Time Travel (7)

CHAPTER 1

CHAPTER 2

CHAPTER 3

CHAPTER 4

CHAPTER 5

CHAPTER 6

***

HULING EKSENA:

Makulimlim ang langit. Mukhang uulan kaya nagmadali na rin akong umuwi. Pagdating ko sa bahay e agad akong dumiretso sa kwarto. Buti at di ako naabutan ng ulan. Gaya ng palagi kong ginagawa e lamp shade lang ang binuksan ko. Sa pagkakataong yun ay umulan na.

Humiga ako sa kama, tulala. Nagulat na lang ako sa tunog ng hangin na humampas sa kurtina ng bintana ng kwarto ko. Bumangon ako at isinira ang bintana. Pagsara ko nun ay namatay bigla ang ilaw ng lamp shade.

"Psss! Brownout!" bugnot na pagkakasabi ko. Kasunod nun ay may narinig akong bulong. Naalarma ako.
"Lapit... lapit..." sabi ng bulong.

***

"Hindi ka makakaalis sa panahong ito hangga't hindi mo matututunang mahalin si Celina."

--Hannah

***
CHAPTER 7

David, my Son


"Lapit... lapit..." sabi ng bulong.

Nanggagaling yun sa study table ko.

"Halika... Halika..." pag-anyaya nito na habang nagpapatuloy ay naririnig ko lalo nang mas malinaw at mas malakas.

Nakabibighani ang boses. Lumapit ako sa lugar kung saan iyon nanggagaling.

"Kunin mo... Hawakan mo... Hawakan mo..."
"Ang alin?" tanong ko.
"Ako," lumiwanag ito.
"Ang relo..." bulong ko.

Lumiwanag ang relong ibinigay sa akin ni Lolo Art. Kulay ginto ang liwanag. Sobrang liwanag. Nakasisilaw. Nakabibighani ang liwanag.

"Lumapit ka... Hawakan mo..." sabi nito.

Para akong isang aliping sumusunod sa kung anumang sinasabi ng nakabibighaning boses. Hinawakan ko ang relo.

"Isuot mo..."

Isinuot ko pa iyon sa kamay ko. Nang isinuot ko na ay nawala ang ilaw nito na lubusang ipinagtaka ko. Pero di pala roon natatapos ang lahat.

"Ikutin mo... ang pihitan... Ikutin mo... Pabalik."

Inikot ko ang pihitan gaya ng sinasabi ng boses, at sa pag-ikot ko nun, biglang humangin nang malakas. Ang bintanang isinara ko ay biglang bumukas. Narinig ko ang tunog ng mga nag-gagalawang gamit sa silid ko dahil sa lakas ng hangin. Naririnig ko rin ang pagbabaklasan ng mga gamit sa kwarto ko na parang dinadala ng malakas na malakas na hangin. Hindi ko kaya ang lakas ng hangin! Tinabunan ko ang mukha ko. Parang pati ako ay matatangay!

Pagkatapos nun ay kadiliman. Wala na akong maalala sa mga sumunod na pangyayari. Namalayan ko na lang na nakahiga ako sa isang matigas na higaan.

Nasaan ako?

Bumangon ako at nakaramdam ng kirot sa tagiliran ko, masakit pero kaya namang tiisin. Tumayo ako at inangat nang bahagya ang pang-itaas kong damit kung saan nararamdaman ko ang kirot. Teka, bakit ganito ang suot kong damit? Nakasuot ako ng long sleeves na damit, gaya ng damit na isinusuot ng mga mangingisda at magsasaka na napapanood ko sa TV. Sa pagtaas ko sa aking damit ay nakakita ako ng nakatapal na tela sa tagiliran ko. May dugo! Paano ko nakuha ito?

Pinagmasdan ko rin ang paligid ko. Nasa isang silid ako. Malinis ang kwarto bagama't di ito kalakihan. Maaliwalas din iyong tingnan. Kawayan ang sahig. Kahoy ang pader at kisame. Nilibot ko ang silid.

"O bakit bumangon ka na?" tanong ng isang babae sa akin. May edad na ang babae at puti na ang karamihan sa kanyang buhok. Inalalayan ako ng babae papunta sa higaan. "Hindi ka pa magaling. Dapat nagpapahinga ka lang."

Ayoko nang humiga sa matigas na higaan kaya sinabihan ko ang babae, "Pero, Inang, ayos na po ang lagay ko. Malakas na po ako."

Nagtaka ako sa sinabi ko. Sinabihan ko ang babae ng "Inang"?

"Hay, ikaw talaga, David! Napakatigas ng ulo mo."

Kasunod nun ay may pumasok na batang babae at sabik na sabik nang makita ako, "Kuya David! Ayos ka na?" Yumakap siya sa akin.

"Ayos na, Mayumi," sagot ko sa bata. Teka, papaanong nangyaring kilala ko ang batang babaeng ito?

Pinagsabihan ng babaeng kasama ko ang bata, "Mayumi, dahan-dahan sa pagyakap sa kuya mo. Ang sugat niya baka matamaan mo. Lumabas ka na muna at magpapahinga pa ang Kuya David mo." Lumabas na ang bata. Bumaling sa akin ang babae, "Sige na, David, anak, magpahinga ka na muna. Hindi ka pa lubusang magaling." Kinumutan pa ako ng babae bago umalis.

Naguguluhan ako sa mga nangyayari. Bakit tinawag ko ang babae na "Inang"? Bakit alam ko ang pangalan ng batang babae? Bakit tinatawag nila akong "David"? No, no, no! Don't tell me na part ito ng past? Hindi! Panaginip lang ito. Panaginip... Bukas wala na ito. Tama. Matutulog na lang muna ako. Pumikit na ako...

Kadiliman... Tapos ay tunog ng kampana. Nagising na ako.

Naloko na! Nandito pa rin ako sa kwarto. Madilim ang paligid. Walang kuryente? Bumangon ako at hinanap ang daan palabas ng kwarto. Nang makalabas na ako ay nakaaninag ako ng liwanag. Sinundan ko iyon. Napunta ako sa kusina nang dahil sa pagsunod ko sa liwanag. Naroon ang babaeng tinatawag kong "Inang". Naghahanda siya ng makakain. Tinanong ko siya.

"Inang, wala po bang kuryente?"

Natawa si Inang. "Itong batang ito. David, mula nang isinilang ka wala na tayong kuryente."

"A ganun po ba? Pasensya na, Inang, medyo nananaginip pa yata ako," sabi ko na lang.
"Madalas namang mangyari sa iyo iyan."

May naaninag akong nakapaskil sa dingding. Lumapit ako doon at nakakita ng isang kalendaryo.

"Abril, 1925."

What?! Hindi! Ang lahat ng ito ay joke!

Naabala ako nang may humatak sa pantalong suot ko. Pagtingin ko'y si Mayumi pala.

"Kain na tayo, kuya," sabi niya.
"Maigi pa nga," tugon ni Inang.

Pinagsaluhan namin ang inihandang lutong gulay ni Inang. Matapos maghapunan ay lumabas ako ng bahay. Malamig ang simoy ng hangin. Naririnig ko ang pagaspas ng mga dahon. Napakatahimik ng paligid.

"Kuya David," narinig kong pagtawag sa akin.

Lumingon ako, "Mayumi, anong ginagawa mo rito? Pumasok ka na at baka mahamugan ka pa."

Tinitigan ako ni Mayumi.

"O bakit ganyan ang tingin mo?" tanong ko.
"Huwag ka nang makikipag-away ha?" sabi niyang tila nakiki-usap.
"Kailan pa ba ako nakipag-away?"
"Araw-araw!"
"Araw-araw ba ako nakikipag-away?"

Tumango si Mayumi. "Magpakabait ka na ha?" sabi niya. Ngumiti ako.

Hindi ko pa nga naiintindihan sa ngayon kung nasaan na ba talaga ako, o kung sino ba talaga ako sa panahong ito. Tinanong ko kay Mayumi kung paano ko nakuha ang sugat na nasa tagiliran ko. Nagtaka pa siya sa itinanong ko, pero kalauna'y sinabi niyang nasaksak ako ni Antonio, ang lalaking karibal ko kay Celina.

Lumipas ang oras. Tahimik lang ako. Naninibago ako sa mga tao sa paligid ko. Si Inang at si Mayumi... sila siguro ang pamilya ko sa panahong ito.

Nang lumalim ang gabi e niyaya ako ni Inang. Matulog na raw kami. Kailangan ko raw ng maraming pahinga para agad na gumaling ang sugat ko.

Kinaumagahan, nag-ayos ako ng sarili. May kung ano kasi sa loob ko na nagsasabing may kailangan akong puntahan. Tinanong ako ni Inang nang makita niya ako,

"Saan ang patungo mo, David?"
"Sa trabaho po, Inang," sagot ko.
"Mahabagin! Hindi pa nga magaling ang sugat mo!" pag-aalala ni Inang sabay antanda ng krus.
"Inang, kung hihintayin ko pang gumaling ang sugat na ito ay baka isang araw magising tayong wala na pala tayong makain. Kailangang kumayod, Inang. Huwag po kayong mag-alala. Hindi naman ito nakamamatay."
"Ano bang hindi nakamamatay? E nasaksak ka nga!"
"Inang, buhay pa po ako."

Napailing si Inang. "Matagal ko na kasing sinasabing umalis ka na sa tahanan ng mga Gomez, ayaw mo pa rin."

Hindi ko na pinakinggan si Inang. Nagmano ako sa kanya, "Paalam po, Inang," at lumabas na ng bahay suot ang isang sumbrerong gawa sa buri.

"Mag-iingat ka David, anak," sabi ni Inang habang ako ay papalabas ng bahay.

