ang boring...

nakakabore yung subject namin kanina...

nakatulog na talaga ako dun sa pwesto ko.

nagising na lang ako kasi tinapik ako ni friend.

papano ba naman kasi dun kami sa likod nakaupo

tapos nakapatay pa yung ilaw gawa nang may gumagamit ng projector

binabasa lang naman ng reporter.

maya-maya si friend nagreklamo

FRIEND: May naaamoy ka ba?

AKO: Amoy paa?

FRIEND: Oo! Nahihilo ako!

AKO: *sabay nguso*

Yung mga tao kasi dun sa harap namin panay mga nakatanggal ang sapatos.

Pag ikot ng electric fan nangangamoy paa.

Di ko na lang nga pinansin yung amoy gawa nang lumilipad na isip ko. @-@ 

Pero napapamura na si friend gawa nang di niya ma-take ang amoy. :lol:

FRIEND: Sana pauwiin tayo ng 2:30. Hilong-hilo na ako! 

At nagdilang anghel siya kasi pinauwi kami nang maaga.

Hay grabe itong araw na ito. Nakahinga na lang nang maluwag pag labas ng room.

Published with Blogger-droid v2.0.1

About the Bench Card Issue

This afternoon, I (with my boy friend) went to the Bench Stall at a certain SM Branch. I went there to fix the issue regarding my Bench Card, because to my surprise, I found out that my card has 127,000+ points which is equivalent to 2400 e-purse. That really is impossible because I only purchased more than five hundred pesos but less than a thousand of the Bench items. Having that huge amount of points really bothers me.

I really do not have any intention of using the points (though some advised me to use those points), because I believe that those points are not mine, and taking something that is not yours is actually stealing.

I approached the lady in the counter, seeking of any help regarding the Bench Card. We had a conversation, and she even called the management regarding that card. She called many times through the telephone, seeming to be unsure of what to do, since I kept on asking questions because I wanted to clear things out.

To my disappointment, it took us how many minutes to fix the issue and in the end, she told me that the card that I have right now won't be valid anymore but they will just replace the card for a new one, with no fee or whatsoever. She handed me a new form. I asked her, "How about my points?" I have accumulated points since I purchased Bench items. "Is there a way to trace my original points?" I added. She called the management again, and I was so surprised when she told on my face that the points that I have will be FORFEITED!

I was silent for a while, getting really disappointed, then I asked her, "Back to zero?"

"Back to zero," she replied.

She told me that I have 500 points. 500 points is no joke. If those points will be forfeited, it's like throwing away 500 pesos. Well, you see, the main purpose that I purchased that card is to earn points since I am buying items from Bench, and to even use that in the future. This person is gotta be kidding me!

I started to get irritated, because I can't believe that she said that to me. If I am greedy enough, I probably would just use those points and let them suffer, but then I'm not, so how can she said that those points that I accumulated will be FORFEITED? Her reason is, "Nandito po kasi yung points ninyo." She was holding the card when she said that. "At papalitan na po yung card so ma fo-forfeit na yung points." She said that the points are not transferable, but then I told her,

"Bakit hindi ililipat yung five hundred points? Sayang naman yun. Hindi ko naman kasalanan na nagkaganyan yang card na yan."

She called the management again. The resolve is that they will hand it in the main office, and fix my card.

"Matagal yun?" I asked. I can see in her face that she is unsure.
"Hmm... Hindi naman po siguro."
"A month?" I asked again.
"Hmm... Mga weeks lang po. Tatawagan naman po namin kayo kung ano po ang magiging result."

I can't believe it. How come that an employee doesn't know the rules and transaction methods (whatever you call those) of their company? Shouldn't it be that they are trained in preparation of issues like this? This is not the first time that they encountered this, they claimed. But the question is... why are they so slow to resolve issues like this?

"Pag inabot ng one month at wala akong nareceive na call, babalik ako rito."

That ended our conversation. I do not even hear her saying the word, "Pasensya," or "Sorry."

After that incident, I was so disappointed. To my dismay, I even told myself I won't purchase anymore any of their items. Well, I will just hope for its progress.

A Tristancafe Story: True Love Waits (5)

OOO

 Chapter 1: Rain Drops

Chapter 2: Valentine Date

Chapter 3: JS Prom

Chapter 4: Rendezvous

OOO

 CHAPTER 5

First Aid

"Maghihintay ako, Sid. Hihintayin ko ang true love!"

"Ako rin."

