LIES AND DECEPTION

Para sa ikatatahimik ng kaluluwa ko ay nag-imbestiga ako at napatunayan ko ngang sa mundo ng internet ay maraming nagtatagong unggoy. :evil: Reminds me of chinchana's post na nabasa ko kani-kanina lang.

Marahil ay isa ka na sa mga biktima at nahalina sa pag-poposte niya ng napakakisig at kahali-halinang hitsura dito sa mundo ng tristancafe. Pati nga ako napakitaan ng picture na sa palagay ko ay HUWAD lamang. Kung ito mang nasusulat sa posteng ito ay mga kuro-kuro ko, kayo na po ang bahalang humusga. May mga kasamang print screen na nagpapatunay na hindi ko basta lamang inimbento ang mga nakalagay rito.

# 1 Nag-browse ako sa Chochalan Profile ni mbstr13 o ni MOBSTAR. Nag-online siya 3 days ago. July 16 ngayon, so 3 days ago ay July 13.

Ito ang lumitaw.

Si mobstar ay ume-emote kaya ito ang love quote nya:

3 days ago

All thoughts, all passions, all delights Whatever stirs this mortal frame All are but ministers of Love And feed His sacred flame.

–Samuel Taylor Coleridge

Nagbrowse ako sa profile ni alam-ninyo-na-kung-sino. (sa FB) at ito ang aking nakita.

Saturday

All thoughts, all passions, all delights Whatever stirs this mortal frame All are but ministers of Love And feed His sacred flame.

–Samuel Taylor Coleridge

Kung Saturday niya ipinoste yun... Tingnan ninyo po yung petsa. July 13 yun. Tumugma ba? :hmm:

#2 Isa pang nakita ko sa nakaposte sa profile ni mobstar sa Chochalan ay ito. Nakalagay ay 1 week ago. July 16 ngayon. 1 week ago is July 9 sabi sa kalendaryo.

Si mobstar ay namumukadkad kaya ito ang life quote nya:

1 week ago

Life is a series of natural and spontaneous changes. Don’t resist them – that only creates sorrow. Let reality be reality. Let things flow naturally forward in whatever way they like. — Lao Tzu

Nagbrowse ako sa profile ni alam-ninyo-na-kung-sino. (sa FB) at ito ang aking nakita.

July 9

Life is a series of natural and spontaneous changes. Don’t resist them – that only creates sorrow. Let reality be reality. Let things flow naturally forward in whatever way they like. — Lao Tzu

Mas maliwanag naman sa sikat ng araw di ba? Tingnan ninyo po. July 9 ang nakalagay na petsa. Tumugma ba? :hmm:

#3 Isa pa uling nakalagay sa Chochalan Profile ni mbstr13 ay ito. Nakalagay ay 1 week, 1 day ago. Ang 1 week, 1 day ago ay July 8 sa kalendaryo.

Si mobstar ay kapupulutan ng kasalanan kaya ito ang life quote nya:

1 week, 1 day ago

Never be bullied into silence. Never allow yourself to be made a victim. Accept no one’s definition of your life; define yourself. — Harvey Fierstein

Ito naman ang nakita ko sa profile ni alam-ninyo-na-kung-sino.

July 8

Never be bullied into silence. Never allow yourself to be made a victim. Accept no one’s definition of your life; define yourself. — Harvey Fierstein

Magkapareho ang petsa ng pagposte ni mobstar at ni alam-ninyo-na-kung-sino. July 8. :hmm:

#4 Isa pong patunay na magpahanggang ngayon ay nag-iispiya o sumisilip at bumubuntot si alam-ninyo-na-kung-sino sa mga poste ko.

July 7. I posted something about my brother's condition, yung stuttering. Alam ko may mga nakabasa nun dito. I even mentioned si Harrison Craig sa post ko.

Here is the link: http://tristancafe.com/forum/246690

Then ito naman ang nakita ko sa wall post ni alam-ninyo-na-kung-sino, dated July 7.

Harrison craig - despite of his condition, God gave him a beautiful gift surely he would use for purposed

#5 Inobserbahan ko rin kung paano niya isulat yung pangalan ng tristancafe sa mga post niya. Ganito... TKAP

#6 Matagal ko nang ikinonsulta ito sa isang taga-tcaf dahil nga may pagdududa ako kung si mobstar at si alam-ninyo-na-kung-sino ay iisa. Ano po sa palagay ninyo? Noong June pa itong screenshot na ito.