Naglakad na ako. Pinagmamasdan ko ang bagong kapaligiran kung nasaan ako ngayon. Kung mayroon lamang isang taong makapagpapaliwanag sa akin ng mga nangyayari ngayon, pasasalamatan ko talaga siya. Ang ibig kong sabihin e sana man lang e lumitaw si Hannah.

Sa paglalakad ko, laking gulat ko nang makita ang isang pamilyar na mukha. Tumigil ako. Tinanggal ko ang sumbrero ko at yumuko upang batiin ang dilag na nasa harap ko ngayon, "Magandang umaga po, señorita." Sinuot kong muli ang sumbrero at nagpatuloy sa paglalakad. Nilagpasan ko lang ang dalagang nakasalubong ko. Nagtaka ako bigla sa ikinilos ko.

"Sandali lang, David!" sabi niya. Tumigil akong muli at nilingon siya. Nagpatuloy siya, "Papunta sana ako sa inyo. Gusto ko lang sanang malaman kung... kung bakit ilang araw ka nang wala sa halamanan. Ang sabi ni papá baka raw abala ka lang. Pero hindi niya pala alam kung ano ang totoong nangyari. Ang sabi... ang sabi ni Ate Sophia nag-away daw kayo ni Antonio. May ginawa raw siyang hindi maganda sa iyo."
"Wala po, señorita, abala lang nga ako," tugon ko. "Sabayan ninyo na po ako sa pagpunta sa hacienda, señorita." Nauna na akong maglakad.
"Teka lang, David!" lumapit siya sa akin. "Hindi ako mapalagay. Alam kong may itinatago ka sa akin."
"Wala po, señorita. Tara na po." Sabay kaming naglakad papunta sa hacienda... kung saan man iyon.

Hindi ko maintindihan... Ang sabi ni Hannah kasintahan ko si Celina pero bakit tinatawag ko siyang "señorita"? At bakit wala akong maramdamang kakaiba? Ang ibig kong sabihin e yung kilig o anuman?

Nang makarating na kami sa dapat puntahan e humingi ako ng paumanhin kay Celina dahil magsisimula na ako sa gawain ko. Sa isang magarang bahay ako napadpad. Kumuha ako ng walis at winalisan ang mga tuyong dahon sa paligid. Teka, tama ba itong ginagawa ko? Naglilinis ako?!

"Aba, nandito na pala si David!" sigaw ng isang babae. Nakita ko siyang nakadungaw sa isang bintana. "Papang! Nandito na si David!" Sumilip sa bintana ang isang matandang lalaki. Ngumiti iyon nang makita ako.
"Magandang umaga po, Don Hernan," pagbati ko sa matandang lalaki.

...ITUTULOY...

TCAF LINKS:

ll CHAPTER 1 ll CHAPTER 2 ll CHAPTER 3 ll CHAPTER 4 ll CHAPTER 5 ll CHAPTER 6 ll

Time Travel (6)

CHAPTER 1

CHAPTER 2

CHAPTER 3

CHAPTER 4

CHAPTER 5

***

HULING EKSENA:

Sa harapan ko ay isang maliit na sinaunang relo, wristwatch yun. Chain of gold ang design ng strap nito.

"A-ano po iyan?" tanong ko.
"Pasalubong. Nakuha ko sa isang bazaar sa disyerto. Napagkatuwaan ko. Sa'yo na lang." Inabot sa akin ni lolo ang relo. Tiningnan ko yun. "Sabi ng nagbebenta niyan e may powers daw iyan. Kaya ka raw niyang dalhin sa future or pabalik sa past." Nagulat ako sa sinabi ni lolo. At nagpatuloy siya habang nag-aayos ng ibang gamit, "Akala naman niya e maniniwala ako sa kanya e tumanda na lang ako, wala pa akong nalaman sa kasaysayan na may taong nakabalik sa past o nakapunta sa future. Alam mo naman ang mga negosyante, gagawin ang lahat makabenta lang." Nabaling ang tingin niya sa akin at nagtanong, "O, why that loook, Davy?"

Sumagot ako, "Wala po, grandpa! Na-amaze lang ako sa kwento ninyo."

***
"Lapit... Halika... Hawakan mo ako..."
--bulong

***

CHAPTER 6

Whisper

Nagulat ako nang pumasok ako at nakita si Hannah na nasa klase namin. Magkausap sila ni Erick. Napatingin si Erick sa akin pagdating ko.

"Morning bro!" bati niya.

Gulo-gulo ang mga upuan. Yun pala'y nagkaroon ng palm reading session bago pa ako pumasok. Courtesy of Hannah.

"New classmate?" tanong ko kay Hannah nang lapitan ko sila. Tiningnan lang niya ako tapos ay lumipat siya ng ibang puwesto.

Umupo ako sa tabi ni Erick, tapos ay kinalabit niya ako at may sinabi sa akin sa pinakamahina niyang boses.

"Bro, I can't believe this. Do you know what Hannah told me? Na nasa inyo raw siya kagabi! Nasa kwarto raw kayong dalawa!" Gulat na gulat si Erick. Tiningnan ko si Hannah. Kausap niya ang ilang kaklase naming babae. Di ko alam kung ano ang motibo niya para sabihin pa yun sa kaibigan ko.
"Mamaya ko na ikukwento," sabi ko sa kanya. Kasabay nun ay ang pagdating ng prof.

Nag-focus lang muna kami sa lecture. Nang magkaroon ng vacant time e saka kami nagkuwentuhan.

"Oo, nasa kwarto nga kami kagabi," sabi ko kay Erick.
"Woaahh! And meron... meron bang nangyari sa inyong dalawa?" usisa ng kaibigan ko. "Alam ni Tita Yna na nagdala ka ng babae sa room mo? Bro, binata ka na!" patuloy niya.
"Alam mo ikaw, minsan, may pagka-green minded ka rin. Wala bro, walang kakaibang nangyari," sagot ko, at ikinuwento ko ang mga nangyari mula dun sa paghawak ko sa diary ni Hannah tapos yung strange feelings and weird vision. Hindi makapaniwala si Erick sa mga sinabi ko at ang conclusion ko e, "She's different gaya nga ng sinasabi mo, bro. I bet she can travel through time, go to different places and even read people's minds!"
"Nakakatakot! Hindi na ako lalapit sa kanya!" sabi ni Erick while doing a shiverring act. Pero kinontra ko siya,
"Hindi. Hindi, bro. Mas dapat pa nga tayong lumapit sa kanya e!"
"Bakit naman?! Mamamatay ako sa takot sa mga sinasabi mo! Buti nga at hindi ako yung nakakaranas ng weird visions na yan. Mamaya hell pa yung mapuntahan ko."
"Sira! Basta. Gusto ko ring malaman kung bakit niya gustong mawala sa landas niya yung kuya niya."
"What?! Mawala sa landas? At... may kapatid siya?"

Tumango ako. "Yun ang nabasa ko sa diary."

"Paanong mawala sa landas? Like papatayin? Ganun? tanong ni Erick.
"Siguro," sagot ko na lang.

Ang dami kong gustong malaman. Unang-una, sino nga kaya talaga si Hannah? Sa anong panahon siya nabuhay? Sino yung kuya niya na gusto niyang mawala? At bakit niya kaya ako tinulungan noon, noong bata pa ako?

Bago tuluyang umuwi e pumunta muna kami ni Erick sa garden para gawin yung parusa sa amin. Nakakairita lang dahil panay ang siko sa akin ni Erick sa tuwing mapapadaan si Celine.

"Ikaw yata may crush diyan e," sabi ko kay Erick na ginagantihan lang niya ng tawa.

Umuwi ako ng bahay na maraming iniisip. Dumiretso ako sa kwarto para makapagpahinga. Binuksan ko ang lamp shade, dating gawi. Humiga ako sa kama. Hanggang sa nakaramdam ako ng antok. Pumikit ako at nakatulog na.

Nagising na lang ako sa tunog ng piano. Umaga na pala. Laking gulat ko nang may makita akong babae. Kasama ko siya.

"A, naabala ba kita sa iyong pagtulog?" tanong ng babae sa akin. Huminto siya sa pagtugtog.
"Hindi. Hindi naman," sagot kong tila naliligaw, takang-taka. Panaginip yata ito.

Nakikilala ko ang babaeng kasama ko ngayon. Siya yung babaeng madalas na naroon sa mga pangitain ko.

"Napagod ka yata sa ipinagawa ni papá sa iyo. Hayaan mo't ilang sandali lang at maghahapunan na. Siguradong masarap ang ilulu--"
"Sino ka pala?" siyang tanong ko.

Natigilan ang babae dahil sa itinanong ko tapos ay napangiti.

"Celina."

Celina... Celina... Yun pala ang pangalan niya. Ilang sandali pa'y may narinig kaming tunog ng kampana.

"Tara, maghapunan na tayo, David," pagyaya niya.

Umalingawngaw sa isip ko ang huling pangalang binanggit niya, David. Kasunod nun, wala na akong maalala.

Kinaumagahan, habang naglalakad ako sa corridor, nakasalubong ko si Celine. Nakalagpas na siya nang lingunin ko siya at tawagin, "Celine!"

Huminto siya. "Bakit?" tanong niya.

"Sabay tayo kumain mamaya," sabi ko. Nagtaka siya. "Lunch time," dugtong ko tapos ay tumalikod ako at naglakad na.

Nang magtanghalian e magkakasama kami nina Erick at Nicole. Tila nagulat sila nang malamang kasabay pala naming kakain si Celine.

