Uuwi Ako sa Bagong Taon

Ika-tatlumpu ng Disyembre, taong kasalukuyan.

"Kuya, kailan ka ba uuwi?" ilang beses na itinanong ni Japoy sa kuya Leo niya nang tumawag ito sa kanila. Nakipag-agawan pa siya ng telepono kay Wena na bunso nilang kapatid. Umiyak tuloy yung isa kasi ayaw ibigay ni Japoy ang telepono.

Labing isang taong gulang si Japoy, si Wena ay pito at si Leo ay dalawampu't-isa. Malaki ang agwat ng edad ni Leo sa mga kapatid kaya naman sobrang pagmamahal ang ibinibigay niya sa mga ito, sa kadahilanang matagal siyang nanabik na magkaroon ng kapatid.

"Sa Bagong Taon nga uuwi ako," sagot ni Leo na ilan beses na iyong pinauulit-ulit sa kapatid niya.
"Sure ka ha?" paniniguro ni Japoy.
"Oo nga. Kanina ko pa sinasabi. Japoy talaga," tugon ni Leo.

Nung Pasko kasi hindi umuwi si Leo. Inaasahan pa naman ni Japoy na uuwi ang kuya niya. Nalungkot tuloy si Japoy kasi matagal na siyang walang kalaro. Ayaw pa naman niyang makipaglaro sa iba. Naiinis kasi siya sa mga bata sa lugar nila kasi sinisira ng mga iyon ang mga laruan niyang ipinadadala ni Leo sa kanya mula nang makapagtrabaho ito sa Maynila.

"Isasama ko pala si Monica," sabi ni Leo.
"Talaga? Uuwi na rin si Ate Monica?"
"Oo."

Ito ang unang Pasko na hindi nakasama ng magkapatid na Japoy at Wena ang kuya nila. Nagdesisyon kasing magtrabaho si Leo sa Maynila para sundan si Monica na kasintahan at kapitbahay nila na siya ring nagpasok sa kanya sa imprentahan ng diyaryo.

"Ano ba ang gusto mong pasalubong?" tanong ni Leo kay Japoy.
"Kuya, bilhan mo ako ng eroplano. Yung de remote," hiling ni Japoy.
"Eroplano na naman ba? Hindi mo ba natanggap yung regalong pinadala ko noong Pasko?"
"Natanggap! Kaso kuya, sinira ni Wena e! Napaka inggitera kasi!" sagot ni Japoy sabay dila kay Wena at nang-asar pa lalo.
"Sige, ibibili uli kita."

Nagliwanag ang mga mata ni Japoy nang marinig yun, "Yung ganung-ganun din ha!"

"Oo. Yung ganung-ganun din," tugon ni Leo. At napuna ang naririnig na ingay sa background, "Sino ba yang panay ang iyak diyan?"
"Si Wena. Gusto ka raw makausap e ayoko nga!"
"Sabihin mo kay Wena sa Bagong Taon, pag uwi ko, magkukuwentuhan kami magdamag. Sige na at may gagawin pa si kuya. Ingat kayo riyan ha."

At doon natapos ang tawag. Ilang oras ding nagmaktol si Wena pagkatapos nun kasi di niya nakausap si Leo.

Bisperas ng Bagong Taon, niyaya ni Leo si Monica na lumabas para ipagdiwang ang Bagong Taon. Nagpasama na rin si Leo kay Monica sa bilihan ng laruan.

"Buti pinayagan tayong makauwi ano," sabi ni Leo habang tumitingin-tingin ng laruan.
"Oo nga e," tugon ni Monica. "Tagal ko na ring di nakikita sina mama at papa, pati sina Julius at Kristel. Miss ko na sila."
"Sabik na rin ako kina nanay at tatay. Pati na rin kina Japoy at Wena."
"Makulit pa rin si Japoy?"
"Sobra! Sabi ko nga kay Japoy uuwi ka rin e. Hihingian ka ng Pamasko nun!"
"Wala akong ibibigay!" tumawa si Monica.
"Kuripot! Si Japoy pala nagpapabili na naman ng laruan. Sinira raw kasi ni Wena yung laruan na iniregalo ko sa kanya nung Pasko."
"A, kaya pala nandito tayo."

Matapos makapamili ay nagliwaliw pa muna ang dalawa at nang medyo dumilim na at bago pa abutan ng putukan para sa pagsalubong sa Bagong Taon ay inihatid na ni Leo si Monica sa tinutuluyan nito.