HIS WECHATID: mobstar13 vs. TRISTANCAFE SN: mbstr13

Coincidence o siya talaga yun? :shrug:

#7 IKAW NAMAN, NA REMEMBER MO PA BA ITO? ITO YUNG KINUHANAN KONG SPACE SHUTTLE SA ENCHANTED KINGDOM. :naughty:

Tapos ang caption niyan sa baba ganito...

If only camera lenses could register what the eyes could see, we probably would have produced the best pictures ever.

_just a thought.

Tandang-tanda ko yan kasi galing sa utak ko yung thought diyan. Pinost ko pa nga yan dito sa tristancafe. Ito yung link. http://tristancafe.com/forum/234838

E bakit kailangan kinokopya mo? Nung July 4 pinost mo yan sa wall mo sa FB.. :hmm:

If only camera lenses could register what the eyes could see, we probably would have produced the best pictures ever.

_thought to keep

KILALA KITA. ALAM KO YUNG BOSES MO. NOONG UNANG BESES NA MARINIG KO YUNG BOSES NI "MOBSTAR" SA PHONE, ALAM KONG IKAW YUN... PERO ILAN BESES MONG TINANGGI. KASO BOY, HINDI MO AKO MALOLOKO. :im-watching-u:

NGAYON ANG CONCERN KO, KANINO MO KAYA NINAKAW ITONG PICTURE NA ITO? :esep:

PAREHO SIGURO NUNG PAGNANAKAW NA GINAWA MO SA PICTURE NG ISANG NAGNGANGALANG GHIE RUBIO. Hindi ba nagpanggap ka ring si GHIE RUBIO noon? WAG KA TUMANGGI. SINUNGALING KA! :lol:

P.S.

 Nag browse ako sa FB ni Ghie Rubio. Friend niya si Zera.

:tindi:

I Have Three Names

Nagpunta ako sa Tronix noong Lunes sa SM Southmall, April 1, kasi kailangan kong makapag-papicture dahil requirement yun sa pagpaparenew ko ng lisensya.

Passport Sized ID, 6 pieces, 60 pesos

Mabilis lang yung serbisyo kasi maaga akong dumating at kakaunti pa lang yung customers.

Nagbayad ako ng 100 pesos. Hindi ako agad nasuklian. Ang sabi mamaya na lang daw ibibigay. Umupo ako at naghintay. Tinawag na yung pangalan ko at pinapunta ako sa Studio 1.

MISS: White background po ba?

ANYD: A oo. (Kahit hindi ko alam kung ano ang background dahil hindi naman yun nakalagay sa website ng PRC. Basta ang sabi, Passport ID)

MISS: Para saan po ang Passport ID ninyo, sa passport po ba?

ANYD: A hindi. Sa PRC. Requirement kasi.

MISS: Ano po ba kayo, nurse? teacher?

ANYD: Teacher.

MISS: Ay ma'am, kung sa PRC po, dapat po may name tag.

ANYD: Kahit renewal lang? Wala kasing nakalagay dun sa website ng PRC.

MISS: Opo, kailangan po yun kasi ganun din po yung pinapagawa ng mga nagpapapicture po rito. Mahirap na po, baka ireject yung picture ninyo.

ANYD: Puwede bang kalahati meron, tapos kalahati wala? :p

MISS: Ay ma'am hindi po pwede e. :)

ANYD: A sige, palagyan na lang ng name tag.

 MISS: Sige po, pakisulat na lang po ng pangalan ninyo mamaya.

*KUHA NG PICTURE, TWO SHOTS*

MISS: Ma'am pili po kayo rito. Ito po bang una o yung pangalawa?

ANYD: *Tingin sa pictures* Kahit ano na lang diyan.

Wala namang pinagkaiba yung mga litrato. Hindi naman kasi ako gumalaw. Wahaha!

MISS: Sige po ma'am. Yung una na lang po. Pakisulat na lang po yung full name ninyo rito.

ANYD: *Sulat ng full name sa resibo* 10 minutes lang ba iyan?

MISS: 10 to 15 minutes po ma'am.

ANYD: Sige, thank you. :)

*WHILE WAITING...

Ilang minuto rin yung hinintay ko. Hindi ko na inorasan. Haha! Hanggang sa... Nakikita ko na yung picture ko na ginugupit nung isang miss na nasa counter. Mukhang bagong dating yung babae. Pagkatapos, yung miss nagtawag while holding a paper na pinaglagyan ng pictures ko.

