinasabi niya.

Nagsunod-sunod ng pagbibigay ng instructions si Nina ng mga gamit na dapat kong isalba habang inaalala yung mga bagay na ibinigay niya sa akin.

"First monthsary... yung tuwalyang Spongebob. Nakuha mo na?" Oo ang isinagot ko. "Second, yung panyong Spongebob, di ba dalawa yun? Yung checkered na blue saka yung may pagka white? Yung white ang cute nga ng embroidered na Spongebob doon, naka-brief lang. Hehe! Kunin mo yung mga yun.
"Third, yung mug na Spongebob. Kasama pa nga niya si Patrick doon.
"Fourth, yung slippers na pambahay na Spongebob. Remember, binili pa natin sa SM yun? Last pair na nga yun kasi ang laki ng paa mo.
"Fifth, yung unan na Spongebob. Sabi mo, di ba, gusto mo ng pillow para may nayayakap ka pag wala ako?
"Sixth, yung stuff toy na Spongebob. Pinag-ipunan ko pa yun for six months. Worth 1000 plus kasi e! Last piece na nga rin yun.
"Seventh, yung pouch bag na Spongebob, limited edition yun. Ang dami ko ngang kaagaw na collectors e!
"Eight, yung wallet na Spongebob. Sira na kasi yung wallet mo, di ba? Kaya ayun, binilhan kita nun.
"Ninth, yung t-shirt na Spongebob. Amazing yun sabi mo kasi glow in the dark yung print. Nung nagpunta ka rito sa amin, sinuot mo yun, di ba? Tapos lights off pa sa kuwarto ko. Ang cute nga tingnan e!
"Tenth, yung picture frame na Spongebob na may collage ng pictures natin.
"Eleventh naman yung diary na Spongebob. Ewan ko lang kung sinusulatan mo yun."

Hindi ako mahilig sa Spongebob. Si Nina ang may gusto nun. Katwiran niya kasi pag nag-break kami at isinauli ko sa kanya lahat ng ibinigay niya e magagamit pa niya. Nagkumahog akong kunin ang lahat ng iyon kasi binurara ko lang sa loob ng bahay yung iba.

Nagpatuloy siya, "Twelfth yung —"

"Wala pa tayong anniversary!" pagputol ko sa sinasabi niya.

Tumawa siya, "Haha! Oo nga pala. Sorry Spongebob ko, excited lang. Yung mga sulat ko sa iyo, yung pictures natin, yung resibo ng unang kinain natin, yung resibo ng unang bus na sinakyan natin, yung ticket ng unang movie na pinanood natin —"

Natulilig na ang tainga ko sa mga sinabi sa akin ni Nina at pinatay ko na ang cell phone ko.

"Andrew, lumabas ka na riyan!" pagtawag ng tatay ko sa akin mula sa labas.

Lumabas na ako ng bahay dala-dala ang basket at nagulat ako nang makita ko si Nina na may galit na mukha.

"Kanina ka pa riyan?!" tanong ko.
"Oo kanina pa at bakit mo ako binabaan ng telepono?" galit na tanong niya.

Sinubukan kong magpaliwanag pero di na ako nakapagsalita nang sampalin niya ako at sabihing, "Break na tayo!" sabay kuha ng dala-dala kong basket at lumakad palayo.

Habang nag-iiyakan sina mama, papa at Ramon nang tupukin ng apoy ang bahay namin, naiwan naman akong nakatulala dahil sa bilis ng mga pangyayari.

Tinapik ni Ramon ang balikat ko at sinabing, "Ok lang iyan, kuya, nasagip ko naman lahat ng mga damit mo."

"Ayun si Marimar!" sigaw naman ni Gigi at may kinuha sa likuran ko. Nakadikit pala ng scotch tape si Marimar sa suot kong sando.

Nang lamunin na ng apoy ang bahay namin e saka pa lang dumating ang mga bumbero at ilang mga tao sa media para mag-interview.

"Kinidnap po ng kuya ko si Marimar," sabi ni Gigi sa isang taga-media.

Anghel

Naniniwala ka ba sa mga anghel? Kung oo, magagawa mong mabasa ang kuwento sa ibaba.