"Niyaya ko siya, bakit ba?" bulong ko kay Erick nang sikuhin niya ako. Parang ang gustong itanong e bakit nandito si Celine. Napangiti naman ang kaibigan ko sa isinagot ko.
"Anong gusto mo?" itinanong ko kay Celine nang pumila na kami upang bumili ng makakain.
"A, hindi ko alam," nahihiyang sagot niya.
"Meatballs na lang para pareho tayo. Paborito ko yun e," mungkahi ko.

Nang matapos akong kumain ng tanghalian e tinanong ko si Celine, "Bukas ba pwedeng sabay tayong mag-lunch uli?"

Nasamid si Erick sa narinig niya. Agad namang hinagod ni Nicole ang likuran niya at pinainom siya ng tubig.

Hindi ko na pinagtatakahan pa ang mga nangyayari. Si Celina sa panaginip ko... Alam ko at sigurado akong siya si Celine. Sa panaginip ko tinawag niya akong "David". Sa pangitain nakita ko siya. Nginitian niya ako. Niyakap pa niya ako. Ako ba si David? Hindi, hindi! Dave ang pangalan ko e! Ano ang kaugnayan nina David at Celina sa isa't-isa? Hindi kaya may kinalaman na naman si Hannah dito?

Nang magkaroon ng pagkakataon na makatakas mula kay Erick e agad kong hinanap si Hannah. Alam ko kasing bubuntot na naman sa akin si Erick at pag nangyari yun e hindi na ako makakadiskarte. Sakto namang nakita ko si Hannah na mag-isang naglalakad sa school grounds. Sinabayan ko siya sa paglalakad niya.

"May gagawin ka ba?" tanong ko kay Hannah.
"Alam ko na ang pakay mo," sabi niya.
"A talaga?" ganti ko naman. "Si Celine at Celina ba e..."

Huminto si Hannah. "Isang tao lang," sabi niya.

"Naguguluhan ako. Bakit palagi siyang nasa pangitain ko?" tanong ko.
"Simple lang. Dahil may kaugnayan kayo. Hindi ka ba nag-iisip?" sagot naman ni Hannah.

Medyo hindi ko nagustuhan ang tono niya kaya tinanong ko siyang muli.

"Bakit ba parang ang sungit mo sa akin?"
"Wala. Gusto ko lang."

Nagpatuloy si Hannah sa paglalakad. Sinundan ko na naman siya.

"Ano ang kaugnayan namin sa isa't isa?" tanong ko.
"Bakit ba tanong ka nang tanong sa akin? Bakit hindi mo tuklasin mag-isa?"
"Paano ko gagawin yun e wala naman akong powers gaya mo."

Huminto na naman si Hannah. "Hindi ba't sinabi ko na sa'yong nagkaroon ka na ng kaugnayan sa kapangyarihan ko? Kaya sa ayaw ko man e meron ka na rin nun."

Nakakadismaya lang. Hindi ako makakuha ng kumpleto at makabuluhang sagot sa kanya. Nagdesisyon na lang akong huwag siyang kulitin at wag na sundan.

"Sige, salamat na lang," sabi ko. Pagtalikod ko e bigla naman siyang nagsalita.
"Kasintahan mo si Celina!" sabi niya. "Sa nakaraang panahon ikaw si David." Nagulat ako. Tumakbo siya palayo pagkatapos.

Kasintahan... Ibig sabihin girlfriend. Girlfriend ko si Celine noon? Pero... paano? At... iisang tao lang sila? Paano yun? Ibig sabihin from the past e pumunta siya rito sa panahong ito? Pero bakit? Hay! Dumami lalo ang tanong ko.

Nang matapos ang araw ay umuwi ako agad. Tinapos na ni Mr. Sanchez ang parusa niya sa amin. Hindi na rin ako sumama sa gimik nina Nicole, Erick at ng iba pa naming kaibigan kahit na nagyaya sila.

Makulimlim ang langit. Mukhang uulan kaya nagmadali na rin akong umuwi. Pagdating ko sa bahay e agad akong dumiretso sa kwarto. Buti at di ako naabutan ng ulan. Gaya ng palagi kong ginagawa e lamp shade lang ang binuksan ko. Sa pagkakataong yun ay umulan na.

Humiga ako sa kama, tulala. Nagulat na lang ako sa tunog ng hangin na humampas sa kurtina ng bintana ng kwarto ko. Bumangon ako at isinira ang bintana. Pagsara ko nun ay namatay bigla ang ilaw ng lamp shade.

"Psss! Brownout!" bugnot na pagkakasabi ko. Kasunod nun ay may narinig akong bulong. Naalarma ako.
"Lapit... lapit..." sabi ng bulong.

...ITUTULOY...

TCAF LINKS:

ll CHAPTER 1 ll CHAPTER 2 ll CHAPTER 3 ll CHAPTER 4 ll CHAPTER 5 ll

Time Travel (5)

CHAPTER 1

CHAPTER 2

CHAPTER 3

CHAPTER 4

***

"I can't believe this. Do you know what Hannah told me? Na nasa inyo raw siya kagabi. Nasa kwarto raw kayong dalawa! Meron... meron bang nangyari sa inyo?"

--Erick Villa

***

CHAPTER 5

An Unexpected Guest

Nang makauwi ay agad akong dumiretso sa kwarto. Isinara ko nang maigi ang pinto para walang ibang pumasok at ang tangi ko lang na binuksan ay ang lampshade na nakapatong sa study table ko. Inilabas ko sa bag ang diary ni Hannah at sumalampak sa higaan. Mariin kong tiningnan ang pabalat ng diary. Hinintay ko munang magdilim at gumabi bago ko tuluyang binuksan iyon. Gusto ko kasi ng may thrill na environment bago ko basahin yun, parang yung sa horror movies ba.

"Ano kayang meron dito?" ang nasa isip ko bago ko buksan. At hayun, binuksan ko na nga. "Dis. 25," ang petsang nakita ko sa unang pahina ng diary. "Dis.? December?" tanong ko sa sarili. Wala man lang taon kung kailan isinulat ang entry pero mukhang matagal na ring nag-eexist ito dahil luma na ang pabalat. Binasa ko ang nilalaman ng diary.

Pasko ngayon. Wala akong ibang natanggap kina mamá at papá kundi ang talaarawang ito. Nakakainis! Walang kwenta! Nagagalit ako kay kuya kasi siya ang paborito ng lahat. Ngayon nga ang dami niyang regalong natanggap. Bakit? Dahil ba espesyal siya? Dahil may sakit siya at malapit nang mamatay? Kung ako kaya ang magiging espesyal, mapapansin kaya ako nina mamá at papá? Kung gagawa siguro ako ng paraan para madugtungan ang buhay ni kuya e matutuwa sila sa akin. Pero hindi e! Mas maigi na nga sigurong mamatay na lang siya.

Nangilabot ako sa nabasa ko. Gusto ni Hannah na mamatay ang kuya niya? "Pero bakit?" tanong ko sa sarili.

"Bakit gusto mong malaman?" isang boses. Napatingin ako malapit sa pintuan dahil doon ko narinig ang boses at mula sa kung saan, malapit sa pintuan, ay lumabas si Hannah!

Nagulat ako nang makita siya na nasa loob na ng kwarto ko. Agaran kong isinara ang diary at sinabihan siya ng, "Trespassing!"

"Invasion of privacy!" ganti niya.

Natahimik ako at tiningnan ang diary. Gusto ko sana itong itago pero sigurado nang nababasa ni Hannah ang mga kilos ko.

"Akin na," sabi niya. "Alam ko ang mga mangyayari. Ibibigay mo iyan sa akin." Nilapat niya ang mga kamay niya, yung tipong gustong kunin ang diary.

Pero hindi, hindi pa sapat ang alam ko. Gusto ko pang lalong makilala si Hannah at makaalam ng mga bagay tungkol sa kanya.

"Kung gusto mo akong makilala edi magpapakilala na lang ako sa iyo," sabi niya.

Pambihira! Nasa isip ko pa lang yun!

"Sasabihin ko sa iyo, wala kang mapapala sa diary ko," patuloy ni Hannah. "Nakasaad na... na ibibigay mo sa akin iyan pagbilang ko ng isa..." Nagsimula na nga siyang magbilang ngunit naging matigas ako.
"Hindi ko ibibigay," sabi ko.
"Dalawa."
"Hindi ko ibibigay."
"Tatlo!"
"Hindi ko ibibigay!"

Pagkasabi ko nun e bigla na lang napatingin si Hannah sa pintuan. May mga yabag ng paa. May palapit sa kwarto ko!

"Daaaave!" pagtawag ni mommy. Lumakad nang paatras si Hannah at kitang-kita ko, sa pamamagitan na rin ng kakarampot na ilaw ng lampshade, kung paano siya nawala. Tumagos siya sa pader.

Kumatok si mommy sa pinto ng kwarto. Pinatay ko ang lampshade at binuksan ang ilaw sa kwarto. Habang binubuksan ko ang pinto ay nakaramdam ako ng kakaibang lamig, the same old feeling pero di ko pinansin.

"Bakit 'my?" tanong ko nang sumilip ako sa pintuan at nagulat na lang ako nang may makita akong isang dalaga, at kasabay nun ang pagbabago ng lugar sa paligid ko. Tiningnan ko ang paligid. Nag-iba na ang ayos ng kwarto ko. "Sabi na," bulong ko.

Balik uli ang mga mata ko sa dalaga. Tiningnan ko siya. Nakasuot siya ng uniporme, naka-slacks na itim at blusang puti.

Mulat sa likuran ko ay may tumabig sa aking isang kamay, kamay ng lalaki. Nagulat ako nang hawakan ng taong iyon ang door knob at tuluyan niyang binuksan ang pinto at hindi man lang niya ako napansin.