-Usapan nina Dee at Sid bago tuluyang maghiwalay ng landas.

OOO

"Di kita malilimutan...

"...dahil ikaw ang...

"pinakamahahal kong..."

"...kaibigan."

Halos di makahinga si Dee sa mahigpit na pagkakayakap ni Sid, at dahil na rin siguro sa huling sinabi nito sa kanya. Inaasahan niya kasing mas higit pa dun ang sasabihin ng binata, pero hindi nga pala pupwede dahil mas marami pa siyang kailangang unahin.

Pagkatapos humiling ng isa pa uling shot ni Dee gamit naman ang kanyang camera para naman may remembrance siya kay Sid ay pinabaunan niya ng habilin ang kaibigan, "Mag-aaral kang mabuti ha?"

"Oo! Magpapayaman pa nga ako e!" pagmamayabang ni Sid.

Bago pa tuluyang maghiwalay ang landas ng dalawa ay binitiwan ni Dee si Sid ng isang pangako, "Maghihintay ako, Sid. Hihintayin ko ang true love!"

Ikinagulat ni Sid ang sinabi ni Dee sapagkat ganoon din ang pananaw niya kaya't gumanti siya ng ngiti.

"Ako rin," itinugon pa niya.

At nang tuluyan nang maghiwalay ang dalawa, naiwan kay Dee ang isang pag-asang balang araw ay handa na nilang harapin ni Sid ang isa't isa. Ang nakalulungkot nga lang, nang tumungtong na sila sa kolehiyo ay wala nang balita sina Sid at Dee sa isa't isa.

Hanggang sa muling pinagtagpo ang kanilang landas. Sa kabila ng ulan at pag-aalala, hindi mapaniwalaan ni Sid na nasa harap niya ngayon ang dating kaibigan.

Taong kasalukuyan...

Mariing nakatitig si Sid sa babaeng nakatayo sa pintuan. Sigurado siyang pamilyar ang babaeng yun. Pero bago banggitin ang pangalan niyon ay gusto niya munang makasiguro.

"Anong kailangan nila?" tanong ng babae kina Sid at Jackie na nabigla nang sila'y makita sa labas ng bahay.

"Dina?" pangingilala na Sid.

Napakunot-noo iyon, nagtaka kung bakit kilala siya ng estrangherong nakatayo sa labas ng bahay niya.

"Ako ito! Si Sid!" pagpapakilala ni Sid.

Hindi nakilala ni Dee si Sid. Paano kasi'y ibang-iba na ang hitsura nito kaysa noon. Lumaki ang katawan nito at... yun lang pala!

"Sid?" balik na tanong ni Dee. "Sid Gabriel?"

"Oo! Ako nga!"

Napatakip ng bibig si Dee, napapikit siya at umusal ng panalangin, "Ay Diyos ko. Salamat. Salamat po," pakiwari’y dininig na ng Diyos ang matagal niyang panalangin. Pagkatapos nun ay bumaling siya sa kausap, "Bakit ka naparito? Sino iyang kasama mo?"

"Mahabang kwento. Basta, naliligaw kasi kami e! Naabutan na kami ng malakas na ulan. Itong kasama ko, a, anak ko." Tinawag ni Sid si Jackie, "Halika, anak." At lumapit naman ito. Ipinakilala niya ito kay Dee. "Siya si Jackie."

Nabigla si Dee sa narinig. "A-a-ano? Anak?!"

"Yung isa ko pang anak, nawawala," nag-aalalang sabi ni Sid.

Ginulat muli si Dee ng pahayag na iyon, "May isa ka pang anak?!"

"Oo. Kanina'y magkakasama kami. Pero ewan ko ba kung saan na napunta."

Kahit na masakit, hindi na muna inisip ni Dee ang sariling kapakanan. "Mas mabuting hanapin natin siya. Maaaring nandiyan lang siya sa paligid. Iwan mo na muna rito ang anak mo. Mas magiging ligtas siya rito," mungkahi niya.

Hinawakan ni Sid ang mga balikat ni Jackie at kinausap ito nang face to face, "Jackie, anak, maiwan ka na muna sa loob. Hahanapin lang namin ang kuya mo."

"K," mabilis na tugon ni Jackie.

"Tara na," yakag ni Dee. Umalis na sila ni Sid at nag-share sa iisang payong. How sweet!

