Mamamatay Na Ako... Bukas! (4)

LAILA
JANINE
EVE

ooo
ALDEN

Nang mapabalitang patay na si Eve, pinuntahan namin nina Dan at Jomari si Alden sa presinto sa Tagaytay kung saan siya dinala. Tanghali na kami nang makarating. Kasama ko si Dan, samantalang si Jomari ay sumunod sa amin.

"Bianca, hindi ako ang pumatay kay Eve, maniwala ka," sabi ni Alden sa akin. Kita ko sa mga mata niya ang sinseridad pero hindi ko puwedeng iisantabi ang sinabi ni Laila noong buhay pa siya,

"Papatayin daw si Eve ng boyfriend niya."

Patuloy akong kinumbinsi ni Alden, "Alam mong hindi ko magagawa iyan. Mahal na mahal ko si Eve. Wala akong alam sa nangyari, tulog ako nun."

Alam kong sobra ang pagmamahal niya kay Eve. Kita ko naman kung paano siya mag-effort para rito. Siya rin ang taga-awat kay Eve kapag hindi na nito ma-control ang temper niya.

Hindi ko alam kung ano ba ang tunay na nangyari kaya ipinakuwento ko kay Alden ang mga huling sandali na kasama niya ang girlfriend niya.

"Gabi na kami nang makarating dito. Naalala ko pa bago kami mag-check in sa hotel, hinawakan ni Eve nang mahigpit ang kamay ko. I asked her what's wrong. Then she said, 'I'm sorry. I'm sorry, Alden.' Paulit-ulit niyang sinabi. I hugged her and said, 'Wala yun.' Hindi ko kasi maintindihan kung bakit siya nagso-sorry sa akin.
"Nung nasa loob na kami ng room, noong nagbaba ako ng mga gamit, niyakap niya ako and she said, 'Mamamatay na ako bukas!' Sabi ko sa kanya, 'Stop it!' Wag mong sabihin iyan!' And she started crying. Sinubukan kong patahanin siya. Luckily, she stopped crying.
"Bago ako makatulog, uminom kami ng ilang bote ng beer. You know that I was never a good drinker kaya I know within myself na nakatulog na ako after a few bottles of beer. Nagising ako mga 5 a.m. kasi naalimpungatan ako, sumakit kasi ang ulo ko. I was surprised to see Eve lying on the floor, dead."

Sa dibdib ang tama ni Eve, straight to the heart. Ang sabi ng mga pulis may nakitang finger prints nina Eve at Alden sa baril, at ang baril ay kay Alden mismo. Wala namang nakitang kahina-hinala sa hotel, saka lahat ng rooms nakasara ang pinto. May silencer din ang baril kaya walang narinig na ingay. Ang tanging tinuturo nilang salarin ay si Alden. Kahit na ganoon, sinasabi ng puso kong hindi si Alden ang pumatay. Ayokong isiping siya yun. Malamang na mali ang hula ni Jude.

Napasuntok si Jomari sa pader nang sabihin ko sa kanila ang ikinuwento sa akin ni Alden, "Damn! Dapat kasi sa mga hotel na iyan nag-iinspect ng mga gamit ng mga nagche-check in! Dapat hindi pinapapasok ang may dalang baril o anumang alcoholic drinks! At dapat hindi natin hinayaan si Eve na maiwang kasama ni Alden at pumunta sa lugar na malayo sa atin!"

Nakuha ni Jomari ang atensyon ko sa huli niyang sinabi. "Bakit Jomari? Bakit hindi dapat hayaan sina Eve at Alden na magkasama?"

"Dahil sa sinabi ng pinsan kong papatayin si Eve ng boyfriend niya," sagot ni Jomari. Tama, ang hula... ang pangitain.
"Si Laila, si Janine, si Eve. Mayroon pa bang susunod na mamamatay?" tanong ko kay Jomari. Pakiramdam ko sobrang sasabog na ang dibdib ko. Unti-unti na ba kaming mauubos?
"Mayroon," sagot ni Jomari.

Nagulat ako. Hindi ba ito titigil hangga't di kami nawawala lahat?

"Mayroon? Sino?" sunod na tanong ko.
"Si Alden," sabi niya.

Kinilabutan ako sa sinabi ni Jomari. Napatakip ako ng bibig, "Si Alden! Diyos ko po! Paano?"

Umiling si Jomari, "Si Jude lang ang nakakaalam basta sabi niya si Alden na ang sunod."