"Pasok," sabi ng lalaki.

Pumasok ang dalaga. Inilapag niya sa lamesita ang dalang shoulder bag at dumaing sa lalaki.

"Ang hirap ng exam," sabi niya.

Ngumiti lang ang lalaki at isinara na ang pinto.

"Hay! Naturta yung utak ko," patuloy ng dalaga. Humiga siya sa kama. "Gene, pahubad nga ng sapatos ko."
"Yes, my princess," tugon naman ng lalaki.

Nakikilala ko kung sino ang dalagang yun: si mommy. Noong maliit pa ako, hilig niya ring pahubarin sa akin ang sapatos niya pag galing siya sa trabaho. Pero... sino... sino si Gene?

Sa isang iglap ay naglaho ang pangitain.

"Sunod ka na lang sa baba ha, Dave!" narinig ko na lang.

Bumalik na pala ako sa reyalidad at nakita ko si mommy na palayo na, pababa na ng hagdanan. Nataranta ako bigla. Itinago ko muna ang diary sa bag ko at gaya ng sinabi ni mommy e bumaba ako. Pag baba ko e nakakita ako ng di inaasahang tao: si lolo! Nag-uusap sila ni mommy.

"Oh my, Davy is here!" sabi ni lolo nang makita ako.
"Grandpa!" Na-excite naman ako nang makita si lolo, my mom's dad! Ang tagal niya na kasing hindi umuuwi sa Pinas. Agad kong nilapitan si lolo at umangkas sa likod niya.
"Ay ay ay! Ang rayuma ko!" pabirong sabi ni lolo. Tinawanan ko lang siya. Na-miss ko yung ganun. Noong bata pa kasi ako madalas ko siyang sakyan sa likod.
"Dave!" saway naman ni mommy pero hindi ko siya pinansin.
"Kumusta, grandpa?" tanong ko kay lolo.
"Heto, pogi pa rin at matinik sa chicks," sabi ni lolo sabay kindat.

Hinampas siya ni mommy sa braso. "Dad, mamaya maniwala sa iyo yang si Dave. At naku ha... ang age!"

"Kalabaw lang ang tumatanda," tugon naman ni lolo. "Itong mommy mo talaga nakapa KJ! Hindi na lang maki-ride," sabi ni lolo sa akin. Ngumisi ako. Pagkatapos nun ay inakbayan ako ni lolo at niyaya sa kwartong tinutuluyan niya pag umuuwi siya rito sa bahay. Sabi niya ay may ipapakita siya sa akin.
"Dad, hindi ko pa naipalinis yung kwarto," sabi ni mommy.
"Nevermind, Yna. Lagi namang ganyan ang sinasabi mo sa tuwing umuuwi ako. At huwag ka nang sumagot dahil alam ko na kung ano ang isasagot mo. Sasabihin mo na namang 'E biglaan ka kasi umuwi!'" sagot ni lolo na nakangisi.

Si Artemio Rubio, o Art para sa karamihan ang paborito kong lolo. Noong bata pa ako e madalas kaming magkita pero habang lumalaki ako e naging bihira na lang. Nangibang-bansa kasi siya, somewhere in U.A.E. raw sabi ni mommy at ang kwento pa ng katulong namin e marami siyang hidden agenda. Sixty five years old na si lolo at sa kabila ng edad e malakas na malakas pa rin ang pangangatawan.

"How's life?" tanong ni lolo nang magpunta kami sa sa kwarto niyang nasa first floor ng bahay namin. Naroon na ang ilan niyang maleta. Mukhang kabubukas lang ng kwarto. Ang ibang gamit sa loob ay natatakluban pa ng kumot para hindi maalikabukan.
"Maayos naman po," sagot ko.
"Kinuwentuhan ako ng mommy mo, madalas daw kayong mag-away ni Rick," sabi ni lolo.
"Grandpa, hindi ako ang nang-aaway. Siya ang umaaway sa akin," sagot ko.

Tiningnan ako ni lolo at napailing. Kasunod nun ay nagbukas siya ng maleta at may inilabas doon, ipinakita sa akin. Sa harapan ko ay isang maliit na sinaunang relo, wristwatch yun. Chain of gold ang design ng strap nito.

"A-ano po iyan?" tanong ko.
"Pasalubong. Nakuha ko sa isang bazaar sa disyerto. Napagkatuwaan ko. Sa'yo na lang." Inabot sa akin ni lolo ang relo. Tiningnan ko yun. "Sabi ng nagbebenta niyan e may powers daw iyan. Kaya ka raw niyang dalhin sa future or pabalik sa past." Nagulat ako sa sinabi ni lolo. At nagpatuloy siya habang nag-aayos ng ibang gamit, "Akala naman niya e maniniwala ako sa kanya e tumanda na lang ako, wala pa akong nalaman sa kasaysayan na may taong nakabalik sa past o nakapunta sa future. Alam mo naman ang mga negosyante, gagawin ang lahat makabenta lang." Nabaling ang tingin niya sa akin at nagtanong, "O, why that loook, Davy?"

Sumagot ako, "Wala po, grandpa! Na-amaze lang ako sa kwento ninyo." Nagawa ko pang magpasalamat, "Thanks dito sa watch. I like it. Very unique!" Nginitian ako ni lolo.

Hindi nagtagal ang pag-uusap namin dahil dumating ang katulong dala ang walis. Aayusin daw muna ang kwarto ni lolo. Sinundan iyon ng pagdating ni mommy at sinabihan niya akong aalis muna sila ni lolo dahil pakakainin daw niya si lolo roon sa resto na pagmamay-ari ng kaibigan niya. The best daw kasi ang pagkain doon. Sinabihan naman ako ni lolo na bukas na lang kami magkwentuhan. Marami rin siyang gustong itanong sa akin. Bumalik ako sa kwarto dala ang relong ibinigay ni lolo. Ipinatong ko lang yun sa study table at hindi na ginalaw. Sa pagpasok ko pa e bigla kong naalala ang diary. Nagmadali akong tingnan ang bag na pinaglagyan ko nun. Pagbukas ko ay napailing na lang ako. Wala na ang diary ni Hannah. Bakit ko ba kasi iniwan? Hay... Di ka talaga nag-iisip, Dave!

...ITUTULOY...

Time Travel (4)

CHAPTER 1

CHAPTER 2

CHAPTER 3

***
"Inisip ko noon nang sinabi mo sa akin iyan, na nakakatawa ang sinabi mo, Dave. You know what, you're too young to marry."

--Yna Samonte

***
CHAPTER 4

The Invisible Wall

Pumunta kami ni Erick sa library. Kakaunti lang ang tao at bulungan lang ang maririnig sa paligid.

"Library card?" tanong ng librarian nang pumasok kami. Ibinigay ni Erick ang kanya. Hinanap ko sa dala kong backpack ang akin. Wala!
"Bro, nawawala yung library card ko," nag-aalalang sabi ko kay Erick. Ang mahal kasi ng replacement nun, triple ng presyo ng pagkakabili mo. Mahalagang-mahalaga ang library card na yun, lalo pa ngayon kung kailan kailangan ko ng kasagutan.

Nakita kong nakangisi si Erick at nabasa ko ang ikinikilos niya. Binigyan ko siya ng masamang tingin. "Akin na!" Nagawa pang tumawa ni Erick sabay abot ng library card ko. Ibinigay ko na yun sa librarian.

"Hilig mo man-trip e no?" sabi ko kay Erick.
"Sorry naman," paumanhin niya pero nakatawa pa rin. "E iniwan mo yan, remember, nung hinabol mo si Celine?" Oo nga pala. Bigla na lang kasi akong lumabas ng library nun.

Dumiretso na ako sa History shelf. Sinundan ako ng kaibigan ko.

"Anong gagawin mo rito? Magpapakataong-luma?" tanong ni Erick habang pinagmamasdan ang iilang makakapal na libro sa shelf.
"May hahanapin lang, bro," sagot ko. Sinilip ko ang ilalim ng shelf dahil sa pagkakatanda ko e doon ko sinipa ang diary ni Hannah.

Kailangang-kailangan ko yun kasi baka may mahanap akong sagot sa mga tanong na nasa isipan ko, pero nadismaya ako nang hindi ko yun nakita roon. Ang di ko pa gusto e bigla na naman akong nilamig kaya umahon ako mula sa kinayuyukuan ko.

"Wala e!" sabi ko kay Erick. Nagulat na lang ako nang makita ko ang kakatwang hitsura niya. Naka-steady lang si Erick, parang manikin. "Erick?" pinadaan ko ang kanang palad ko sa mukha niya, sinisikap na baka sa ginagawa ko ay mapapikit siya. "Bro?" pero wala. "Ano na naman ito?" natanong ko sa sarili ko.
"Ito ba ang hinahanap mo?" isang boses. Oh my! Si Hannah! Hawak niya ang diary, ang bagay na kailangang-kailangan ko. Napalunok ako nang lumapit siya sa akin. "Anong gagawin mo sa diary ko?" tanong niya.

Naghanap ako ng isasagot. "A... ano kasi..." Pero bago pa ako makapag-rason e nagsalita siya, at nagtuloy-tuloy na ang pag-uusap namin.

"Hindi ba't ikaw yung lalaki roon sa garden?" tanong ni Hannah. "Nag-iispiya ka?"
"Hindi! Hindi sa ganoon. Hindi ako gaya ng mga babaeng bumubuntot sa iyo. May gusto lang kasi akong malaman."

Itinaas niya ang kaliwang kilay niya, "At ano naman?"