Naglakad ang dalawa sa basang kalsada. Walang tigil sa pagbuhos ang ulan. Habang palakas ito nang palakas ay paliit nang paliit ang pag-asa ni Sid na mahahanap niya pa anak.

"Saan ba kayo dumaan kanina?" tanong ni Dee kay Sid.

"Hindi ko na rin matandaan. Hindi ko na kasi kabisado ang lugar na ito," sagot ni Sid na puno ng pag-aalala. Umalis siya sa payong at nagsisisigaw sa paligid.

"Sid, ano ba? Mababasa ka!" puna ni Dee, pero naging matigas ang ulo ni Sid.

"Intoy! Intoy! Intoy, nasaan ka na? Buhay ka pa ba, anak? Intoy kung patay ka na, magparamdam ka!"

At isang himala ang nangyari. Nabunutan ng tinik si Sid nang marinig ang boses ng anak.

"Daddy!" sigaw ni Intoy.

"Intoy?" tila uhaw na uhaw si Sid sa paghahanap kung saan nanggagaling ang boses ng anak.

"Daddy! Tulong!"

Ramdam ni Sid na nasa malapit lang ang anak. Pinakinggan niyang mabuti kung saan nagmumula ang boses nito at natagpuan niya ito. Nandoon lang pala sa paanan niya.

"Intoy! O Diyos ko!" bulalas ni Sid nang makita ang anak. Ang kawawang si Intoy... Hayun nahulog pala sa isang man hole, at kung di napansin ni Sid yun e baka pati siya nahulog na rin. Samantala'y nakalapit na si Dee sa pwesto ni Sid.

"Daddy!" sambit ni Intoy at biglang napaiyak nang makita ang ama.

Hiningi ni Sid ang tulong ni Dee sa pagkakataong iyon. Ilang sandali pa'y naiahon na nila si Intoy sa man hole. Dinala na nila si Intoy sa bahay ni Dee para gamutin sapagka’t punung-puno iyon ng gasgas.

Si Jackie naman, habang hinihintay ang pagdating ng ama, ay nagmasid-masid sa loob ng bahay. Namangha siya sa mga naka display na di mabilang na medalya at kung anu-anong parangal. Isa pang ikinagulat niya ay nang makita ang isang picture frame. Naroon ang larawan ng kanyang ama kasama ang babae kanina; isa iyong graduation picture.

"Teka, si Daddy ito a," sabi niya sa sarili.

Nagulat na lang siya nang biglang bumukas ang pinto at pumasok ang amang si Sid, kuyang si Intoy at si Dee. Basa na ang mga iyon ng ulan.

Tuwang-tuwa si Jackie nang makitang muli ang kapatid. Akala mo naman ang tagal nitong nawala. "Kuya Intoy!" galak niyang pagkakasabi, at niyakap niya ito. Napa-aray naman si Intoy dahil natamaan ni Jackie ang mga sugat niya.

"Kukuha lang ako ng tuwalya at first aid," sabi ni Dee kay Sid.

"Sige, salamat," tugon naman ng isa.

Ibinigay na ni Dee kay Sid ang nakuhang tuwalya. Binigyan din niya ng tuwalya ang dalawang bata. Kumuha rin siya ng ilang damit para sa mag-aama. Nang makapag-ayos na ng sarili at nang makapagbihis na ng tuyong damit ang mag-aama, ginamot na ni Dee ang sugat ni Intoy.

"Araaayyyyy! Araaayyyy!" Napapahiyaw si Intoy sa bawat pagdampi ng bulak na may alcohol sa kanyang balat. Masyadong marami ang natamo niyang sugat. Pakiramdam niya'y tinuli siya for the second time.

Awang-awa si Sid sa sinapit ng anak. Hindi niya matanggap na pati ang mga anak niya e nadadamay sa kamalasan niya. Nasasaktan siya sa tuwing naririnig ang bawat pag-aray ni Intoy. Naiinis siya kasi wala siyang magawa! Hanggang sa nakatanaw siya ng isang bagay na nakapatong sa drawer sa malapit. Nag-abala siyang kunin iyon at ibinigay kay Intoy.

"Ano po ito, daddy?" tanong ni Intoy.

Walang anu-ano'y biglang gumawa ng dance step si Sid. "Pau Liniment! Walang aw sa Pau!"

"A thank you po," pagpapasalamat ni Intoy.