Bandang hapon, nagpaalam ako sa dalawang kasama ko na babalik muna ako sa bahay kasi may emergency, pero ang totoo pupuntahan ko si Jude para tanungin siya kung paano at kailan mamamatay si Alden. Wala akong alam na paraan para kontakin si Jude kasi sabi ni Jomari wala siyang cell phone. Sinabi nina Jomari at Dan maiiwan sila at babantayan nila si Alden. Hindi makakasunod ang parents ni Alden dahil parehong nasa business trip, hindi puwedeng maabala at sa makalawa pa ang uwi. Ayaw din niyang malaman ng mga ito ang nangyari sa kanya. Aayusin daw niya ang gusot niya dahil alam niya namang wala siyang kasalanan.

Gabi na nang makauwi ako at kaagad kong pinuntahan si Jude na nakatira sa tapat lang namin. Kinumusta muna ni Jude ang lagay ni Alden bago niya sagutin ang tanong ko kung paano mamamatay si Alden at kung kailan.

"Malalason sa kakainin niyang pagkain... bukas."

Nang malaman ko kung paano mamamatay si Alden, mula Manila, agad akong bumalik sa Tagaytay pero nagkaroon ng aberya. Nasira ang sinasakyan kong bus. Hinintay pang maayos iyon bago nakabyahe uli.

Maghahating-gabi na nang tinawagan ko si Dan. "Dan, kumusta na? Nasaan kayo?" tanong ko.

"A eto, nandito kami ni Jomari sa fast food," sagot niya. Kinabahan ako nang marinig yun.
"Kumain na ba kayo?" tanong kong muli.
"Tapos na. Pabalik na kami sa presinto pero hinihintay ko pa si Jomari, magte-take out daw ng pagkain para kay Alden."

Napailing ako. Kahit na malapit na ako, malamang hindi ko na maabutang buhay si Alden.

"Hindi! Hindi. Dan, makinig ka. Huwag ninyong pakakainin si Alden. Please," sumamo ko.
"Bakit naman?" pagtataka ni Dan.
"Sino iyang kausap mo?" narinig ko ang boses ni Jomari.
"Ay nandito na si Jomari," sabi ni Dan. "Si Bianca," sagot niya kay Jomari.
"Tanong mo nga kung kailan siya babalik dito," sabi ni Jomari.
"Bianca, kailan ka raw babalik dito?" tanong ni Dan.
"Bukas," ang isinagot ko.

Napaluha na lang ako. Mamamatay na si Alden. Maaabutan ko na siyang patay pagdating ko sa presinto... bukas.

ooo

DAN

Mamamatay Na Ako... Bukas! (3)

LAILA
JANINE

ooo
EVE

Weekend. Madaling araw nang makatanggap ako ng phone call mula kay Alden na nagsasabing pumunta ako sa ospital dahil may emergency. Isa lang ang nasa isip ko, si Janine. Pagdating ko sa ospital naroon din sina Dan at Jomari. Sinalubong nila ako. Nakita ko rin ang ilang dorm mates nina Eve at Janine.

Umiiling si Eve nang lapitan siya ng doktor. “Hindi! It’s a lie!” sigaw niya. Kita ko sa mukha niya ang matinding pagkagulat, takot at galit. “What kind of doctors does this hospital have?” sigaw niyang muli.

Nasa likod niya si Alden. Sinusubukan nitong awatin siya at pigilin ang naglalagablab niyang emosyon, samantalang sina Dan at Jomari ay walang magawa kundi ang magmasid. Alam namin kung anong klaseng tao si Eve. Siya yung tipong madaling magalit at hindi nagpapatalo.

Nasa gitna ako nina Dan at Jomari, umiiyak habang hawak ang scapular na bigay ni Janine.

Patuloy na sumigaw si Eve, “Sinugod na nga namin siya rito tapos sasabihin ninyo sa aming hindi ninyo na magagawan ng paraan?”

“Ma’am the patient is already dead when you arrive,” paliwanag ng doktor.
“No! She’s still breathing. I know she is! She has a chance to survive. She must be alive! She must be!” paghuhuramintado ni Eve.
“Ma’am I know what you are feeling,” pampagaang-loob ng doktor, “but we cannot revive anymore the dead.”
“You will never know what I’m feeling! You are not me and you are not our friend!” huling salita ni Eve. Umalis siya at sinundan ni Alden.

Nilapitan namin ang katawan ni Janine na nakalagak sa isang silid sa ospital.