"Nagtataka lang kasi ako. Gusto ko lang naman kasing malaman kung bakit ako nagkakaroon ng ganitong pakiramdam..." paliwanag ko.
"Anong pakiramdam ang tinutukoy mo?" tanong niya. Kalmado naman siyang magtanong. Yun nga lang ewan ko ba kung bakit natatakot ako sa kanya.
"Yung... pakiramdam na... malamig... at... at..."
"At mga pangitaing hindi mo maintindihan?"
"Yun nga!" sabi ko.
"Dahil sa ginawa mong pakikialam sa diary ko."

Nagpintig ang tainga ko. "Pakikialam?" natanong ko.

"Bakit, hindi ba't pakikialam ang tawag doon?"

Nag-isip ako. Siguro nga pakikialam na rin yun pero hindi ko intensyon yun kaya kinontra ko siya, "Teka lang. Hindi ko naman gustong pakialaman talaga ang diary mo. Ang lagay lang e naghahanap lang naman ako ng mababasa rito."

"Pero hinawakan mo, di ba? Kinuha mo. Tiningnan mo at ginusto mo pang buklatin," sabi ni Hannah.

Ganoon nga ba ang ginusto kong gawin? Siguro nga.

"Alam mo, dahil sa ginawa mo ay nagkaroon ka na ng kaugnayan sa akin at sa kapangyarihan ko," sabi ni Hannah na tila may pagmamalaki.
"Kapangyarihan?" natanong ko kay Hannah. Sunod ay tinawanan ko siya.

Napakunot-noo siya. "Bakit mo ako tinatawanan?"

"Kasi nakakatawa ka. Ikaw, may kapangyarihan? Maniwala ako sa iyo," panunubok ko.
"Hindi ka naniniwala?"
"Hindi! Ipakita mo!"

Alam ko naman talagang hindi pangkaraniwan si Hannah. Gusto ko lang siyang asarin.

Ang sunod na mga pangyayari ay nakagugulat. Nagbago bigla ang timpla ni Hannah. Ramdam ko yun dahil sa pagbabago ng temperatura sa paligid. Lalong lumamig, humangin.

"Nakalimutan mo na ba kung sino ako?" tanong niya, na ipinagtaka ko. Siguro dahil sa ipinakita kong ekspresyon ng mukha ay nagalit siya lalo. "Nakakainis ka!" sabi niya. At sa isang kumpas ng kanang kamay niya ay naglaho ang lahat ng nasa paligid ko at nandun uli ang nakakakulilig sa taingang ingay.

Saan na naman kaya ako mapupunta nito? Napapikit ako at nang maglaho ang ingay ay dumilat ako. Wala na si Hannah sa paligid.

Ayaw ko ng ganito. Napunta na naman ako sa kakaibang lugar. Pero teka... parang alam ko ito a!

Tahimik ang lugar. Naglakad ako. Napahinto ako nang may makita akong bata.

"Dave, wag kang masyadong lalayo a!" narinig ko na lang. Si mommy!
"Opo," tugon ng bata. At ako! Ako ang batang yun! Alam ko ito! Ang alam ko five years old ako nang magpunta kami ni mommy somewhere in Lucena, Quezon. Teka... Reunion ng family nila yun e! Kung di ako nagkakamali, dito kami sa place malapit kina Tita Lindsay, nakatatandang kapatid ni mommy.

Sinundan ko ang bata kung saan siya pupunta. May dala-dala siyang fishing rod. Oo nga pala. Noong bata ako madalas kaming mamingwit ni mommy at ni Lolo Art. Naglakad ako nang marahan. Ano ba ito? Para akong sira. Bakit ko ba sinusundan ko ang sarili ko?

Sabik na pumunta ang bata malapit sa ilog, bumwelo at inihagis ang pamingwit. Pinanood ko ang eksena. Naghintay ng ilang minuto ang bata. Inahon niya ang pamingwit pero walang nahuli. Nalungkot siya at sumimangot. Inalis niya ang pamingwit sa ilog, tapos ay naglakad. Nakakita ang bata ng punong mangga. Mataas ang puno. Tumingala ang bata.

"Nare-recall ko. Nakakita ako ng maraming bunga noon sa punong iyan," bulong ko sa sarili.

Lumapit ang bata sa puno. Kumapit siya. Mahirap akyatin. Umikot ang bata, at sa paligid ay nakikita siya ng batong malaki. Sinubukan ng bata na buhatin ang bato, pero nabigatan siya. Pinagulong niya iyon, tapos ay tumungtong, kumapit sa katawan ng puno, kumapit nang buong lakas sa mga sanga.

"Shit! Alam ko na ito!" nasabi ko sa sarili ko. Kung di ako nagkakamali, ito yung eksenang nahulog ako sa punong iyon!

Parang bumalik sa akin ang pakiramdam ng lubos na takot. Alam kong sa pag-akyat ko sa punong iyon, sa pagkuha ko sa mga bunga ay magkakamali ako ng hakbang. Tapos ay mahuhulog ako. Teka... may bato! Mababagok ako sa bato!

Ayoko lang magmasid sa pwesto ko. Kailangan kong gumawa ng aksyon. Kailangan kong tulungan ang bata, ang sarili ko! Tumakbo ako, pero nang pagtakbo ko ay tumilapon ako bigla. Ano yun? Bakit ganun? Bumangon ako. May kung anong invisible wall ang nakaharang. Sinuntok ko ang pader, walang nangyari. Hanggang sa narinig ko na lang na sumigaw ang bata.

"Aaaaaaah!" sabi nun. Nanatili lang akong nakamasid. Nahulog na ang bata... pero ang nakagugulat ay may isang babaeng sumalo sa kanya. Napaupo ang babae sa batong iyon at nasa bisig niya ang bata, ang batang ako. Naririnig ko nang malinaw ang pinag-uusapan nila.
"Ok ka lang?" tanong ng babae. Umiyak ang bata. "O wag ka nang umiyak. Safe ka naman e!" pagpapakalma ng babae. Sinubukang tumayo ng babae pero mukhang nasaktan siya. Tiningnan siya ng bata nang may pag-aalala. "O wag mo akong alalahanin. Ok lang ako," sabi ng babae sa bata, sa akin. At nagbigay pa iyon ng mga bunga ng mangga. "Hindi ka nasugatan?"
"Gasgas lang po," tugon ng batang ako.
"Tara na," pagyaya ng babae. Inikay niya si Little Dave, ako. Iika-ika pang lumakad. Tiningnan siya ng bata. "Ok lang talaga ako," sabi ng babae at inihatid niya na si Little Dave.

Naaalala ko na. Kaya pala noong elementary ako e may sinasabi ako kay mommy na gusto kong pakasalan someday kasi niligtas nun ang buhay ko. Na noong high school ako, kahit na maraming nagkaka-crush sa akin e binabaliwala ko lang kasi umaasa ako sa sinabi ng babaeng iyon bago kami maghiwalay ng landas, "Huwag kang mag-alala. Magkikita uli tayo." Kahit na nakalimutan ko na ang mukha ng babaeng yun, kahit hindi ko man lang nalaman ang pangalan niya e umaasa pa rin ako.

Ngayon alam ko na kung bakit nagalit si Hannah sa akin nang sinabi niya kanina ang, "Nakalimutan mo na ba kung sino ako?" Kaya pala nasabi ko na parang nakita ko na siya noong unang beses na nakita ko siyang pumasok sa library. Magkikita kami, sabi niya. Oo nga, nagkita na kami. Hindi ako makapaniwala. Nagtagpo na pala kami ni Hannah... twelve years ago.

Sa pag-iisip kong iyon ay naiwan akong nakatulala. Hanggang sa...

"Dave!"
"Huh?"
"Tulala ka na naman!"

Balik na naman pala sa ayos ang lahat. Gumagalaw na uli si Erick.

"Iyan na ba yang hinahanap mo?" tanong ng kaibigan ko.

Pagtingin ko'y nasa mga kamay ko na ang diary ni Hannah.

"A... Oo, oo," tugon ko, wala pa rin sa sarili. Niyaya ko na palabas si Erick. Itinago ko na ang diary sa backpack ko.

...ITUTULOY...

Time Travel (3)

CHAPTER 1

CHAPTER 2

***

"Sabi ng nagbebenta niyan e may powers daw iyan. Kaya kang dalhin sa past o sa future. Pero hindi ako naniniwala."

--Artemio Rubio

***

CHAPTER 3

Visions


Nasaan na naman ako? tanong ko sa sarili ko. Nakatanga ako sa kawalan, nakatayo, nakatingin sa babaeng kasama ko sa lugar kung nasaan ako.

Katahimikan... Hanggang sa nginitian ako ng babae.

"David!" tumakbo siya papunta sa akin at niyakap niya ako. Napakabilis ng mga pangyayari. Ang tanging nasa isip ko na lang e, “Huh? Dave ang pangalan ko, hindi David.”

Biglang...

"Hoy Dave!"

At naglaho ang lahat.

"Huh?" nagising ang diwa ko.
"Anong dahilan ba't huminto ka?" tanong ni Erick.
"Huminto?" pagtataka ko.
"Oo. Ang tagal mo pang nakatingin kay Celine. Ayun, nailang nga e, tumakbo palayo," sabi ni Erick.
"Huh? Bakit ko siya titingnan?"
"Ewan ko. Mahal mo na yata. Haha!" pang-aasar pa ni Erick.
"Nakakatawa!" maktol ko.

Strange. Weird. Hindi ko na maintindihan kung ano ang nangyayari sa akin. Nagkaroon lang naman ako ng mga ganitong pangitain nang hawakan ko ang diary na yun. Ano kayang meron sa diary ni Hannah?