MISS SA COUNTER: Ma'am Marie! Ma'am Marie!

ANYD: *Sa isip* What the?! Bakit ako tinatawag na "Marie" nito?

Marie is my third name. Sa tinagal kong nabuhay sa mundong ito, walang tumatawag sa akin ng ganun. Nahirapan siguro siyang ipronounce yung first two names ko. Nilapitan ko ang miss.

MISS SA COUNTER: Ito na po ang picture ninyo. :)

ANYD: *Kuha ng picture* Ay miss may sukli pa po ako.

MISS SA COUNTER: *Kinalabit ang kasama* May sukli pa raw si Ma'am Marie.

Hanggang sa... Naibigay na ang sukli ko. Sinilip ko ang picture.

ANYD: *Sa isip* Bakit ang puti ko rito? (Wahaha!)

At paglabas ko sa Tronix, naalibadbaran ako... Sa pagtawag sa akin ng Ma'am Marie. Wahaha!

Sa Mata ng Isang... Di ko alam kung Writer

Ang laki naman ng smile ko nang mapadaan ako sa tristancafe forum kani-kanina lang.

Nagbukas ako ng isang post doon sa Poetry and Short Stories, and to my surprise, nakita ko yung sinulat ng isang “budding writer”.

“Nainspire po kasi ako ni anyd yung author ng Papatayin Kita!* kaya I've tried doing my own story...

Basahin niyo po ahh... This would be my first time tulungan niyo po akong i-improve yung story by suggesting what would happen next... THANKS....”

*(Papatayin Kita… Mamaya! yung complete title.)

2006 nang sumali ako sa tambayan na yun. 2007 nang magsimula akong mag-post ng story ko na hindi ko alam kung papatok ba o lalangawin lang. Sa kabutihang palad, pumatok naman kaya ginanahan ako. Maraming tumulong sa akin para mag-improve (kahit papaano). Hindi ko makalilimutan si Kuya Jet (jetstream) na isa sa mga pumuna at nagturo sa akin kung paano ayusin ang paraan ng pagsusulat ko. Masaya at makulay ang Poetry and Short Stories ng tristancafe (Poetry and Fiction pa noon) pero sa paglipas ng panahon ay nawala isa-isa ang mga manunulat na nagbibigay-buhay sa website na iyon. Yung iba nauna sa akin. Yung iba kasabayan ko. Yung iba, ibang henerasyon na at di ko na gaanong kilala. Nag-po-post pa rin ako doon pag may oras ako. Nag-po-post ako kahit na yung libong views noon ay naging daan na lang ngayon. Yung daang comments noon ay swerte na lang kung aabot pa ng sampu ngayon.

Nagsusulat ako ng mga tula noong nasa Elementary ako. Nagsimula akong gumawa ng kuwento noong nasa High School ako. Gumawa ako ng mas mahabang kuwento noong tumungtong ako ng College. Estudyante pa lang ako noon. Marami akong nasa isip. Halos nadadagdagan araw-araw. Sa dami ng naiisip ko, dumami na rin yung kuwentong inumpisahan ko pero di ko natapos.

Gumawa ako ng blog nang pansamantalang mawala ang tristancafe. Existing pa rin yun hanggang ngayon, pero hindi ko na nalalagyan ng laman. Mahirap din kasi. Nagtatrabaho na ako, nag-aaral uli, at nagsusulat din. Nag-register ako sa wattpad, pero tamad akong bumisita. Napadpad ako sa Stories of Your Life dahil may nangyari in the past. Isang taon na rin pala akong tambay sa FB page na yun. Sobrang laking tulong talaga ng mga sites na nabanggit ko.

Ano ba ang napapala ko rito? Hindi naman ako kumikita. Kahit na maraming beses ninais ko na sana napagkakakitaan ko itong pagsusulat na ito para makatulong man lang ako sa pag-aaral ng mga kapatid ko, pambayad ng tuition ko, o sa pangangailangan ng pamilya ko.