Matapos gamutin ay nakatulog na ang kawawang bata. Doon pinatulog ni Dee si Intoy sa silid na ginagamit dati ng kanyang mga magulang. Nakahinga na nang maluwag si Sid. Pero may isa pa pala siyang alalahanin. Saan na sila kakain at titira ngayon? Bago pa maipit sa sitwasyon e nakaisip na siya ng paraan.

…ITUTULOY…

Tanong:

1. Anong paraan kaya ang naiisip ni Sid?

Abangan.

A Tristancafe Story: True Love Waits (4)

OOO

 Chapter 1: Rain Drops

Chapter 2: Valentine Date

Chapter 3: JS Prom

OOO
CHAPTER 4

Rendezvous

"Dee, hindi raw makakarating si Sid. Hinabilin niyang ako na lang ang magsayaw sa iyo. May I have this dance?"

-Shann

OOO

Dumating na ang nakatakdang araw ng JS Prom. Magandang-maganda ang bihis ni Dee. Bumagay sa kanya ang suot na kulay asul na gown na pinalalamutian ng makikinang na beads na animo'y dyamante. Nakaayos ang kanyang buhok na gaya ng kay Cinderella. Taray! Imagine-in ninyo na lang. Dumating siya sa okasyon na may magandang ngiti dahil alam niyang espesyal na tao ang kanyang makakasayaw.

Umupo siya kasama ng kanyang mga kaibigan na puring-puri siya noong gabing iyon. Di rin siya nakatakas sa mga mata ni Shann, kaibigan ni Sid mula sa ibang section, na yayayain sana siyang makapareha noon pero puno na pala ng pirma ni Sid ang kanyang imbitasyon. Mariin iyong nakatingin sa kanya at tila nabighani sa mala-Diyosa niyang ayos.

Hinanap ni Dee si Sid sa paligid pero hindi niya iyon nakita; hanggang sa nagsimula na ang palatuntunan, at nang ipatugtog na ang musika para sa sayawan, mataimtim na nag-abang si Dee sa kinauupuan. Tinanggihan niya ang paanyaya ng ilang kalalakihan para isayaw siya sa pag-asang dadating si Sid, baka nahuli lang. At nilapitan siya ng isang lalaki.

"Dee," tawag nito sa kanya. Napatingin siya sa binatang si Shann. "Hindi raw makakarating si Sid," ang hatid na balita nito.

 Tila may kirot na naramdaman si Dee nang marinig iyon. Nagtapos ang maganda niyang pangarap.

"Hinabilin niyang ako na lang ang magsayaw sa iyo," patuloy ni Shann. Inalok niya ang kanyang kamay, "May I have this dance?" tanong niya, at dahil isang estranghero si Shann para kay Dee, ay di tinanggap ni Dee ang pagpapaunlak ng binata.

"Sorry ha," paumanhin niya. "Bigla kasing sumakit yung paa ko. Uupo na lang muna ako rito," kanyang idinahilan.

"A ganun ba. Sige. Pasensya ka na sa kapusukan ko. Napag-utusan lang naman ako," tugon ng binata. Umalis na ito.

Natapos ang sayawan. Natapos ang palatuntunan. Umuwing malungkot si Dee nang dahil sa nangyari. Inisip niyang sana pala ay hindi na siya pumayag sa alok ni Sid na maging Prom Date niya.

Nang sumapit ang isang panibagong araw, tinanong ni Sid si Shann tungkol sa nangyari noong JS Prom.

"Pre, hindi siya pumayag na makipagsayaw e!" balita ni Shann.

"Ano? Hindi pumayag si Kate?" hindi makapaniwala si Sid.

"Hindi pre e! Hindi naman daw kasi ako si Sid so bakit ako raw ang magsasayaw sa kanya? Ay naku nagmukha lang akong tanga dun. Muntik pa akong mabugbog ni JM."

"Talaga? Hmm… E si Dina?"

"Hindi rin pumayag, pre."

"Ha? E paano yun, magdamag wala siyang kasayaw?"

"Wala. Nakaupo lang nga siya magdamag. Sabi niya masakit daw ang paa e."

Nadismaya si Sid sa narinig mula kay Shann. Hindi pala umepekto yung pag proxy sana ni Shann para sa kanya.

"Ayan kasi. Ikaw kasi pag nakapangako ka na sa isang tao, tuparin mo," pangangaral ni Shann.

"Hindi ko naman kasi alam na maaalala pa akong yayain ni Kate dun sa sayaw-sayaw na yun," depensa ni Sid. Bumalik ang gunita niya sa nakaraan.