Lumipas ang oras na wala kaming ginawa ni Erick sa garden kundi ang pagtawanan at pag-usapan ang mga prof at kaklase naming katawa-tawa ang kilos at hitsura. Umuwi kaming hindi ginagawa ang inutos sa amin ni Mr. Sanchez at kinabukasan ay nakatanggap kami ng remark kay sir nang makasalubong namin siya sa hallway.

"Great job, boys, talagang ginawa ninyong mabuti ang trabaho ninyo kahapon."

Nagkatinginan kami ni Erick. Wala naman kaming ginawa kahapon. Ibig sabihin ba nun may ibang nagtrabaho para sa amin?

"Bro, si Celine yata ang gumawa nun," bulong sa akin ni Erick nang magpatuloy kami sa paglalakad. And because of that, I felt so guilty.

Noong tanghali ay nakita ko si Celine na papunta sa garden. Sinundan ko siya. Nasurpresa ako nang makita ko si Hannah na naroon din. Nagtago ako sa mga halaman.

Magkasama sina Celine at Hannah? Bakit kaya? Don't tell me na "future freak" din si Celine. Nag-uusap sila? Ano kaya ang pinag-uusapan nila? Hindi ko kasi marinig. Teka, ba't ba ako nakikitsismis sa kung anumang pinag-uusapan nila? Ano bang pakialam ko dun? Kung anu-anong nasa isip ko hanggang sa narinig ko na lang na nagsabi si Hannah ng,

"Sige, alis na ako."

Naalerto ako kasi paalis na pala si Hannah at siguradong madadaanan niya ako sa puwesto ko kaya nagdahan-dahan ako ng pag-alis para lumipat sana upang makapagtago pa lalo pero nagulat na lang ako nang sabihin ni Hannah ang,

"Celine, nakalimutan kong sabihin sa iyong may ibang tao pala rito."

Kinabahan ako bigla. Naramdaman niya ang presensya ko? Kakaiba talaga!

Nagpatuloy siya, "Nagtatago siya sa mga halaman at nagtataka ngayon kung paano ko nalamang nandito siya."

Wala na akong lusot kaya nagpakita na ako. "Inutusan ako ni Mr. Sanchez na maglinis," idadahilan ko sana pero naunahan niya ako!

"Inutusan ka ba ni Mr. Sanchez na maglinis ng garden?" tanong niya sa akin.

Tumango ako tanda ng pagsang-ayon.

"Ok," sabi ni Hannah.

Habang papaalis siya at naglalakad palabas ay tinitingnan niya ako nang mata sa mata. Binigyan niya pa ako ng kakaibang ngiti bago siya tuluyang umalis. Nakakatakot -- hindi! Nakapangingilabot! Nawala na siya, pero hindi pa rin natigil sa paninindig ang mga balahibo ko. At ngayon, kami na lang ang naiwan ni Celine rito.

"Maglilinis ako ng garden ngayon," sabi ko kay Celine.
"Bakit?" tanong niya.
"Huwag ka na lang magtanong. Basta maglilinis ako! Nasaan ang walis?" sagot ko na napataas ang tono.
"Teka, kukunin ko."
"Hindi na! Ako na lang ang kukuha basta ituro mo na lang kung saan," pagsusungit ko.
"A, nandoon. Malapit sa compost pit," turo niya.

Sa totoo lang naiilang ako kay Celine. Marahil ay dahil nakita niya akong may ginagawang kakaiba sa library kahapon at hindi mawala sa isip kong baka pinag-iisipan niya ako nang masama. Kinuha ko ang walis at nagsimula nang walisin ang mga tuyong dahon.

"Nagwalis ka ba rito kahapon?" tanong ko habang nagwawalis gamit ang walis-tingting.
"Palagi naman akong nagwawalis dito," sagot naman niya.
"Hindi --ang ibig kong sabihin-- noong nandito rin kami?"
"Pagkaalis ninyo, oo. Ang sinabi kasi ni Mr. Sanchez may ipadadala raw siyang mga estudyanteng tutulong sa akin sa paglilinis pero hindi naman sila dumating. Akala ko nga kayo yun e, pero sabi ninyo naman pinakukuha lang kayo ng litrato ng mga paru-paro."

Nakonsensya ako bigla sa sinabi niya. Kung ganoon siya lang nga ang naglinis dito.

"Sinabi ko na lang nga kay Mr. Sanchez na tinulungan nila ako kahit na hindi. Nakakaawa naman, sabi kasi ni Mr. Sanchez pagagalitan daw niya ang mga yun pag hindi tumulong," dagdag pa niya. Na-guilty tuloy ako lalo.

Si Celine... Kung ilalarawan ko siya... Hmm... Kung tutuusin, maganda rin naman siya. Maiksi ang gupit ng buhok niya, hanggang baba, tapos may highlights na kulay asul. Mapungay ang kanyang mga mata at may kaliitan. Mapula at may maayos na korte ang kanyang mga labi. Napansin ko ring isinasabit niya ang kanyang salamin sa mata sa harapan ng kanyang damit, at may pagkakataong tinatanggal iyon doon para suutin. Maamo ang kanyang mukha, malumanay kung magsalita, pero may pagka-wirdo kung kumilos.

Labinlimang minuto siguro ang lumipas nang puntahan ako sa garden ni Erick kasama si Nicole.

"Bro, nandito ka lang pala. Kanina ka pa namin hinahanap. Alam mo namang hindi ako sanay na nawawala ka sa paningin ko," sabi ni Erick. "Wow! Nagwawalis!" puna niya sa ginagawa ko.
"Hi Celine!" narinig kong pagbati ni Nicole kay Celine na tinugunan din ni Celine ng "Hi!" Magkakilala sila?
"Bro, anong nakain mo at nagwawalis ka riyan? Nakakain ka ba ng panis?" pang-aasar ni Erick na natatawa-tawa pa.
"Shut up!" tugon ko naman.

Sa isip-isip ko gusto kong bumawi kasi nagsinungaling ako kay Celine, pero teka, bakit nga ba ako nagi-guilty ngayon? Ano ba, Dave?

"Tulungan mo na lang ako magwalis," sabi ko kay Erick. Ginawa naman niya ang gusto kong mangyari.

Natapos ang lunch break. Sinadya namin ni Erick na hindi pasukan yung subject ni Mr. Sanchez kahit na sinabi namin kay Nicole na hindi na kami tatamarin. Nag-stay lang kami sa canteen at ikinuwento ko kay Erick ang mga pangitaing nakita ko.

"Bro, I'm having weird feelings lately," sabi ko.
"Like what?" tanong ni Erick, tapos ay ngumuya ng biniling Cheese Clubs.
"Yung sudden cold feeling na nararamdaman ko, tapos I'm having weird visions."

Naging seryoso ang mukha ni Erick. Nagpatuloy ako.

"Yesterday nung nasa garden tayo, nakakita ako ng babae... na hindi ko kilala. I think she's from the past kasi she's wearing Filipiniana and... everything's different talaga bro!"
"Kaya ba napatulala ka bigla nun?" tanong ni Erick.
"Hindi ko alam yung sinasabi mong napatulala."
"Baka naman naka-drugs ka? Umamin ka, I won't tell your parents, anyway," sabi ni Erick sabay tawa.

Loko 'to a! Ginagantihan ako purkit madalas ko siyang alaskahin. Napailing na lang ako at tumayo sa kinauupuan.

"O teka, saan ka pupunta?" tanong ni Erick. "Ito naman, binibiro ka lang."
"Punta lang ng library, bro. May hahanapin lang," sagot ko.
"At kailan ka pa nging bookworm?" Umalis na ako sa puwesto. "Uy teka, sama ako!" Hinabol ako ni Erick at nagawa niya pang mang-alok ng Cheese Clubs habang naglalakad kami.

...ITUTULOY...

Time Travel (2)

CHAPTER 1

***

"Nakalimutan mo na ba kung sino ako? Nakakainis ka!"

--Hannah

***

CHAPTER 2

Celine


“What the heck?!” nasabi ko na lang sa sarili ko. “Ano ito?”

Kanina nasa library pa ako pero ngayon naglaho ang lahat. Walang mahahabang mesa, walang shelves, wala ang librarian, walang mga estudyante, ang buong building! Napunta ako sa isang lugar na hindi ko alam at nakatayo ako ngayon sa konkretong semento, sa isang open area na mukhang isang pook-pasyalan. Hawak-hawak ko pa rin ang diary na kinuha ko kanina.

Naglakad ako. Hindi ko alam kung nasaan ako. Maya-maya’y may mga babaeng dumaan, lima sila kung bibilangin. Mga Pilipina sila alam ko. Matutukoy iyon sa hitsura nila, pero bakit ganoon ang ayos nila? Karamihan sa kanila’y ang suot ay Filipiniana, nakapusod ang buhok at may mga dalang pamaypay. Waaa! Ano ba ito, joke? Ang alam ko tapos na ang Buwan ng Wika.

Napahinto ang isang babae at tiningnan ako.

“Bakit ka napahinto, Celina?” tanong ng isa niyang kasama nang mapansin siya.

Umiling ang babae, may sinabi sa kasama at tiningnan ako niyon. Nagkaroon ng bulungan sa pagitan nilang dalawa at dahil sa pagkabalam ng paglalakad nila ay napahinto ang iba pa nilang kasama, at lahat sila’y nakatingin na sa akin.

“Ano bang nangyayari?” pilit kong itinanong sa sarili ko.

Sa kalituhan ay tumakbo ako papalayo. Alam kong nabigla ang mga babae sa ginawa ko dahil lumikha sila ng kakaibang ingay.