Hindi ako sumubok na magpasa sa publisher o gawing pangkabuhayan ito, ni hindi ako sumasali sa school paper kasi wala namang akong kumpyansa o walang pagkakataon o wala naman talaga sa isip ko. Hindi naman kasi ako professional writer. Nangangarap lang ako. At yun siguro yun yung napapala ko. Yung natutupad ko yung pangarap ko. Ang gusto ko lang naman ay makapagsulat nang walang limitasyon, walang hinahabol na deadline, walang pressure, at yung may magbasa nung gawa ko. Yun lang! Yung pangarap na may mapulot man lang yung mga nagbabasa sa sinulat ko na minsan hindi ko rin mapaniwalaang naisulat ko pag sinusubukan kong basahin uli yung mga sinulat ko. Yung maalala man lang nila yung pamagat, o yung pangalan ng tauhan at ilang bahagi ng kuwento. Yun lang naman.

At ito nga siguro yung dahilan kung bakit nagsusulat pa ako, kahit na yung iba ay pinanghinaan na ng loob. Kahit na sinasabi nilang wala naman daw kinikita sa pagsusulat, gaya ng pagsabi nilang hindi ko ikayayaman ang pagiging isang guro. Ito lang naman siguro yung dahilan… Yung maka-inspire ka ng tao para magsulat din sila, makapagpasaya sa pamamagitan ng pagbabasa, madala mo sila pansamantala sa mundong malayung-malayo sa mundong ginagalawan nila ngayon.

Maaari isa ka sa mga nakapagbasa ng (mga) sinulat ko. Isa ka sa mga natuwa, umiyak, nagalit, nainis, nabitin, at kung anu-ano pa. Kung isa ka man dun, maraming-maraming salamat dahil patuloy kang naniniwala sa kakayahan ko.

Maaaring nagbabasa ka lang ngayon. Maaring isa ka lang sa mga humahanga sa mga gawa nung paborito mong writer. Pero malay mo di ba, sa hinaharap, isa ka na sa mga sikat na manunulat sa Pilipinas. Kaya ikaw, huwag kang magsawang mangarap. Sulat lang nang sulat! ^_^

~anyD

04.03.13

12:57 a.m.

Walang Araw sa Gabi!

SA PILA, FLAG CEREMONY, THIRD YEAR wearing improper uniform...

ME: Bakit ganyan suot mo?

THIRD YEAR: Ma'am di po kasi natuyo yung PE Uniform ko.

ME: Bakit di mo pinatuyo? Pinatuyo mo sana sa electric fan o kaya sa apoy.

SECOND YEAR: *butts in* Haha! Sa apoy, sunog yun.

THIRD YEAR: E kasi ma'am wala na pong araw kagabi.

ME: Malamang wala na talagang araw kasi gabi na.

THIRD YEAR: *laughs, mukhang narealize niya kung ano ang sinabi niya*

SECOND YEAR: *tawang wagas*

_Nakakalurkey kausap ang high school! :)))

Ipapasa ang Sapatos?

SA CLASSROOM NG GRADE SEVEN...

GRADE SIX: *pumasok sa room* Ma'am checheckan nyo po ba yung books at notebooks?

ANYD: Hindi my dear, yung sapatos at medyas mo ang checheckin ko.

GRADE SIX: *laughs, lumabas*

SECOND YEAR: *pumasok sa classroom at nagpacheck ng requirements for clearance*

GRADE SIX: *pumasok uli dala ang libro*

SECOND YEAR: *palabas na ng room nang mapansin ng grade six*

GRADE SIX: Ma'am ipapasa po ba yung sapatos?

SECOND YEAR: *tawang wagas* Hahaha! Hindi no pumasok lang talaga ako rito nang naka-medyas!

_Ay ang dami kong tawa kanina. Ang grade six inosente de ti! :))

Musta ka na blog? Long time no see.

Bawat isa sa atin may kanya-kanyang...

Love story

Adventure story

Action Story

Drama story

Comedy story

Fantasy story

Horror story

Mistery story

Thriller story.

Ang buhay siguro ng tao ang pinakamagulong story dahil halu-halo ang genre, marami at iba-iba ang setting at time, at sanga-sanga ang characters at plot.

Bawat segundo may nangyayari. Bawat minuto, kapana-panabik. Masyadong maraming detalye. Maaring yung iba nakalimutan mo na. Maaring yung iba masarap balik-balikan.

Ito yung story na hindi kayang kopyahin o iplagiarize ng iba! Sabihin na nating may copyright ito.

Mapa-short man o mala-nobela ang life story mo, mag-iiwan at mag-iiwan ito ng lesson sa ibang tao.