“Sa tingin ko matindi talaga ang pagkakabagok ni Janine. Sobrang daming dugo ang nawala sa kanya,” sabi ni Dan.
“I can’t believe it. Di pa nga naililibing si Laila, si Janine naman ngayon,” si Jomari naman ang nagsalita.

Kahit na may babala, sobrang bilis talaga ng mga pangyayari. Bago mamatay si Laila, nakausap ko pa siya. Bago mamatay si Janine nayakap ko pa siya.

“Lalabas muna ako,” paalam ni Dan. Kita kong balisa na siya dahil dalawa na sa amin ang pumanaw.

Naiwan kami ni Jomari sa silid. Pinagmasdan ko ang katawan ni Janine at naalala ko yung huling sandaling kasama ko siya. Kagabi lang nandito pa siya at buhay pa siya. Bumalik na naman ako sa pag-iyak ko. Nagulat na lang ako nang yakapin ako ni Jomari mula sa likuran.

“Wag ka nang umiyak, Bianca,” sabi niya sa tainga ko. Di ko nagustuhan nang maramdaman kong bumaba ang bibig niya sa leeg ko.

Nagdahilan ako, “Jomari, magpapahangin muna ako. Hindi ko na kaya.” Tumakbo ako palabas ng silid.

Nang mailibing si Laila, si Janine naman ang binantayan namin. Balisang-balisa si Eve habang tinitingnan niya si Janine. Tinabihan ko siya. Nasa isang funeral home kami.

“I know it’s my fault,” sabi niya sa akin. Naguluhan ako.
“What do you mean?” tanong ko.
“Dapat hindi ko siya hinayaang pumunta sa banyo. Sabi niya kasi gusto niyang maligo. I know she’s tired, afraid and so confused. Pero alam mo yun, ayaw kong isiping tama si Jude at mamawala na si Janine. She’s my best friend, alam mo iyan, Bianca. Then not so long nang pumasok siya sa banyo I heard a loud bang. Nagsisisigaw ako when I saw Janine. She’s still breathing but blood is all over her. I was so furious,” kuwento ni Eve.

Nalungkot ako nang marinig iyon. Dahil dito nilapitan ko na naman si Jude at hiningi ang paliwanag niya kung ano ba talaga ang nakita niya. Pero wala siyang ibang sinabi kundi nadulas si Janine sa banyo.

Tinawagan ako ni Eve sa numero ng telepono namin isang linggo matapos ang pangyayari. Nailibing na noon si Janine. Wala ako sa bahay at voice message lang ang natanggap ko.

“Bianca, nalulungkot ako sa nangyari kina Laila at Janine. Hindi malayong anytime ako naman ang sumunod. Malay mo bukas mamatay na ako,” natawa pa siya. “For the mean time magbabakasyon muna kami ni Alden sa Tagaytay para sa peace of mind. Please, wag ninyo muna kaming istorbohin. Gusto ko lang ng katahimikan. Take care, Bianca. I love you.”

Yun na ang huling mensahe na natanggap ko kay Eve kasi kinabukasan namatay na siya. Nagulat ako nang mapanood sa TV ang balitang patay na si Eve, at ang suspek? Ang kasa-kasama niyang magbakasyon, ang kaibigan namin at boyfriend niyang si Alden. Namatay si Eve dahil sa gun shot.

ooo

ALDEN

Mamamatay Na Ako... Bukas! (2)

LAILA

 ooo
JANINE

Nagulat ang lahat sa pagkamatay ni Laila at hindi nila inakalang magkakatotoo ang sinabi ni Jude. Madaling araw, masyado pang maaga. Papasok na si Laila sa University. Coding ang kotse nila kaya napilitan siyang mag-commute. Wala siyang kasama. Out of the country ang parents niya at kataka-takang sabay-sabay na nag day-off ang mga katulong nila.

Kinapanayam ko si Jude at sinabi niyang, "Nakita ko sa pangitain... Naglalakad siya at mag-aabang sana ng masasakyan nang may biglang sumaksak sa kanyang lasing mula sa likuran. May dalang bote iyon, pinalo muna siya sa ulo bago pagsasasaksakin. Nasa likuran niya ang lasing kaya hindi niya napansin."

"Ganoong sitwasyon ba ang sinabi mo kay Laila?" tanong ko.

Umiling siya, "Sinabi ko lang kung kailan siya mamamatay at katiting na detalye kung paano. Yun lang naman ang hiniling niya. Natatakot daw siyang malaman lahat."