“Nananaginip ako. Nananaginip ako!” sabi ko sa sarili ko nang makapunta sa isang pwestong hindi exposed sa mga tao. Nagpa-uli-uli ako ng lakad. “Anong gagawin ko?” Tiningnan ko ang diary. “Hindi kaya naengkanto ako?” At naalala ko bigla ang madalas na sabihin sa akin ni Erick sa tuwing nag-a-out-of-town trip kami at napapadaan sa mga liblib na lugar,
“Bro, sabi ng lola ko pag pumunta ka sa isang lugar na hindi ka pamilyar, at feeling mo weird yung lugar o di kaya e parang naliligaw ka –yun bang tipong paulit-ulit at paikot-ikot ka dun sa lugar at di ka makaalis, ibig sabihin daw nun e naengkanto ka na. Ang gawin mo, hubarin mo yung damit mo tapos baligtarin mo lang ng suot.”

Tinawanan ko lang yung sinabi niya noon kasi hindi ako naniniwala sa superstitious beliefs na iyan, pero naisip ko… sa pagkakataong ito, wala namang masama kung susubukan.

Tinanggal ko sa pagkakabutones ang suot kong polo at binaligtad iyon. Tapos, tinanggal ko ang suot kong panloob na sando at binaligtad iyon. Napansin kong nakasasagabal sa ginagawa ko itong diary na hawak ko kaya inilapag ko iyon sa lupa. Nang tinanggal ko na ang butones ng suot kong pantalon, nakarinig ako ng nakakukulilig sa taingang ingay. Napapikit ako at pagmulat ko, nagulat ako sa nakita ko.

Nasa library na ako uli, kaharap ang shelf at dama ko ang lamig ng aircon. Hindi ko na pala suot ang pang-itaas kong damit at tanggal din ang butones ng pantalon ko. Pero hindi lang yun, nabahala ako kasi malapit sa akin, may isang babaeng nakatayo! Mukhang kukuha siya ng libro sa shelf na kinatatayuan ko!

“Woaaah!” nasabi ko na lang, sabay itinakip ko ang mga damit ko sa aking dibdib. Mabilis na tumalikod ang babae.
“Wala akong nakita,” sabi niya sabay alis. At ang sinabi niyang iyon ang lalo kong ikinabahala.
“Malas!” sabi ko sa sarili. Binaligtad ko uli ang mga damit ko at isinuot iyon. Sinipa ko papunta sa ilalim ng shelf ang diary ni Hannah at nagmadaling umalis sa kinatatayuan ko para habulin ang babae.

Wala nang gaanong tayo sa library. Nang tingnan ko ang orasan ay patapos na ang lunch break. Sa pintuan ng library, nakita ko yung babae at palabas na siya. Madali ko siyang natandaan dahil sa highlights na asul sa kanyang buhok.

“Teka, miss!” sigaw ko.

Nagpatunog ng bell yung librarian dahil sa ginawa ko. Lumingon yung babae at nang makita ako ay nagmadaling lumabas. Hinabol ko siya. Paglabas ko ay may narinig akong tumawag sa pangalan ko,

“Dave!” si Erick pala. Sinenyasan ko siya na ang ibig iparating ay, “Saglit lang.” Di na ako nag-aksaya ng segundo.
“Miss, miss, miss!” hinabol ko ang babae hanggang sa maabutan ko na siya. “Teka!” Hinawakan ko siya sa braso. Huminto siya at hinarap ako. Sinubukan kong magpaliwanag. “Yung nakita mo kanina—"
“Wala akong nakita,” sabi niya sabay suot ng salamin sa mata na nakasabit sa harapan ng suot niyang uniporme. “Malabo ang mga mata ko,” dagdag pa niya.
“Pero, may naaninag ka naman siguro?” sabi ko.
“Wala,” sabi niya. “Pakibitiwan ako, male-late na ako.”

Nakahawak pa pala ako sa braso niya. Binitiwan ko na siya. Tumalikod siya at patakbong umalis.

“What’s with her?” natanong ko na lang sa sarili ko.
“Kakaiba ka, bro,” si Erick. Bumuntot na naman sa akin.
“What?” tanong ko sa kanya.
“I never thought that Celine is your type.”
“Huh? No!” tanggi ko.

Tinapik-tapik niya ako sa likod, “Ok lang iyan. Lahat naman tayo dumadating sa ganyan e!”

“Tigilan mo nga ako, bro. I don’t even know her,” sabi ko sa kanya.
“Aruuuuu! Pakipot!” pang-iinis ni Erick.
“Tara, lunch na nga lang tayo,” pagyayaya ko para maiba na rin ang usapan.
“A, pakibutones muna yung pantalon mo,” paalala pa ni Erick. Hindi ko rin pala gaanong naayos ang pagsusuot ng polo ko.

Nag lunch na kami ni Erick. Sabi ko ten minutes lang pero napasarap ng kain ang kaibigan ko at di namin namalayang thirty minutes na kaming late sa susunod naming subject. Dahil sa pagpapaka-hero ko at sinabi kong gusto kong matuto kahit pinayuhan na ako ni Erick na huwag nang pumasok e minalas lang pala ako lalo at syempre damay si Erick doon. As a punishment, pinaglilinis kami ng prof namin ng garden for the whole week! I can’t believe this! Ako na hindi marunong maglinis, e maglilinis?! Na-bad shot yata kasi naka-anim na late na kami.

Noong hapong iyon e nagsimula kaagad ang parusa sa amin. Sabi kasi ni Erick pumunta na kami sa garden para matapos na.

“Ganito ha, wawalisin ninyo lahat ng tuyong dahon dito,” panuto ni Mr. Sanchez, “at ilalagay ninyo doon sa compost pit,” itinuro niya ang hukay doon na tinatawag niyang “compost pit”. “Diligan ninyo rin ang lahat ng mga halaman.”

Pagkatapos, may isang estudyante siyang tinawag. “Halika nga rito, Celine.”

Teka! Celine?

“Yes, sir?” tanong ni Celine, yung mismong babaeng nakausap ko kanina! Kita ko sa mukha niyang nagulat siya nang makita kami.
“Paki bantayan itong dalawang ito and please make sure na ginagawa nila ang trabaho nila,” bilin ni Mr. Sanchez.
“Ok sir,” tugon ni Celine. Umalis na si Mr. Sanchez. Hinatid pa siya ni Celine palabas.

Sinundan ng tingin ni Erick ang dalawang umalis at siniko ako, “Si Celine o!”

“The hell I care!” bugnot na sagot ko.

Di pa nakuntento, kumanta pa siya ng, “Pinagtagpo ng tadhana, pinagtagpo ng tadhana!” na ang tono ay hinugot mula kung saan.

Ilang sandali pa’y lumapit na sa amin si Celine. Mukhang may sasabihin siya pero nahihiyang magsalita.

“A, pwede ko bang malaman kung –" hindi pa natatapos magsalita ni Celine nang sumingit si Erick.
“A, pangalan ba namin? Erick Villa.” Nakuha pa niyang makipag-kamay kay Celine.
“A hindi. Gusto ko sanang itanong kung ano ba yung… ano ba yung ipinagagawa ni Mr. Sanchez sa inyo?”

Natawa ako bigla kasi napahiya si Erick. Napakamot tuloy siya ng kanang tainga. Ganoon siya pag napapahiya.

“Ay ganun ba? Hehe. Hindi ba sinabi ni Mr. Sanchez kung anong pinagagawa niya sa amin?” tanong ng kaibigan ko. Umiling si Celine. Nagkatinginan kami ni Erick.
“Piktyuran daw namin yung mga butterfly. Part of Science Project kasi,” sabi ko kay Celine. Ayoko ngang magwalis ng mga tuyong dahon at magdilig ng mga halaman! “Saan ba meron?” tanong ko pa.
“Sa likod marami,” pagturo ni Celine ng direksyon.
“Sige, thanks,” tugon ko. “Tara na, bro,” yakag ko kay Erick. Sumunod naman si Erick sa akin pero may komentong,
“Sira-ulo ka talaga! Pag tayo napahamak dito!”
“Hindi tayo mapapahamak,” paniniguro ko.

Pero sa kabila nun, na-guilty ako bigla dahil nagsinungaling ako. At hayun, bigla na naman akong nakaramdam ng kakaibang lamig. Nilingon ko si Celine at nagulat ako sa nakita ko.

Sa kinatatayuan niya’y ibang anyo na ng babae ang nasilayan ko. Naka Filipiniana ang babae, nakapusod at may hawak na pamaypay. Di lang iyon, nag-iba na naman ang ayos ng lugar sa paligid ko.


...ITUTULOY...

Time Travel (1)

“Huh? Dave ang pangalan ko, hindi David.”

--Dave Samonte

***

CHAPTER 1

Meet Hannah

Malalaki at malilinis na buildings... Magagandang classrooms... Mahahabang hallway... Samu’t-saring mukha at porma ng mga estudyanteng dumaraan; iba-ibang lahi, iba-ibang edad. Kanya-kanyang ingay, tawanan, pasikatan. And most important of all, pakontian ng dalang gamit. That’s College life.

Hi! Ako nga pala si Dave. I’m 17 years old, freshman student. Kumukuha ako ng kursong Business Administration. Hmmm… Hindi ko naman gusto talaga yung course na yun, pero yun kasi ang gusto ni daddy para sa akin. Wala naman akong magawa. Pag kumukontra kasi ako, lagi niya akong inuunahan ng “Parents know best.” At sabi niya pa, someday raw kasi ako ang magpapatakbo ng businesses niya, na hindi ko naman gustong gawin.

Sa totoo lang, lumaki akong malayo ang loob kay daddy. Ewan ko ba kung bakit madalas mainit ang ulo niya sa akin pag nakikita ako. Daig niya pa si mommy, akala mo laging may monthly period. Ang madalas namang ipaintindi ni mommy sa’kin e,

“Hayaan mo na, may pinagdadaanan lang iyang daddy mo.”