Noong bata pa ako madalas akong kuwentuhan ni papa tungkol sa mga anghel. Sabi niya sila yung mga banal na espiritung may puting pakpak. Mayroon silang lumiliwanag na bilog na lumulutang sa ulunan nila o yung tinatawag na "halo". Mayroon silang maamong mukha at mayroon ding lumiliwanag na awra. Sabi ni papa hindi natin sila nakikita kasi nga espiritu sila pero kahit ganoon, nandiyan lang sila palagi sa tabi natin. Bawat isa sa atin may anghel na gumagabay at nagbabantay ng bente-kwatro oras. Sabi niya hindi tayo pinababayaan ng mga anghel na malagay sa kapahamakan.

Maraming magagandang bagay ang ikuwento ni papa sa akin tungkol sa mga anghel kaya naniwala akong mabubuti nga sila. Naalala ko nga noong maliit pa ako madalas ko silang iguhit sa papel gaya ng pagkakalarawan sa akin ni papa: may pakpak, may halo, may maamong mukha at may lumiliwanag na awra. Pinupuri ako ni papa dahil sa mga iginuguhit ko. Sa katunayan nga mayroon din siyang iginuhit na anghel. Namangha ako kasi mas maganda ang iginuhit niya kaysa sa akin. Dinikit ko yun sa dingding ng silid ko kasama ang ilang iginuhit ko.

Lumaki akong naniniwalang mayroon akong sariling anghel. Pinangalanan ko pa nga siyang Angelo. May pangalan din pala ang anghel ni papa, sabi niya Cassandra raw.

"Kapangalan ko ang anghel mo, papa?" tanong ko. Nginitian ako ni papa. Siguro kaya ako pinangalan ni papa na Cassandra kasi yun ang pangalan ng anghel niya.

Biglang nagbago ang pagtingin ko sa mga anghel nang tumungtong ako ng unang taon sa mataas na paaralan. Napatunayan kong masasama sila! Sa mga nakalipas na buwan noon napansin kong naging matamlay si papa.

"Papa, ok ka lang?" minsang naitanong ko sa kanya.

Tinugunan niya ako ng ngiti. "Syempre. Bakit, anak?" sabi niya.

"Para kasing ang tamlay mo," pansin ko.
"May iniisip lang si papa," sabi niya. Pagkasabi niya nun, biglang-bigla na lang may lumabas na dugo sa ilong niya.
"Papa! May dugo!" sigaw ko kasabay ng pagturo sa ilong niya.
"Ito naman, para dugo lang." Pinahid ni papa ang dugo sa ilong niya. "O wala na. Magic, di ba?" Ngumiti siya. Doon ko naisip na may karamdaman si papa pero pinagdidiinan niyang wala naman. Natural lang daw na may lumalabas na dugo sa ilong paminsan-minsan.

Isang araw, nagpaalam si papa sa akin. Sabi niya di raw muna siya makauuwi ng bahay kasi magtatrabaho siya sa malayo. Nalungkot naman ako pero sabi niya huwag daw akong mag-alala kasi kasama naman niya ang anghel niya sa pupuntahan niya.

Gabi-gabi pinagdarasal ko si papa pati na rin si mama. Gabi-gabi, kahit hindi niya ako sinasagot, sinasabi ko sa anghel ko na sana naman bantayan niya rin si papa.

Buwan ng Nobyembre, in-excuse ako ni mama sa klase kasi may pupuntahan daw kaming mahalaga. Nagmamadali si mama nang paandarin niya ang kotse. Nagtaka ako kasi sa ospital pala ang punta namin. Dumiretso kami sa isang silid at pagpasok namin, may doktor at mga nurse. Nag-aalalang tiningnan ni mama ang doktor. Nakita kong umiling ang doktor at pagkatapos nun humagulgol si mama. Hindi ko naiintindihan ang mga nangyayari hanggang sa umalis ang doktor at mga nurse, at naiwan kami ni mama sa silid. Nabigla ako nang makita si papa, nakaratay at wala nang buhay.

"Papa!" sigaw ko. Nilapitan ko siya sa kama. "Mama, ano ito?" tanong ko kay mama pero hindi niya ako sinagot, bagkus ay niyakap niya ako nang mahigpit at sabi niya, "Kinuha na siya ng angel niya."

Umiyak ako nang umiyak. Nagalit ako sa anghel ni papa kasi makasarili siya, kasi kinuha niya si papa sa amin!