"Bukas ha," sabi ni Leo noong nasa labas na sila ng bahay.
"Oo, mag-aayos na ako ng gamit mamaya," sabi ni Monica.

Niyakap ni Leo nang mahigpit si Monica. "Mahal na mahal kita. Ingatan mo sarili mo palagi."

"Drama mo!" tugon ni Monica, sabay kalas ng pagkakayakap ni Leo kay Monica.

Hanggang sa isang sigaw na lang ang narinig kay Monica, "Leo! Leo!!!"

Bagong Taon, alas sais ng umaga.

"Nasaan si kuya?" pupunghap-punghap pa si Japoy nang gumising at nakita si Monica sa sala ng bahay nila.

Tumayo si Monica mula sa pagkakaupo, tikom ang bibig, at inilabas mula sa isang plastic ang kahon ng laruan.

"Ipinabibigay ng Kuya Leo mo."
"Nasaan na nga si kuya?" tanong ni Japoy sa karaniwang makulit na tinig, at tinanggap ang laruan.

Tiningnan ni Monica ang mga magulang ni Leo na siyang tumanggap sa kanya sa ganitong oras ng umaga, tapos ay tumingin siya kay Japoy.

"Japoy... Wala na si Kuya Leo mo..." Napaiyak si Monica nang maalala ang nangyari kagabi. "Natamaan siya ng ligaw na bala... sa ulo."

Biglang-bigla na lang ay nakarinig sila ng pagngawa --si Wena, at kasunod niyon ay nabitawan ni Japoy ang hawak na kahon ng laruang eroplano.



Mag-ingat tayo sa darating na Bagong Taon. Heypi New Year!

anyD ;)

Jollibee Delivery :p

30 minutes lang daw nandun na yung inorder namin. So waiting mode naman kami nina pated at bunso.

Tapos ayan na siya.

ANYD: Kuya, late ka ng 5 minutes.
DB: *With matching yellow na kapote pa na suot* Ay pasensya na po ma'am, ganito ho kasi ang panahon.
ANYD: Ay oo, umuulan nga pala.

At ayun binigay niya na yung order. At nakakaloka kasi nakailang balik din yung delivery boy sa bahay. ;gulong;

*Una. Kulang ng isang iced tea.

DB: Ay ma'am kulang po ng isang iced tea. Ok lang po ba balik na lang ako?
ANYD: O sige ok lang.
PATED: Ten minutes lang ha!
DB: Balik po ako. Huwag po muna ninyong bayaran.
ANYD: Pero pwede na naming kainin?
DB: Ay opo!
ANYD: A akala ko hindi pa pwede baka pagbalik mo nahimatay na kami sa gutom. ;himatay;

Tapos ayun nandiyan na siya uli. Nandiyan na rin ang iced tea.

*Pangalawa. Walang resibo.

ANYD: Magkano po lahat?
DB: Hindi ko po ba naibigay sa inyo yung resibo?
ANYD: Hindi. *Kay pated* May binigay ba?
PATED: Wala.
DB: Sige po balik na lang po ako uli. Hingi lang ako ng kopya.

At umalis na siya.

PATED: Kawawa naman si kuya balik nang balik. Umuulan pa naman.
ANYD: Ano ba ha, ubos ko na tong kinakain ko hindi pa bayad. Ako lang yata binabalikan nun e. ;charing;
PATED: Oo nga. Pasimple pa yata yun e. ;lol;
ANYD: ;gulong;

At ayun na naman siya uli. Nakapagbayad na kami. At nabigyan na rin ng sukli.

DB: Pasensya na po uli.
ANYD: Sige ok lang. ;blush;
PATED: Balik ka uli. :p
DB: Hehe! Pag nag pa deliver po kayo uli.
ANYD: Sige. ;blush;


Jollibee, pede po ba mag request... Pede po ba next time naman yung crew na si Jerry ang papuntahin ninyo. ;pray; ;charing;

Prom Night (Ending)

Prom Night: Part 1

Prom Night: Part 2

Prom Night: Part 3

Ang Nakaraang Tagpo:

Dinudumog na ako ng zombies nang may marinig akong pamilyar na boses. "Excuse me," sabi nito. At nagulat ako nang nasa harapan ko na siya, panay pa rin ang pag 'excuse me' para tuluyan na siyang padaanin.

"May I have this dance?" tanong niya sa akin nang makalapit siya.

Natulala ako nang makita ko siya. Si... si... si...