Kung anumang pinagdadaanan niya, siya na lang ang nakaaalam nun. Pinipilit ko na lang siyang intindihin, tatay ko siya e!

Minsan nga naiisip ko, siguro ayaw sa akin ni daddy kasi ayaw niya ng set-up nila ni mommy. What I mean is, arranged marriage kasi ang nangyari sa kanilang dalawa. Baka napilitan lang sila pareho, pero paano nga naman ako lalabas sa mundong ito kung napilitan lang sila? Sigurado namang akong may “love” din sila sa isa’t isa. O baka naman anak ako from other man? Minsan kasi binibiro ako ng mga pinsan ko, ampon daw ako. Ewan ko. Natatakot akong malaman kung ano ang totoo. Ang tagal ko na kayang dinadala yung apelyidong Samonte. Kahit madalas na asar si daddy sa akin, sobrang nakakapanibago kung malalaman kong iba pala ang tatay ko.

Ang daming tumatakbo sa isip ko hanggang sa... “Drrrrrrnn!” tunog ng bell for the official lunch break.

Iisang oras lang naman nagkakatugma-tugma ang schedule ng mga estudyante rito sa University e… pag lunch time. Habang naglalakad ako sa hallway, nagulat na lang ako nang may tumapik sa balikat ko.

“Hey Dave!” si Erick pala, best bud ko.

Itong kaibigan kong ito, sa totoo lang ay masyadong mahilig sa pagkain. Lumalapad tuloy. Since elementary magkaklase na kami nito e. Pareho kami ng course ngayong College at classmates din kami. Ayaw humiwalay sa’kin. Minsan nga naiisip ko, di kaya bading ‘to? Pero hindi, may girlfriend siya e, si Nicole. Ang tagal na rin nila, since second year high school pa. Kulang na nga lang sa kanila e ikasal. Kahit ganoon, nakakatawa rin kasi madalas akong pagselosan ni Nicole. Mas matagal kasi kaming naging magkakilala ni Erick.

“Have you heard of Hannah? Yung new student sa batch natin?” tanong sa akin ni Erick.

Marami akong kilalang Hannah, pero Hannah na new student? Nah! “Hannah? Hindi e, bakit?”

“You should know her, bro! She’s a big talk today. Others are saying na may super powers daw siya or something. Alam daw niya yung mga nangyari sa past at mangyayari sa future,” pagbibida ng kaibigan ko.

Matapos marinig ang sinabi ni Erick e natawa na lang ako. “Naku ha! Marami nang nagke-claim ng ganyan. Foolishness!” sabi ko habang napapailing.

“Kaya nga! Pero bro, she’s different! Na-try ko na and ako mismo, hindi makapaniwala!” pagkumbinsi ni Erick.
“Damn, bro! Pati ikaw naniniwala sa ganun?” natatawa kong sinabi. Nagsimula na akong maglakad. Pupunta na lang muna ako sa library. Para kasing trip kong magbasa ng libro ngayon.

Nagpatuloy naman si Erick sa pagbibida kay Hannah, “Bro, Friday ngayon. Maniniwala ka bang alam niya kung ano ang kinain ko for lunch time last week, let’s say nung Tuesday?”

“Maski naman ako, alam ko. Kabisado ko na kaya ang menu sa canteen. Paulit-ulit lang naman kasi,” sabi ko.
“I know bro, pero Hannah is different! Kararating lang niya rito yesterday and how come she knows pati yung kinain ko noong dinner nung Wednesday?”

Huminto ako sa paglalakad. “Bro, ngiti ka nga,” sabi ko kay Erick na hindi naman niya pinagdalawang-isipang gawin.

“Bakit, bro?” tanong niya sa akin habang nakangiti. Kung makikita ninyo lang ang hitsura niya. Stupid! Haha!
“E may tirang pagkain pa yatang nasiksik diyan sa ngipin mo,” biro ko.
“G*go! Wala!” depensa ni Erick.
“Di kaya sa amoy ng hininga mo kaya nalaman niya?” sabi ko sabay tawa.
“F*ck you! Bahala ka na nga!” and ayun, walk-out win ang drama ni Erick.
“Hoy! Di bagay sa’yo nagtatampo! Gawain lang ng mga babae iyan!” pangangantyaw ko sa kanya, sabay takbo para habulin ang nagtampururot kong kaibigan.

Gusto ko mang paniwalaan si Erick e mas matimbang pa rin yung doubt na nararamdaman ko. Siguro maniniwala na lang ako kay Erick kung masasabi nga nitong Hannah na ito ang totoong dahilan kung bakit laging mainit ang dugo ng daddy ko sa akin. I mean what the heck had happened in the past at sobrang irita siya sa akin na pakiramdam ko pag tinitingnan niya ako e para siyang takoreng sasabog sa init? Pero siguro, hindi rin knowing the past iyon kundi going deeper into the person. Mas maaappreciate ko pa yung mga taong marunong magbasa ng isip ng ibang tao.

“Ok bro, tell me more about this Hannah girl,” sabi ko nang magpunta na nga kami ni Erick sa library at nakahanap kami ng pwesto roon. Sasabihin ko sa inyo, naku, buntot ko itong si Erick!
“Bakit pa? E you won’t believe me and HER anyway,” sagot ni Erick na inemphasize pa ang salitang HER at mukhang may itinuturo ang mga tingin niya. Doon ko na-realize na pumasok pala itong tinutukoy niyang si Hannah na may kabuntot na mga babaeng mukhang eager to know some things about their future.

Tiningnan ko si Hannah and suddenly nagkaroon ako ng kakaibang pakiramdam. Though tama lang naman ang lamig ng aircon sa library, pakiramdam ko e may malamig na hanging pumasok sa katawan ko at kinilabutan ako bigla.

“Siya ba si Hannah?” tanong ko kay Erick.
“Yes.”
“She’s pretty,” dagdag ko.
“But creeeeeeepy!” sabi ni Erick na sinang-ayunan ko.

Noong tiningnan ko si Hannah parang gusto kong makumbinsi na hindi siya pangkaraniwan. Isa pa… parang nakita ko na siya rati. Hindi ko lang mataandan kung saan at kailan…

Pinagmasdan ko ang mga galaw at ang paglalakad ni Hannah habang naghahanap siya ng mauupuan sa library. Sinusundan siya ng tingin ng mga estudyante na parang natatakot sa kanya. Ginagantihan naman niya ang mga iyon ng malalamig na tinging nakapangingilabot.

Maputi si Hannah. Tunay nga namang maganda siya. Lagpas balikat ang tuwid at unat niyang buhok. Tama lang naman ang pangangatawan niya at di naman ganun katangkad. At pag tiningnan mo ang mga mga mata niya, ang mukha niya, kung papansinin mo ang mga labi niya, makikita mong ang lungkot-lungkot niya. Wala kang makikitang kurba sa mga labi niya para sabihin at maisip mong ngumingiti pala siya.

“Hannah, sige na naman o! Sagutin mo na yung tanong ko,” pakiusap ng isang babaeng nakabuntot kay Hannah. Napalakas ang pagkakasabi ng babae at narinig ng librarian. Nagbigay tuloy ang librarian ng senyales na naingayan siya at nagpatunog ng bell.
“Mamaya na, may babasahin lang ako,” sabi ni Hannah sabay umupo sa katapat na mesa namin na kanina’y puno ng tao pero ngayon ay bakante na.

Tumayo naman si Erick at kunwari’y kumuha ng libro. Ewan ko kung natakot kay Hannah. Sinundan ko naman siya.

“I told you she’s different,” sabi ni Erick nang lapitan ko siya sa shelf na kinatatayuan niya. Tiningnan niya ang pwesto ni Hannah at pabulong kung makipag-usap sa akin. “Look at all those girls na nakabuntot sa kanya. They’re fanatics!” Tumingin ako sa mga babae saglit. Ang dami nga nila. Nagpatuloy si Erick, “Look at her, bro! Mamaya pag tinanong mo siya, magugulat ka na lang kasi alam niya kung ano ang pinag-usapan natin.”

Tiningnan kong muli ang pwestong kinauupuan ni Hannah pero wala na siya roon. Nakita ko na lang na palabas na siya ng library at nakabuntot pa rin sa kanya ang mga babaeng iyon. “Aaalis na siya?” tanong ko kay Erick.

“Nakulitan yata sa kasama.”

Inalis ko na si Hannah sa isip ko at lumipat ng ibang shelf. “Bro, hanap lang ako ng libro,” paalam ko kay Erick. “Sige, sige,” tugon naman niya.

Pumunta ako sa History shelf, ang shelf na bibihira lang puntahan ng mga estudyante dahil natatakot silang magbasa ng makakapal na libro. Nasa tagong parte rin kasi kaya hindi pansinin ng tao.

Habang naghahanap ako ng librong gusto kong basahin, may isang bagay na nakapukaw ng atensyon ko. Kinuha ko iyon. Hindi ito isang libro kung isang… diary.

Wala namang makikialam sa ginagawa ko kaya nga di na ako nagdalawang-isip na kunin ang diary. May kalumaan na ang pabalat ng diary. I was even surprised to see the word “Hannah’s” in its cover.

“Diary ni Hannah?” tanong ko sa saril ko, and suddenly nandoon na naman yung malamig na pakiramdam na naramdaman ko kanina. Ibabalik ko na sana sa shelf yung diary pero naglaho bigla ang shelf na kanina lang ay nasa harap ko, at nagulat ako kasi nag-iba na ang paligid ko.

“What the heck?!” nasabi ko na lang sa sarili ko.


...ITUTULOY...
(Kailan? Ewan ko. :p)