"Sabi ni papa hindi siya uuwi ng bahay kasi magtatrabaho siya sa malayo at kasama niya ang angel niya. Ang selfish ng angel ni papa! Kinuha niya si papa!" paghihinanakit ko.

Lalo akong nagalit nang ipaliwanag ni mama sa akin ang lahat. Huli na nang malaman kong may leukemia pala si papa at yun ang tumapos sa buhay niya. Doon ko sinimulang kuwestiyunin ang lahat.

Sabi ni papa nandiyan lang ang mga anghel palagi sa tabi natin, na ginagabayan at binabantayan nila tayo ng bente-kwatro oras, na hindi nila tayo pinababayaan na malagay sa kapahamakan. Pero bakit? Bakit ganoon ang nangyari kay papa? Bakit pinabayaan ni Angelo na mawala ang papa ko? At bakit sinabi ni mama na kinuha na siya ni Cassandra na anghel niya?

Nang makauwi ako sa bahay, pinunit ko ang lahat ng mga nakadikit na drawing sa dingding ng silid ko.

"Cassandra, huwag!" pag-awat ni mama sa akin.
"Hindi sila totoo! Walang kuwenta iyang mga anghel na iyan! Pinabayaan nila si papa! Wala silang kuwenta! Kinuha nila si papa sa akin!" umiiyak kong sinabi.

Pinakalma ako ni mama, "Cassandra, tahan na, anak, tahan na."

Tumanda akong sumasalungat sa paniniwala ng nakararami tungkol sa Diyos at tungkol sa mga anghel. Isang araw umalis na lang ako sa bahay. Nagpaalam ako kay mama sa pamamagitan ng sulat na iniwan ko lang sa silid ko. Nagpakalayu-layo ako para hanapin ang sarili ko at para mabigyan ng kasagutan ang mga katanungan ko, hanggang sa nakarating ako sa isang bayang may kakaibang kuwento. Bulung-bulungan sa bayang iyon ang isang lalaking nakakakita raw sa mga bagay rito sa mundo na hindi natin nakikita.

"Alam mo bang nakakakita ako ng mga anghel?" narinig ko na lang bigla sa isang lalaking nasa tabi ko nang magpunta at umupo ako sa tabing-dagat. Natawa ako sa sinabi niya. Hindi kaya siya yung lalaking tinutukoy ng mga tao?
"Talaga?" nakangisi kong sinabi.
"Dayo ka rito kung hindi ako nagkakamali," sabi niya.
"Paano mo nalaman?" tanong ko.
"Sa ayos mo, sa kilos mo, sa pananalita mo," sabi niya. Lumayo ako ng tingin. "May dinaramdam ka?" tanong niya.
"Hindi ako naniniwala sa mga anghel," sabi ko.
"Totoo sila," diin niya. "Naniniwala ka ba sa sinabi ko kaninang nakakakita ako ng mga anghel?" tanong niyang muli.
"Hindi. Sino ka ba para makakita ng mga anghel?" sagot ko.
"Bawat isa sa atin may nagbabantay na anghel." Tinawanan ko ang sinabi niya. Ganyan din kasi ang sinabi ni papa sa akin noon. "Kung iguguhit ko ba ang anghel na nagbabantay sa iyo, maniniwala ka na sa akin?"

Itinaas ko ang balikat ko, "Siguro."

Dumukot siya ng lapis at papel sa bulsa niya. "Lagi akong nagdadala nito," sabi niya. Nagsimula na siyang gumuhit. Minasdan ko siya habang gumuguhit. Ang sarap niyang tingnan. Habang tinitingnan ko siya, naaalala ko si papa. Napakaswabe tingnan ng pagkumpas niya ng kamay. Nang matapos, ibinigay niya sa akin ang papel. Tatlo ang nakita ko sa iginuhit niya.

"Ikaw yung nasa gitna. Yung nasa gilid mo, yun ang nagbabantay sa iyo," paliwanag niya.