Ang masama pa nun walang nakasaksi sa pangyayari. Nakita na lang na ganoon si Laila, patay na. Hindi mahuhuli o makukulong ang salarin dahil ayon na rin sa nakita ni Jude wala iyong mukha, pero hindi ako kumbinsido. Pakiramdam ko alam ni Jude kung sino. Tinatago lang niya.

Si Janine naman ang natakot dahil sa nangyari. "Eve... what if... what if mamatay rin ako? Sabi ni Jude, di ba, in the end of this week? Three days na lang weekend na!" nag-aalalang sabi niya. Pinakikinggan ko lang sila.

Pinakalma siya ni Eve, "Calm down, Janine! Hindi totoo yun! Malay mo, di ba, set-up lang ni Jude yun?"

Umapila si Jomari, "Sobrang paratang iyan, Eve. Hindi naman gagawa ng ganyan ang pinsan ko, saka magkasama kami the whole night."

Kababata ko rin si Jomari. Nagsasama ang pamilya niya at ni Jude sa isang malaking bahay na pamana ng lolo at lola nila. Alam niya ang lahat tungkol kay Jude pati ang kakayahan nito.

"Well, let's see if Janine will be dead this weekened," nakangising sabi ni Eve.
"That's enough, Eve!" sayaw ni Alden na boyfriend ni Eve... na ayon kay Laila ay siyang papatay sa kanya.

Hindi alam ni Alden ang tungkol sa pagpapahula nina Eve at Janine, pero dahil sa pag-uusap na naganap, nalaman na rin niya. Hindi niya na inalam kung ano ang ginawang hula ni Jude sa girlfriend niya.

Noong hapong iyon, nakita ko si Jude sa library. Nasa sulok siya, sa tagong parte ng library at mukhang nakatulog na. Nilapitan ko si Jude at nakita ko sa mesa ang isang bond paper na may drawing. Dahan-dahan kong inangat ang kamay niyang nakadagan sa papel at tiningnan ko kung ano ang iginuhit niya.

"Si Eve ito a," sabi ko sa sarili. Nagising bigla si Jude at nakitang hawak ko ang papel. Tila nagulat siya at mabilis na binawi ang papel.
"Bakit ba nakikialam ka ng gamit ng may gamit?" tanong niya.
"Bakit mo drinawing si Eve?" tanong ko naman.

Hindi siya sumagot, bagkus ay tumayo siya at nagbabalak umalis.

"Sige, ok lang kahit hindi mo sagutin," sabi ko. Natigilan si Jude. "Gusto ko lang sanang malaman kung ano ang hula mo kay Janine," pakiusap ko. Tiningnan ako ni Jude. Nagpatuloy ako, "Sabi ni Laila madudulas daw si Janine sa banyo. Yun daw ang nakita mo."
"Alam mo naman pala, bakit mo pa ako tinatanong?" tanong ni Jude.

Tinanggap ko na lang ang nalaman ko. "Totoo nga. Mamamatay na nga si Janine. Sige," iniwan ko na si Jude.

Hindi na muling napag-usapan sa barkada ang hula kay Janine at nang sumapit ang araw ng Biyernes, kinagabihan, habang nagbabantay kami sa burol ni Laila, biglang humagulgol si Janine.

"Bianca, I'm scared. Weekend na tomorrow. Alam mo na kung anong mangyayari," sabi niyang umiiyak.

Pinatahan ko siya dahil ayon na rin kay Eve ay nakaka-distract sa ibang bisita. Alam kong pagod na rin si Janine kaya kung anu-ano na lang ang naiisip. Ilang araw na rin kasi kaming napupuyat sa pagbabantay sa burol ni Laila. "Shhhh... Tahan na, Janine," sabi ko.

"I'm gonna die. I'm gonna die..." paulit-ulit niyang sinabi.

Nang magkaroon ng pagkakataon na maiwan kaming dalawa ni Janine, may ibinigay siya sa aking scapular.

"Wear it, panlaban sa bad spirits," sabi niya. Isinuot ko ang bigay niya. "Bianca, thanks for being a good friend. Alam mo, ikaw kasi yung taga-comfort sa amin. When I'm with you, I always have this feeling na there's someone that understands me well. Thank you, Bianca."

Niyakap ko si Janine dahil nagsimula na naman siyang umiyak.

"Mamamatay na ako bukas," sabi niyang umiiyak.