"Sid!" pagtawag sa kanya ni Kate na masayang-masayang inabot ang invitation. "Dance number two kita ha?"

Nagulat siya, "Ha? Dance number two?"

"Oo. Sorry ha. Nagtatampo ka ba kasi last year ikaw ang first dance ko, tapos this year si JM na?"

"Naku hindi! Alam ko namang si JM ang boyfriend mo, di ba? Pero kasi, Kate... Puno na yung invitation ko e."

"Puno na?"

"Oo. Si Dee kasi yung kasayaw ko." Napasimangot si Kate. Hindi kinaya ni Sid na makitang malungkot si Kate kaya’t binawi niya ang sinabi,"Hindi sige. Pwede namang gawan ng paraan. Sige, ako na yung number two dance mo."

At inilista na ni Sid ang pangalan niya sa imbitasyon ni Kate. Tuwang-tuwa naman ang bruhang si Kate. Pagkatapos ng gunita na yun ay bumalik na muli ang isip niya sa kasalukuyan.

“Syempre gusto ko rin yun! Kaso nakapangako na pala ako kay Dina na ako ang kasayaw niya magdamag. Ako pa ang nag prisinta, pre. E hindi rin naman ako makatanggi kay Kate, pre. Kaya para mas maganda, huwag ko na lang sila isayaw, di ba? Nahihiya tuloy ako sa kanila," paliwanag ni Sid.

"Pero pre, mali rin e! Alam mo kung sinipot mo lang si Dee, siguradong tuluyan mo nang makakalimutan si Kate. Ang ganda-ganda kaya niya noong JS."

Umiling si Sid. "Hindi, pre. Si Kate lang nandito," sabi niya sabay turo sa dibdib niya.

"So, ano na ang idadahilan mo sa kanila? Siguro sabihin mo na lang nagkasakit ka," tanong ni Shann.

Nag-isip si Sid. "Siguro kung mas may dapat akong paliwanagan, si Kate yun," sagot niya.

"Huh? E paano naman si Dee?"

"Mabait naman yun. Alam kong maiintindihan niya yun. Hindi ko na siguro kailangang magpaliwanag sa kanya kasi siya na mismo ang mag-iisip kung bakit wala ako sa JS."

Napailing na lang si Shann sa sinabi ng kasama.

Noong gabing yun, gumawa si Sid ng sulat para kay Kate. Ipinaliwanag niya kung bakit hindi siya nakarating sa JS. Sinabi niya rin kung gaano niya kamahal si Kate. Hindi na niya nilagyan ng pangalan dahil sabi niya sa sarili'y alam niyang mababasa ni Kate nang direkta iyon.

Nang magkaroon na ng pasok, nasurpresa si Kate nang makakita siya ng sulat sa locker niya. Mukhang naipasok iyon doon sa pamamagitan ng pagsiksik sa mga siwang sa gilid. Binasa niya ang nilalaman ng sulat.

Sa totoo lang, hindi ko alam kung paano ko sisimulan ang sulat na ito. Siguro sisimulan ko ito sa paghingi ng tawad. Pasensya ka na kung hindi ako nakarating sa JS at hindi kita naisayaw…

Itinigil ni Kate ang pagbabasa nang mahulaang kay Sid galing ang sulat na iyon. "Wala naman akong pakialam. Hmp!" sabi niya sa sarili. Gusto sana niyang itapon yun pero dahil wala namang basurahan sa paligid e isiniksik na lang niya yun sa katabing locker sa kanan na gawain naman talaga niya. Minsan nga balat pa ng candy ang isinisiksik niya.

Nang makuha na ang mga kailangang gamit ay umalis na siya sa lugar. Nasalubong niya pa si Dee at binati niya ang schoolmate, "Hi Dee!" Tumugon naman ito ng, "Hi Kate."

Naalala bigla ni Kate na locker pala ni Dee ang katabi ng locker niya. Sa puntong iyon ay may isang malikot na planong naglaro sa kanyang isip.

“Umaayon nga naman talaga ang pagkakataon,” isip ni Kate. Para makaganti, binulungan niya si Dee, "Alam mo nakita ko si Sid. May nilalagay siya sa locker mo. Huwag ka na lang maingay ha? Hindi naman kasi niya alam na may nakakita sa kanya e."

"A, o sige," tugon ni Dee. Umalis na si Kate suot ang isang nakakalokong ngiti.