Namangha ako kasi ang husay ng mga kamay niya. Kopyang-kopya niya ang mukha ko. Para ako nakakakita ng totoong tao sa guhit niya pero hindi lang iyon ang napansin ko. Pinagmasdan ko ang mga iginuhit niya sa gilid ko. Nakita ko ang karaniwang pagsasalarawan sa mga anghel: may pakpak, may halo, may maamong mukha, may lumiliwanag na awra. Napaiyak ako nang mamukhaan ang sinasabi niyang anghel na nagbabantay sa akin na iginuhit niya. Ang unang nasa iginuhit niya sa kanan ay ang papa ko. Tandang-tanda ko pa ang mukha niya dahil lagi ko iyong tinitingnan sa litrato. Ang isa pang iginuhit niya ang lubusang ipinagtaka ko. Pinahid ko muna ang mga luha ko bago magtanong, "Teka, hindi ba ikaw ito?" Pero pagtingin ko'y wala na ang lalaking katabi ko. Inuuto lang ba niya ako? Pero hindi, alam kong hindi niya kilala ang papa ko!

Maya-maya'y umalon ang dagat at humampas sa akin ang tubig. Nawala na lang bigla sa kamay ko ang papel na hawak ko. Pagkatapos, may nahulog na puting balahibo sa tabi ko kung saan nakaupo ang lalaki kanina. Pagtingin ko, may nakasulat sa buhangin.

"Angelo," pagbasa ko.

Nagsimula na naman akong umiyak nang maalala ko ang nakaraan. "Papa, may angel ako, ang pangalan niya Angelo," sinabi ko noon kay papa.

"Ako naman may angel din, ang pangalan niya Cassandra," sabi ni papa.
"Kapangalan ko ang angel mo, papa?" tanong ko.

Nginitian ako ni papa at hinalikan sa noon. "Mahal na mahal ko ang angel ko," sabi niya.

Naalala ko rin ang sinabi ni mama nang pumanaw si papa, "Kinuha na siya ng angel niya."

Naisip ko na ako siguro ang anghel ni papa na ang pangalan ay Cassandra na kumuha sa kanya para maging anghel ko. Umuwi ako sa amin matapos ang pangyayaring iyon. Humingi ako ng paumanhin kay mama kasi umalis ako nang di nagpapaalam ng personal. Pumunta ako sa silid ko at tiningnan ang dingding nun. Alam kong hindi ko na maibabalik ang mga pinunit kong drawing noong bata pa ako kaya gumawa na lang ako ng panibago. Hindi man ako ganun kagaling gumuhit gaya nina papa at Angelo, alam kong magiging masaya sila pag nakita ang pinaghirapan ko. Niyakap ako ni mama matapos makita ang iginuhit ko sa dingding mismo ng silid ko. Iginuhit ko si mama, ako, at sina papa at Angelo.

Alam kong mahirap paniwalaan ang mga anghel pero base sa naranasan ko, ako na mismo ang nagsasabi... totoo sila kahit hindi natin sila nakikita. Basta maniwala ka lang, hindi nila tayo pinababayaan.

...WAKAS...

Mr. Kwek Kwek

The Mr. Smile and Ms. Iyakin Series

Pagkagising pa lang nakita ko nang nakasilip si Clara sa blinds ng bintana namin. Dahil sa pagtataka e sumilip din ako at tinanong siya,

"Sinong tinitingnan mo riyan?"
"Yung weird na bagong lipat diyan sa tapat. Nandiyan na naman siya nakaabang," sagot niya.

Isang lalaki ang nakita ko. May katangkaran iyon, tama lang ang pangangatawan at kung tutuusin e may hitsura rin naman. Tinuro ko yung lalaki. "Ayun ba? Yung kumakain ng tokneneng?" tanong ko sa kanya.

Tumigil si Clara sa pagsilip at sumagot, "Oo, si Mr. Kwek Kwek." Aba! May bagong binansagan a!

"Ano namang problema mo kay Mr. Kwek Kwek?" tanong kong muli.

Naiinis siyang sumagot. "Pag lumalabas ako ng bahay lagi niya akong sinusundan! Alam mo yun, kinakausap niya ako e hindi ko nga siya gaanong kilala. FC naman! Gusto niya pa ngang kunin yung number ko e!" kuwento ni Clara.

"Edi ibigay mo yung number mo," sabi ko.

Sumagot siya nang nakataas ang kaliwang kilay, "Ayoko nga!"

"Edi wag. Wag mo na lang pansinin," mungkahi ko.
"Hindi ko naman talaga siya pinapansin kaya nga kinukulit ako," sabi ni Clara sabay alis. Pumunta siya sa kusina at dumulog sa hapag-kainan para mag-almusal.