Yun na ang huling pakikipag-usap ko kay Janine kasi kinabukasan namatay na siya. Oo, nadulas sa banyo gaya ng sinabi ni Jude.

ooo

EVE

Sa Araw ni Inay

Happy mother's day to your mom. Be good ok? Love her, nag-iisa lang yan kahit ganyan iyan.

--text message that I received from a schoolmate. (Taray! Nag-English ako!)

Love her, nag-iisa lang yan kahit ganyan iyan...

Kaninang umaga binulabog ang pagtulog ko ng malakas na ingay. Hindi pa sana ako magigising pero dahil sa pagkanta ng nanay ko e napabangon ako.

"Ano yun?" tanong ko sa kapatid kong babae na katabi ko sa higaan. Ang tinutukoy ko ay yung ingay. Nakahiga pa ako nun. Mula nang mag-summer e sa kuwarto na nila mama ako natutulog kasama ng mga kapatid kong mas bata sa akin, may aircon kasi.
"Si mama kumakanta, nagulat nga ako e. Kanina pa iyan," sagot ng kapatid ko. Kasunod nun ay ang panggagaya sa linya ni Bendita, "Weirdo!"
"Baliw-baliw!" komento ko naman. Bumangon ako sa higaan at bumaba.
"Tell me where did I go wrong!" narinig kong pagkanta ng nanay ko pagbaba ko ng hagdanan. Di naman ako magaling kumanta pero alam ko naman kung ang tao e nasa tono o wala, at kung ako ang tatanungin mo, siya yung pangalawa.
"Ang ingay, natutulog ako," sabi ko pagbaba ko.

Nasa harap ng computer ang nanay ko, naka-headset at patuloy sa pagkanta. Hindi siguro siya aware na ang lakas ng boses niya kasi naka-headset. Nang silipin ko, nanonood pala siya sa YouTube ng kanta ni Joey Albert.

Ganyan siya kapag umaga. Lagi kaming nauunahan niyan na mag-computer. Ganun kasi ang policy rito, kapag nauna ka magising, ikaw unang gagamit, at susundan na yun ng mga susunod pang magigising.

Dati apat lang kaming magkakapatid na nag-aaway-away kung sino ang mauuna sa paggamit ng computer. Gumawa pa nga yung nanay ko ng pakulo na bunutan daw, swerte naman ako kasi number 1 ang nabunot ko, tapos sinulat niya pa sa bond paper sabay dikit sa pader kung ano ang schedule namin. Pero mula nang gumawa si mama ng facebook account kakumpetensya na namin siya. Buti na lang nga at tuwing June to August lang namin nakakasama yung tatay ko kasi kapag umuuwi yun dito, sa kanya lang ang computer magdamag.

Dumiretso ako sa banyo matapos kong sitahin ang nanay ko sa pag-iingay niya at doon ay naghilamos ako. Ginamit ko yung Olay na facial wash ni mama, wala naman kasi akong sariling facial wash. Nagnanakaw lang ako, pati nga facial wash ng kuya ko ninanakaw ko. Tumigil lang ako nang basahin ko minsan, Nivea for Men ang nakalagay. Kadalasan naman kasi sabon talaga ang gamit ko.

Pag labas ko ng banyo e dumiretso ako sa kusina at tiningnan kung may almusal kahit malakas ang kutob kong wala naman. Pag tingin ko wala nga. Kabisado ko na si mama. Maaabutan mo siyang nagcocomputer kapag umaga. Click siya nang click sa farmville o kung anong farm ang meron sa facebook, samahan mo pa ng fishville, lahat ng fish, cafe world pati na scrabble. Pagkatapos dun pa lang siya magluluto ng almusal. Napagsabihan ko na siyang napapabayaan niya na yung mga gawain dito sa bahay. Aminado naman siya.

Bigla kong naalala na Mother's Day nga pala ngayong araw kaya binalikan ko si mama para batiin siya. "Happy mother's day!" sabi ko in a sing-song manner. Di siya tumugon, nakatingin pa rin siya sa computer. Inulit ko, "Happy mother's day!" Deadma pa rin, naka-headset e! Tapos bigla siyang kumanta,

"Ikaw lang ang mamahalin!"
"Bad trip to a! Makaakyat na nga lang," isip ko.

Ikaw? Anong kuwento mo tungkol sa nanay mo?