Pagbukas nga ni Dee ng locker ay nakita niya ang tinutukoy ni Kate. Nakakita siya ng papel at nang buksan niya iyon ay binasa niya ang nakasulat.

Sa totoo lang, hindi ko alam kung paano ko sisimulan ang sulat na ito. Siguro sisimulan ko ito sa paghingi ng tawad. Pasensya ka na kung hindi ako nakarating sa JS at hindi kita naisayaw. Hindi ko kasi alam kung anong gagawin ko dahil sa inaraw-araw na ginawa ng Diyos na nakikita kita ay lalong tumitindi ang pagmamahal ko sa iyo. Sa mga panahong pinagsaluhan natin... Sigurado na talaga akong mahal kita.

Natakot ako noong JS Prom natin. Natakot akong isayaw ka at mahawakan ang mga kamay mo. Natakot akong habang magkasayaw tayo at tinitingnan kita ay masabi ko sa iyo bigla na mahal kita kasi alam ko namang hindi talaga ako ang priority mo. Natakot akong mabaliwala at mapagtawanan. Pasensya ka na kung naging duwag ako at hindi kita hinarap.

Siguro sa araw ng JS natin ay nagtataka ka kung bakit hindi kita sinipot. Alam kong magagalit ka sa akin at baka hindi mo na ako pansinin. Pero sana pag nabasa mo ang sulat na ito ay maintindihan mong may pansarili akong dahilan kung bakit ko nagawa yun. Sana man lang ay maibsan ng sulat na ito ang galit at inis na nararamdaman mo para sa akin.

Malapit na tayong grumaduate. Hindi natin alam kung sino nga ba ang taong makakatuluyan natin balang araw, pero ito ang sinisiguro ko sa iyo, magsisikap akong mag-aral kasi alam kong ganun din ang gagawin mo. Magtatapos ako para hindi naman nakakahiya sa iyo. Kung kinakailangan na magpa gwapo ako at magpayaman ako ay gagawin ko.

Sana pagkabasa mo ng sulat na ito at makita mo ako e ipagpalagay mo na lang na hindi mo nabasa ito. Matapos ang labinlimang taon ay babalikan kita at ipinapangako kong handa na akong harapin ka. Sana mahintay mo ako dahil maghihintay rin ako sa iyo.

Lubos na nagmamahal,

True Love <3

Naging emosyonal si Dee nang mabasa ang sulat na iyon, ang sulat na hindi naman talaga para sa kanya. Hindi niya sukat akalain na mahal pala siya ng lalaking sa tingin niya ay gusto niya na. Ibinulsa niya ang sulat at nilagay sa locker ang dala-dalang mga gamit. Nang makabalik na sa classroom, bitbit niya ang mga umiiyak na mga mata.

Nakita siya ni Sid at kahit na nahihiya sa ginawang di pagsipot  sa kanya noong JS, ay nilapitan siya nito at naglakas-loob na itanong kung anong nangyari.

"Bakit ka umiiyak, Dina?"

"Ikaw kasi e!" sagot ni Dee sabay hampas sa braso ni Sid.

"Ako? Dina, kung yung sa JS yun--"

Pinahid ni Dee ang kanyang mga luha. "Huwag na nating pag-usapan yun, Sid. Tapos na yun e. Huwag mo na akong alalahanin. Magiging ok din ako mamaya."

"Sigurado ka?"

Tinugunan ni Dee si Sid ng isang ngiti kasabay ang pagsabi ng, "Oo."

Lumuwag naman ang pakiramdam ni Sid dahil sa tingin niya’y tuluyan na nga siyang napatawad ni Dee.

Lumipas pa ang ilang araw. Habang tumatagal ay palapit na nang palapit ang paghihiwalay nina Sid at Dee. Ang bawat oras ay tila buhanging bumabagsak at nauubos sa loob ng isang hour glass. Hanggang sa sumapit na nga ang araw ng pagtatapos.

Noong araw na iyon, itinanghal na Valedictorian si Dee. Lubos ang galak ng mga magulang niya at mga kaibigan. Nakita ni Dee na lubos siyang pinapalakpakan ni Sid dahil sa kanyang tagumpay. Bago tuluyang maghiwalay, nakiusap si Sid kay Dee na paunlakan ng kahit man lang isang litrato.

Nang matapos na ang shot, nagulat na lang si Dee nang biglang siyang yakapin ni Sid at sinabi nitong...

"Di kita malilimutan...

"...dahil ikaw ang...