Sumilip ako uli sa bintana at tiningnan si Mr. Kwek Kwek. Nakatayo lang siya sa labas ng bahay nila at nakatingin sa bahay namin. Nakakatakot! Parang stalker ang dating.

Nang lumabas ako kinahapunan, may sumisitsit. Hinanap ko kung sino, si Mr. Kwek Kwek pala.

"Hi bro!" pagbati niya sa akin. Tinugunan ko siya ng ngiti. Tama, feeling close nga siya gaya ng sabi ni Clara, o baka friendly lang talaga. "Diyan ka nakatira?" tanong niya sabay turo sa bahay namin.
"Oo," sagot ko.
"Ok," tatangu-tango niyang sinabi. "A, ako nga pala si Archie," pagpapakilala niya. "Bagong lipat lang kami rito and... wala pa akong gaanong kaibigan," dagdag pa niya.

Natawa ako sa sinabi niyang pangalan. "Archie?!" tanong ko bilang pagkumpirma sa pangalan niya.

"Oo, bakit?" balik na tanong ni Mr. Kwek Kwek.
"A, may kilala kasi akong Archie rin ang pangalan," sabi ko. Kung naiinis si Clara kasi kinukulit daw siya nito ni Mr. Kwek Kwek, siguradong mas maiinis siya pag nalaman niyang kapangalan ni Mr. Kwek Kwek ang ex boyfriend niya. "Jaybhi nga pala," pagpapakilala ko. Nakipag-kamay ako sa kanya.
"A Jaybhi, puwede bang magtanong?" paghingi niya ng permiso.

Hinulaan ko ang itatanong niya, "Itatanong mo ba kung kaanu-ano yung babaeng nakatira riyan?" Itinuro ko ang bahay namin.

Tila nahiya si Mr. Kwek Kwek, "Oo, ganun na nga."

"Kapatid ko," sabi ko.
"A, what's her name?" sunod na tanong ni Mr. Kwek Kwek.
"Clara," sagot ko.
"May boyfriend siya?" ikatlong tanong ni Mr. Kwek Kwek.

Teka... Nakakaamoy ako ng kakaiba. "Type mo?" bigla kong naitanong.

"Crush ko," pag-amin niya.

Napangiti ako sa nalaman ko. "Lakad kita gusto mo?" alok ko.

"Seriously?" tanong ni Mr. Kwek Kwek.
"Oo! Punta ka sa amin mamayang 7 p.m. Basta mag door bell ka lang. Pakikilala kita," sabi ko.

Lumiwanag ang mukha ni Mr. Kwek Kwek. "Ok, I'll be there. Thanks, bro," pagpapasalamat niya.

Sumapit ang alas siyete ng gabi. Ang sarap ng panonood namin ng TV nang biglang may nag-door bell. Siguradong si Mr. Kwek Kwek na yun. Kadalasang si Clara ang sumasalubong sa sinumang bisita. Ano kaya ang magiging reaksyon niya pag sinalubong niya si Mr. Kwek Kwek? Lumabas si Clara at bumalik nang may takot na mukha.

"O anong nangyari sa iyo?" tanong ko.

Nagpakita si Mr. Kwek Kwek at bumati, "Good evening." Pumasok si Clara na sinundan ni Mr. Kwek Kwek.

Pinatay ko ang TV. "Uy bro, upo ka," alok ko. Pinanlakihan ako ng mata ni Clara. Matapos magpasalamat e umupo si Mr. Kwek Kwek sa sofa. Ayos naman pala itong si Mr. Kwek Kwek, ang pormal ng suot kala mo aakyat ng ligaw.

"A sige, punta muna ako sa room," paalam ni Clara.

Akmang aalis na siya nang hilain ko siya. "Tabi raw kayo ng kapatid ko," sabi ko kay Archie. Inupo ko si Clara sa tabi niya at ipinakilala sa isa't isa, "Clara, si Archie. Archie, si Clara."

Nagulat si Clara, "Archie ang pangalan mo?"

"Yup," sagot ni Archie.

Naging big deal kay Clara ang tunay na pangalan ni Mr. Kwek Kwek. Para maiwasan ang tensyon, nagbukas ako ng usapan. "Ano iyang dala-dala mo?" tanong ko nang mapansin ang dala-dalang plastic ni Archie.

"A ito ba?" Nilabas ni Archie ang laman ng plastic.
"Kwek kwek?!" tanong ni Clara.