"Sure," agad na sagot ko, na star struck. Tumayo ako. Hindi ko na inintindi ang ibang nagyayaya at kumapit ako sa braso ng lalaking nagyaya sa akin... si Renzo.



OOO

Habang busy ang lahat sa pagsasayaw ay naghanap kami ng puwesto ni Renzo. Hinawakan niya ang baywang ko at ipinatong ko naman ang mga kamay ko sa magkabilang balikat niya, yung tipikal na posisyon pag nagsasayaw.

"Baka sabihin mo ang presko ko kasi niyaya kitang sumayaw," sabi ni Renzo.
"Hindi naman. Wala nga akong kasayaw."
"Kanina pa kita tinitingnan e, kaso nahihiya akong lumapit." Napangiti ako dahil sa sobrang kilig. "Na-alarm ako kasi nakita ko ang daming lumalapit sa iyo kaya nagbakasakali na akong lapitan ka."
"Talaga?" tanong ko, kinikilig pa rin.
"Ano nga palang pangalan mo," tiningnan niya ang number ko, "number 342?"
"Jackie," sagot ko.
"Renzo nga pala," pakilala niya.
"Alam ko, campus heartthrob. ^_^"

Pagkatapos nun, nginitian niya ako. Ang gwapo niya. Ang pormal niyang tingnan. Ang bango niya pa. Hay... Puwede na bang himatayin? Now na?! Ambulance nga riyan!

Noong gabing iyon... isa lang ang masasabi ko. Sobrang saya ng JS Prom! Kinainggitan pa ako ng mga kaibigan ko kasi nakasayaw ko si Renzo sa buong gabing iyon. Ayaw bumitiw e. Ayaw makipagsayaw sa iba at ayaw rin akong ipasayaw sa iba. E hindi ko naman sukat akalaing yayayain niya akong magsayaw. Di ba nga sabi ko asa pa ako, at sa dinami-rami ba naman ng mga babae sa campus, biruin mong napansin niya pa ako.

Pinicturan din pala kami ng official photographer. Mayroon kaming dalawang shot ni Renzo. Nakakakilig!

Sa pagtatapos ng palatuntunan ay namili ng Prom King... At hindi na nakapagtatakang si Renzo ang napili (last year siya rin daw). At nang mamili ng Prom Queen...

"Number 342!"

"Aaaaahhhhhhhh!" Tili nina Aida, Lorna at Fe.
"Kung makatili naman, wagas!" angal ko.
"Aaaaaahhhh!" patuloy na tili ni Fe habang may itinuturo sa damit ko. 'At lost' naman daw ang drama ko.
"Gaga ka! Ikaw kaya yung tinawag!" sabi ni Lorna sabay batok sa akin.

Tiningnan ko pa ang number ko bago tumili. "Prom Queen ako? Prom Queen ako?!" Hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko. Para akong aatakihin ng alta presyon. Tubig!!!

Hinila ako nina Aida, Lorna at Fe papunta sa stage. Pumanhik ako sa stage at sinabitan ng sash at pinatungan ng korona. Nginitian na naman ako ni Renzo. Syeeeeet! Nilitratuhan uli kami. Sobrang saya!

Ang nakalulungkot lang e dumating na ang alas dose, ibig sabihin, uwian na. Gusto sana akong sabayan ng mga kaibigan ko pauwi kaso nagpumilit akong huwag na. Baka kasi makantyawan ako dahil dun sa funeral limousine, nakakahiya naman!

Feel ko nga sa mga oras na ito ako si Cinderella e. At pagtanggal sa akin ng make-up, damit at sapatos na ito, yun... balik na naman ako sa pagiging pangkaraniwang Jackie. Mapansin pa kaya ako ni Renzo? Makilala niya pa kaya ako? At kung anu-anong kadramahan na ang pumasok sa isip ko habang naghihintay ako sa labas ng campus sa pagdating ng limousine. Natigil na lang ako sa pag-iisip ng tungkol dun nang makarinig ako ng pamilyar na musika,

"Hindi kita malilimutan... Kailanma'y di pababayaan..."

at doon ko napansing wala na palang tao sa paligid. Nagsiuwian na ang lahat. Ang bagal naman kasi ng lintik na sasakyan na iyan. Grrr!

Dumating na nga ang funeral limousine sakay sina tatay at Maia; huminto iyon sa harapan ko at bumaba pareho sina tatay at Maia sa sasakyan.

"Ay bading, bet ko 'tong korona ng junakis mo ha. Look at the diamonds, puwet ng pitsel," sabi ni Maia kay tatay nang lapitan nila ako at pakialaman ang koronang suot ko.