"pinakamahahal kong..."

At ang huling salitang binanggit ni Sid ang nagpakirot sa puso ng dalaga.

…Itutuloy…

Tanong:

1. Ano ang huling salitang binanggit ni Sid?

Abangan.

A Tristancafe Story: True Love Waits (3)

OOO

 Chapter 1: Rain Drops

Chapter 2: Valentine Date

OOO

CHAPTER 3

JS Prom

"Mabait naman ba iyang Prom Date mo?"

"Masungit."

"Mayaman?"

"Kuripot."

"E pogi naman ba?"

-Usapan ng mag-inang Solita at Dee

OOO

Nilapitan ni Dee si Sid kasabay ang pagsabi ng, "Gusto kita, alam mo ba yun?"

"G-gusto mo ako?!" Nanginginig ang tinig ni Sid dahil sa labis na pagkagulat.

"Oo! Gusto kita! Gusto kita... Gusto kitang sampalin, batukan, tadyakan, kasi ang tanga-tanga mo!" nagagalit na sabi ni Dee. "Ang dami-dami pang babae diyan! Pag nag-College na tayo siguradong marami pa tayong mas makikilala! Huwag kang maging bitter dahil lang kay Kate."

Dahil sa sinabi ni Dee ay natauhan si Sid. Oo nga pala... Fourth year high school na sila. Halos isang buwan na lang ay magtatapos na sila. Paniguradong marami pang makikilala si Sid pag tungtong niya ng kolehiyo. Mas marami pa siguro siyang paiibigin, paiiyakin at... makaka-tutut. :tutut:

Ginantihan lang ng ngiti ni Sid si Dee, bagay na ipinagtaka ni Dee, lalo na nung sinabi nitong,

"Tara, hatid na kita sa inyo!"

Naguguluhan man ay pinayagan ni Dee na ihatid siya ni Sid at ang nakagugulat pa ay nang pahagingan na naman siya nito.

"Malapit na ang Prom," sabi ni Sid.

"So?!" pagtataray ni Dee.

"May trivia ako," sabi ni Sid. "Alam mo bang wala pa akong Prom Date?"

Naghihintay ng karugtong si Dee; medyo nangingiti siya dahil mukhang yayayain siya ni Sid na maging ka-date. Kung gayon e paniguradong papayag siya.

"Wala lang share ko lang!" pagpapatuloy ni Sid sabay tawa. Napasimangot ang kausap at ipinagtulakan siya palayo.

"Leche ka! Sinasayang mo panahon ko!" iritang pagkakasabi ni Dee. Tinawanan lang siya ni Sid at naglakad na ito palayo.

Nang makitang papasok na ng bahay si Dee ay gumawa ng eksena si Sid at sinamantala ang pagkakataon. Tinawag niya ang kaklase,

"Dina!"

Lumingon si Dee. "Ano?!" iritang tanong niya.

"Pwede bang ikaw ang maging Prom Date ko?!!!!!" sigaw ni Sid na sa sobrang lakas e gumawa ng echo. Naglabasan tuloy ang mga kapit-bahay.

Hiyang-hiya si Dee sa isinigaw ni Sid. Nag-aalala rin siya kasi baka narinig ng mama niya yun. Nasa loob pa naman yun ng bahay panigurado,  kaya kahit na gustuhin man niyang tumugon ng "Oo!", ang nasabi na lang niya ay, "Ewan ko sa iyo! Baliw!" At pumasok na siya sa bahay.

Tama nga ang kutob niya. Naroon ang mama niya sa sala. Tahimik siyang lumapit dito at nagmano. Matapos magmano ay tinanong siya ni Solita, "Kailan tayo bibili ng gown, anak?"

"Gown po?" nagtatakang tanong ni Dee.

"Para sa JS ninyo," sabi ng ina.

Naisip ni Dee na narinig talaga ng ina ang isinigaw ni Sid kanina kaya't nagpaliwanag naman siya, "Mama, kasi... Wala naman akong balak na umattend ng JS. Last year nga, hindi ako umattend, di ba?"

"Mukha kasing may dahilan ka na para umattend ngayon. Di ba, anak?"

"Mama naman..."

"Anong pangalan ng Prom Date mo?"

Di na rin nakapagtago si Dee sa kanyang ina at sinabi niya ang pangalan ni Sid.

"Sid Gabriel po..."

"Bibili tayo ng gown bukas na bukas."

"Mama!" angal ni Dee.