Napangiti si Archie. "Oo. Meron pa ako ritong balut at penoy. Nagdala na rin ako ng sawsawan para sa kwek kwek. May matamis, maanghang, may suka. Mayroon ding asin para sa balut at penoy."

Napa-wow ako sa mga dala ni Archie samantalang si Clara e tila nawirduhan lalo.

"Magbabalut ka ba?" natatawang tanong ng kapatid ko.
"A hindi, actually family business iyan. Meron kaming over 200 stalls nationwide," sabi ni Archie. May business ang pamilya, mayaman!
"Ano naman ang pangalan ng business ninyo, 'Mr. Kwek Kwek'?" tanong ni Clara.
"Actually yun nga. Kwek kwek kasi ang unang itininda ng grandfather ko. Siya ang nagpasimula ng business namin," sagot ni Archie.

Tila nagiging interesado na si Clara kay Mr. Kwek Kwek. Sumingit ako sa usapan, "O tama na ang kuwento, kain na muna!" Pinagsaluhan namin ang mga dala ni Archie. Matapos kumain e iniwan ko muna sila. Ayaw pa nga akong paalisin ni Clara pero sabi ko siya naman ang ipinunta ni Mr. Kwek Kwek at hindi ako.

Alas nuebe nang magpaalam si Archie. Mukhang naging ok naman ang pag-uusap nila ng kapatid ko at dahil sa pagbisita ni Archie e hindi na siya iniwasan ni Clara. Sa katunayan, madalas na silang magkasama at napapadalas na rin ang pagpunta ni Archie rito sa bahay.

Isang umaga e nakita ko na namang sumisilip si Clara sa blinds ng bintana ng bahay namin. Dahil sa pagtataka e sumilip din ako at nakita ko si Archie na nasa labas na naman ng bahay nila, kumakain ng tokneneng. Kinumusta ko ang lagay nila. "O kumusta naman kayo ni Mr. Kwek Kwek? Mukhang nakahanap ka na ng bagong love life a!" sabi ko kay Clara.

Tumigil si Clara sa pagsilip at sumagot, "Mabait naman siya. May sense naman kausap. Ok naman kasama and he likes me raw."

"E gusto mo rin naman ba siya?" tanong ko.
"Hindi ko alam. Siguro hindi pa ako ready. Siguro hindi pa ako tuluyang nakaka-get over kay Archie number one. Siguro ok na yung ikaw muna ang lalaki sa buhay ko, kuya Jaybhi," sagot ni Clara.
"Yun naman e! Ako lang daw ang lalaki sa buhay niya! Ok lang iyan. Di mo naman kailangang magmadali," sabi ko sa kanya. Binatak ko ang mga labi niya, "Smile, Ms. Iyakin!"

Ngumiti si Clara. "Tama," tugon niya. Niyaya ko na siyang kumain ng almusal. "Ano bang ulam?" tanong niya.

"Jaybhi hotdog. Mas masarap pa ito sa itlog ni Archie," pagbibiro ko. Nagtawanan kaming dalawa.

Party Girl

Alas dos na ng madaling araw. Kung di lang talaga ako nag-aalala sa kanya di ko siya pagtiyatiyagaang hintayin. Madalas na siyang umuuwi sa di tamang oras. Minsan ayoko na siyang pagsabihan kasi sasabihin niya sinesermonan ko na naman siya. Pinaaalalahanan ko lang naman siya kasi naliligaw na siya ng landas.

Sa malayo pa lang tanaw ko na siya. Pasuray-suray siya sa daan at diyos ko po! Ang iksi ng suot! Palalagpasin ko ito ngayon, sige. Siguro sa tingin niya sexy siya sa damit niya. Buti na lang kamo at hindi binastos ng mga tambay sa kanto. Agad ko siyang nilapitan dala ang isang tuwalya.

"A-ano ba?" gulat na tanong niya nang ipatong ko ang tuwalya sa likuran niya. Doon niya napagtantong ako lang pala ito.
"Anong oras na? Uwi ba ito ng matinong babae?" tanong ko sa kanya sa mataas na boses para naman magtanda.

Inirapan niya ako, palibhasa lasing. "Paki mo ba?" mukhang galit pa.