Mamamatay Na Ako... Bukas! (1)

LAILA

Pito kami sa barkada: si Laila, Janine, Eve, Alden, Dan, Jomari at ako —si Bianca. Sa maniwala kayo't sa hindi, apat na ang nalalagas sa amin matapos nilang magpunta sa isang bulung-bulungang manghuhula raw sa University. Hindi nito hinuhulaan ang love life mo o kung ano ang magiging career mo in the future, kundi ang petsa ng kamatayan mo at paano ka mamamatay.

Si Laila. Paranoid siya nang magpunta siya sa tambayan namin.

"Mamamatay na ako bukas!" sabi niyang takot na takot.
"Huh?" pagtataka ni Dan.
"Isang mad man! Sasaksakin ako!" bulalas ni Laila.
"Ano bang pinagsasasabi mo?" naguguluhang tanong ni Jomari.
"Sabi ni Jude mamamatay na ako bukas. Sabi niya... Sabi niya nakita niya kung paano ako patayin," sabi ni Laila habang tulala.
"Bakit ba kasi nagpapapaniwala ka sa sinasabi ni Jude?" singit naman ni Eve na nakakiling kay Alden.
"Don't believe him. He's a freak," si Janine.

Bumaling ng tingin si Laila sa akin na noong mga sandaling iyon ay katabi ko, "Bianca, natatakot ako." Wala akong nagawa noong oras na iyon kundi titigan siya at humiling na sana hindi totoong mamamatay na siya bukas.

Ang manghuhula... si Jude. Kilala ko siya. Kababata ko siya. Maliliit pa kami nakakakita na siya ng mga hindi pangkaraniwang bagay. May mga panaginip din siyang nagsisilbing babala. Para sa akin isa siyang psychic, pero ngayon hindi ko na gustong pati kamatayan ng tao e pinakikialaman niya.

"Bakit mo sinabi kay Laila yun?" tanong ko nang kausapin ko si Jude. Tahimik at malalim ang personalidad ni Jude, wirdo para sa karamihan. Hindi siya basta-basta nakikipag-usap sa mga tao maliban na lang kung ang pag-uusapan ninyo ay paranormal.
"Sinabi ko lang kung ano ang hiniling niya at kung ano ang nakita ko, pero hindi ko naman sinabi lahat," sagot sa akin ni Jude.
"Jude, hindi mo ba alam na takot na takot si Laila? Ayaw niya na ngang pumasok. Sabi niya magkukulong na lang siya sa bahay," sabi ko kay Jude.
"Papasok siya bukas at mamamatay na siya bukas," tila may kasiguraduhan kay Jude. Tumingin siya sa pinakamalapit na bulletin board. Naalala kong si Laila pala ang ipadadala ng University para maging exchange student sa Japan... bukas!

Malungkot na nagpunta sa akin si Laila matapos niyang makipag-usap sa Dean.

"Ayaw nilang pumayag na ibang student na lang ang ipadala bukas," pagbalita niya.
"Ano ba kasing pumasok sa isip mo at nagpahula ka kay Jude?" tanong ko.
"Ni-refer kasi nina Janine at Eve e," sagot ni Laila.
"Nina Janine at Eve?" pagtataka ko.

Tumango si Laila.

"Sabi nina Janine at Eve nagpahula raw sila kay Jude. Ang sabi ni Eve sabi ni Jude sa kanya mamamatay na raw siya next month, which is one week from now. Si Janine naman in the end of the week," kuwento ni Laila.
"O tapos?" tanong ko. Gusto kong malaman ang sunod na kuwento.
"Sabi nila I should try daw na magpahula kay Jude and see how stupid he was. Tinawanan lang kasi nila yung sinabi ni Jude about their death," sabi ni Laila.
"Paano raw ba mamamatay sina Janine at Eve?" usisa ko.
"Papatayin daw si Eve ng boyfriend niya."

Nagulat ako. "Ni Alden? At si Janine?" tanong ko.

"Madudulas sa banyo," sagot ni Laila. "Tinawanan lang nila. How could that be possible daw? Siguro baliw raw itong si Jude at nag-iimbento lang, at sana raw kung nag-iimbento lang si Jude, yung mas magandang version naman ng death para realistic."

Nabagabag ako sa nalaman ko. Si Laila mamamatay bukas, si Janine sa weekend at si Eve next month.

Yun na ang huling pakikipag-usap ko kay Laila kasi kinabukasan namatay na siya. Oo, inatake ng mad man gaya ng sabi sa kanya ni Jude.

oooJANINE