"Huwag ka nang umangal. Kailan ba ang Prom ninyo?"

"Sa last Friday po ng February."

Pinalapit ni Solita ang anak sa kanya para usisain pa.

"Mabait naman ba iyang Prom Date mo?"

"Masungit."

"Mayaman?"

"Kuripot."

"E pogi naman ba?"

"?"

Dahil naumay na si Dee sa tinatanong ng ina ay nagpaalam na siya at umakyat na sa kanyang silid. Gusto na raw niyang magpahinga. Pero, pagpasok naman doon ay nagtitili ang dalaga. Ngayon pa lang ay ini-imagine niya ang mangyayari sa JS Prom.

Nakaupo siya suot ang kanyang magandang gown at nag-aabang sa pagdating ni Sid para yayain siyang sumayaw. Lalapitan siya ni Sid. Iisipin niyang kahit hindi naman iyon ganun kagwapo ay malinis naman iyong tingnan at mabango pa. Hahawakan ni Sid ang kanyang kamay at dadalhin siya sa gitna ng entablado kung saan sila magsasayaw sa saliw ng isang sweet song. Pagkatapos ay magtititigan sila at unti-unti'y maglalapat ang kanilang mga labi.

"Nakakakilig!" sabi niya, pero tila natauhan siya. Tinapik-tapik niya ang magkabilang pisngi. "Hindi. Mali ito! Hindi ka dapat ganyan kay Sid! Hindi mo siya dapat iniisip. Magkaklase lang kayo, ok?" Hinawakan niya ang dibdib at dinama ang tibok ng kanyang puso. "Hindi ka dapat ma-in love sa kanya. Magtatapos ka pa ng College. Pag nangyari yun, dun ka lang pwedeng magmahal. Sige na, tama na ang pantasya, Dee. Kasalanan iyan," sabi ni Dee sa sarili.

Nang magkita sina Sid at Dee kinabukasan, ipinahatid ni Dee kay Sid ang pagpayag niya na maging Prom Date si Sid.

"Hindi nga?" tanong ni Sid kay Dee.

"Ay! Ayaw maniwala!"

"Walang halong charing?" tanong muli ni Sid.

"Wala nga."

"Ok lang sa iyo kahit hawakan ko yung kamay mo kapag inalalayan kita papunta sa entablado?"

"Ok lang."

"E yung baywang mo kapag nagsimula na tayong magsayaw ng sweet dance?"

"Ok lang."

Sumuko si Sid sa mga sagot ni Dee. "Ay! Hindi ko maintindihan. Akala ko ba conservative ka?"

"Friendly dance lang naman yun, di ba?"

Napaisip si Sid, "A... Oo naman." At may napagtanto siya, "A kaya pala. Kaya pala ok lang sa iyo. So papaano," inilabas niya na ang invitation na nanggaling sa eskwelahan. Doon ay ililista mo ang pangalan ng kaparehang gusto mong makasayaw sa saliw ng nakalistang kanta, "pumirma ka rito sa number 1 to 16. At ako naman ay pipirma rin sa invitation mo."

"Teka, teka," kontra ni Dee. "Ibig mong sabihin ay ako lang ang isasayaw mo buong gabi?"

"Natural. Tapos ikaw naman, ako lang dapat ang kasayaw mo. Bakit, gugustuhin mo pa bang magsayaw ng iba?"

"A hindi. Sige na, akin na," kinuha ni Dee ang imbitasyon ni Sid, at si Sid naman ay ganoon din.

Nang matapos magpirmahan, isang bagay ang ipinakiusap ni Sid kay Dee.

"Gusto ko... Ikaw ang maging pinaka magandang babae JS Prom."

"Huh? Anong sinasabi mo? Hindi naman ako maganda no!"

"Maganda ka! Dito," sabay hawak ni Sid sa dibdib niya.

"Alam mo... ang manyak mo."

"Puso kasi yung tinutukoy ko, di ba?"

"Ewan. Dami mong alam!"

Noong araw na yun, naging masaya si Dee. Tiningnan niyang muli ang invitation at inisip na mukhang magiging masayang-masaya ang gabi ng JS Prom nila. Hindi niya alam na may isang di inaasahang bagay ang nag-aabang sa hinaharap.

...Itutuloy...

MGA TANONG:

1. Sagutin ang tanong ni Solita, pogi nga ba talaga si Sid?

2. Ano nga kayang mangyayari sa JS?

Abangan.