Aalalayan ko pa sana siya umuwi pero hinawi niya ako, "Wag mo akong alalayan, malaki na ako at saka kaya ko ang sarili ko."

Pinabayaan ko na lang siyang umuwi ng bahay mag-isa. Pumasok siya sa pintuan at nagdire-diretso sa banyo. Narinig ko siyang dumuwal, paniguradong gawa ng kalasingan. Dali-dali akong lumapit para hagurin ang likuran niya. Nang mahimasmasan, pinainom ko siya ng tubig. Nang ibigay niya sa akin ang baso e umupo na siya sa sofa.

"Saan ka galing?" tanong ko. "Aga ng uwi mo a," sarkastiskong pagkakasabi ko.
"Diyan lang, nakipag-party sa mga kaibigan," sagot niya.
"Party na naman? E kahapon lang nakipag-party ka na ha," sabi ko.
"Minsan lang naman e!" katwiran niya.
"Minsan? E kung ang 'minsan' na yun e inaaraw-araw mo na, hindi na 'minsan' ang tawag dun," sabi ko.
"Matanda na ako, kaya ko na ang sarili ko," diin niya. Iyan ang palaging sinasabi niya.

Pinuna ko ang ayos niya, "Tingnan mo nga yang damit mo, ang iksi-iksi! Tapos ang kapal pa ng make-up mo. Mukha ka nang—" Pero kung galit ako, mas galit siya sa akin,

"Ano? Sasabihin mong mukha akong pokpok? Sawang-sawa na ako riyan, narinig ko na sa kapit-bahay iyan e! Sige lang! Lagi naman ako natsitsismis dito. Palibhasa kasi matatanda na yang mga tsismosang iyan, hindi nila nararanasang mag-party. Mamatay sila sa inggit. I hate them all!" Humagikgik siya.

Iniba ko ang usapan at ipinaalam ko sa kanya kung ano ang nangyari ngayong araw. "Umalis ka raw ng bahay pagkaalis ko sabi ni Bong. Alas sais ng umaga ang alis ko tapos maaga ka ring naglakwatsa, iniwan mo lang si Missy. Napilitan tuloy um-absent ni Bong para alagaan si Missy."

Nangatwiran na naman siya. "Kasalanan ko yun? E malaki na si Bong, kaya niya nang alagaan si Missy. Saka, ano pa bang pinoproblema mo e may nag-alaga na nga kay Missy?"

Sinagot ko siya, "Ang problema rito yung mga obligasyon sa bahay napapabayaan mo na. Alam mo namang nagtatrabaho ako para sa atin. Ano bang napapala mo sa mga party na iyan?"

Sa gitna ng pagtatalo namin ay may tumawag sa cell phone niya at sinagot niya yun, "Hello bhie? Oo nakauwi na ako. Yes, ngayon-ngayon lang." Inirapan niya ako. "Hay naku heto kauuwi ko lang sinermonan na naman ako." Bigla naman siyang napangiti ngayon. "Punta ka rito later? O sige, puwedeng mga bandang hapon na? Alam mo naman... I need to rest." Nagpaalam na siya sa kausap, "Sige. Bye bhie. Miss you, too. Love you much!"

Tiningnan niya ako nang masama pagkababa niya ng tawag. "Ano? Tatanungin mo na naman ba kung sino iyon?"

"Boyfriend mo?" isang malaking tanong ko.
"Obvious ba?" inirapan niya ako.

Galit na ako. "Alam mo dapat ikaw di ka na lumalabas ng bahay!"

"You wish! E lagi nga akong nakakulong dito, ngayon na lang nga ako lumabas. Saka nagsasaya lang naman ako. Wala ba akong karapatang maging masaya? At saka iyang sinasabi mong obligasyon, puwede ba huwag mong isinusumbat sa akin iyang mga obligasyon na iyan! Isampal mo iyang mga salita mo sa magaling mong ama. Iniwan niya tayo! Tinalikuran niya ang obligasyon niya sa atin!"

Nag-walk out siya pagkatapos. Ayoko na nga sanang makipagtalo kasi gabi-gabi na lang nangyayari ito mula nang iniwan kami ni papa. Pero hindi naman puwedeng di siya sitahin kasi hindi talaga siya tama. Matanda na nga siya pero wala namang pinagkatandaan. Malaki na nga siya pero lumaki nang paurong. Ang hirap pala talagang magpalaki ng magulang.