Nakita kong binabasa ni tatay ang sash ko at mukhang nahihirapan siya. "Prr-prrooo---mmmm..."

"Bading, Prom Queen basa diyan. Ay si ate slow," sabi ni Maia sabay tawa.
"Gaga! Alam ko! Ninanamnam ko lang bawat letters. Saka, you know, English yan, di ba? Baka mamali ako sa pronawnsieyyyssssyon. Mahirap na. English major pa naman ako. Saka pag ganyan dapat kerpul ka sa Englishing mo."

Tinawanan lang siya ni Maia. "Ewan ko sa iyo. Daming mong bersa," sabi nito sa kanya sabay hawak sa puwet ni tatay.

Napa "Nyemas!" tuloy si tatay at sunod ay nagtanong sa akin, "Prom Queen ka, 'nak?" tila nagulat (pero mukhang scripted).

"Opo tay," sagot kong nakangiti dahil kitang-kita ko kung gaano siya kasaya at mapapaiyak pa nga.
"Thank you. Lord, thank you! Thank you!" pasasalamat ni tatay na nakatingin pa sa langit. Tapos ay bumaling kay Maia, nagmamalaki, "Sorry ka bhe, sabi ko sa iyo may lahi kaming beauty queen."
"Yes bading. Haha! Hundred times mo nang inulit yan!" tugon naman ni Maia.
"Hay, I'm so tenkpul. Magsisimba ako sa Baclaran bukas," sabi ni tatay.
"Ate wag kang ano, di ka nanalo sa lotto," pagtatawa ni Maia sa kanya.

At natapos ang kulitan nila. Pasakay na kami sa limousine nang may marinig akong tumawag sa pangalan ko,

"Jackie!" si Renzo. May hawak siyang cell phone. "Anong number mo?"

Nandito pa pala siya sa school? Hinihintay yata akong makauwi. *Kilig to the puwet*

"A, ano kasi e." Napatingin ako kay tatay. Wala naman kasi akong cell phone.
"Baby boy, kung gusto mong manligaw, pumunta ka sa bahay," sabi ni tatay kay Renzo.
"Tay, ano ba?" pinanlakihan ko siya ng mata. Hay, nakakahiya talaga siya!
"A sige po. Ano po bang address ninyo?" tanong naman nung isa.

At ibinigay naman ni tatay ang address namin. Tapos ay nagpaalam na kami ni Renzo sa isa't isa. Sumakay na kami sa limousine at tinukso pa ako ni tatay, "Dalaga na ang anak ko." Kiniliti pa niya ako sa tagiliran.

"Jerjer! Jerjer!" kantyaw naman ni Maia na ikinagalit ni tatay. Nasabihan tuloy uli siyang wala siyang breeding.

Alam ninyo ang saya ko talaga nung JS Prom namin kasi napasaya ko si tatay. Kung makikita ninyo lang siya, para siyang inosenteng batang binigyan ng Tootsie Roll. At sa pagtatapos ng gabing yun, nakatutuwang isiping naging Prom Queen ako... na pangarap ni tatay... noong nasa high school pa siya.


...WAKAS...
(Buti naman.)

Merry Christmas(t)

natatawa ako kay kuya. kararating lang dito sa bahay.

KUYA: Meri Krismas ba may T?
ANYD: Ha?
KUYA: Kung yung Meri Krismas may T sa dulo?
ANYD: *himatay for a while*
ANYD: Nyahaha! Wala!
KUYA: Ay wala ba? Tae yan. *bura bura ng sinulat*

;gulong; mahina talaga siya sa spelling. magluto ka na lang nga.

Slow na Yata Ako?!

Bumili ako ng laptop skin noong nakaraang araw sa may Japan Store sa Alabang.

Ngayon ko lang nadikit sa laptop ko kasi ngayon lang ako sinipag.

At binasa ko naman ang instructions na nagsasabing:


How to Use Your LapTop Skin

1. Paste needed before the cloth notebook shell Wipe clean.

2. Determine the location of the same paste.

3. Put a bright opening of the iceberg, the beginning of paste

4. On the right side to left side put their hands to prevent or heal rags have a bubble until paste End

5. Film will be cut off part of the surplus, the need to resist cutting when the knife edge of the notebook in order to ensure smooth

6. Sucess, Hull


Anoooo raw? Na-confused daw ako bigla. Nakakaloka. Well anyway, nadikit ko pa rin naman yung lap top skin nang tama.