Kaya ikaw, na writer ng buhay mo, galingan mo ang pagsusulat... para sa huli, happy ang ending. Pero kung sakaling maging sad ang ending... Huwag kang mag-aalala. Dahil sinikap mo namang mapagbuti ang pagsusulat, sa huli, ito pa rin yung maituturing na masterpiece mo. ;)

~anyD

Codenames

Kanina sa canteen...

Pagkakain ng lunch, inantok talaga ako at nalugmok ako dun sa mesa sa canteen. Hinigaan ko yung mga libro ko at ibang mga gamit dahil antok na antok ako. Hindi ako literal na humiga. Ah basta, alam nyo na yun, kung paanong higa yung tinutukoy ko. Wahaha! Katabi ko sa mesa yung ibang Grade Seven.

Naririnig ko sila, may balak silang masama. Hahaha!

BENNET: Kunin natin yung secret notebook ni Ma'am!

Nandun sa bag ko yung SECRET NOTEBOOK. Nakabukas lang yung bag ko. Pero di ko pinansin yung sinabi ni Bennet kasi super antok talaga ako at alam ko namang di nila kukunin yun.

Nakapaloob sa SECRET NOTEBOOK yung mga in-assign kong codenames sa kanila para sa exchange gift sa Christmas Party. Kasi nung unang attempt, nagsabihan sila ng codenames at nahalata agad sa sulat-kamay dun sa papel na naka-roll na binunot nila. So para may element of surprise, ako na lang nagbigay ng codenames, para sure na hindi nila alam at magkakagulatan na lang sa December 20.

Halos isang oras akong nakalugmok dun sa mesa na yun, at nagigising lang pag naririnig kong super ingay nila. Pero pinababalik din nila ako sa pagtulog kaya tulog uli ako. Tapos nung nagising na talaga ako kasi may klase na ako, sabi ni Celeste...

CELESTE: Ma'am ang haba ng tulog mo.
ME: Ah oo nga, inantok ako e!
CELESTE: Ma'am di namin pinakialaman yung secret notebook kasi love ka namin.

Napa-smile talaga ako nang bongga. :)

Tapos kanina, pag daan ko sa classroom nila...

BENNET: Ma'am kinuha namin yung secret notebook! Alam na namin yung codenames.

Dinilaan ko siya. Wahaha.

ME: Sabi ni Celeste, di nyo kinuha e!

Naasar si Bennet at parang gustong paluin si Celeste sa pagsasabi ng totoo. :)))

Nagsabi rin ng tama. :p

RYANN: *nakita si Mariz, shouted* Ang pangit ni Mariz!

MARIZ: *napasimangot, answered back* Kelan pa ba ako naging maganda?

ME: I love that! May nasabi ka ring tama sa buhay mo!

MARIZ: *high pitched tone, as always* Ma'am naman e!

And they burst out laughing. :))

Hindi Ako Makahinga

Tatlong araw na akong pinahihirapan nitong sakit na ito.

Dalawang araw na akong absent sa trabaho dahil sa iyo, nakakainis ka.

Ang sakit sa dibdib, ang hirap huminga... Matinding ubo't sipon... Buti na lang wala na yung lagnat ko ngayon. Ito na lang ubo't sipon.

Ang dami nang nasayang sa oras ko. Sakit ng ulo ko kauubo. Pati likod ko sakit na rin kahihiga... Dahil ang payo ng doctor ko (mama) e magpahinga lang ako. (Inaaliw ko na lang sarili ko sa panonood ng Parody ni Sir Rex Kantatero.)

Kailan ka ba mawawala sa katawan ko? Gusto ko nang pumasok.

The New High-Heeled Shoes

October 1, 2012; just this afternoon...


As I entered the Grade Six' classroom for the English class, the students eventually greeted me with their usual energetic and loud, "Good afternoon, Ma'am Ella! Christ is my Savior and Lord!"

I greeted them in return. What's odd and unusual is that a student, Esther, looked at me with a surprised face. I wondered why. As I looked at her, I saw her running towards another classmate, Geneveve. Afterwards, they asked for my permission, "Ma'am, may we go out?" I allowed them to do so, and off they went.

As I prepared my things for today's discussion, the two of them, Esther and Geneveve, entered the classroom. Esther was carrying something on her hand which I easily noticed; it's a small box with a lovely cover. She moved towards me with Geneveve behind her and said, "Ma'am we have a gift for you! But please close your eyes." With her pleading, I was convinced to close my eyes (though I already saw what she was holding) and when I opened my eyes, I saw the box that she was hiding. I asked her, "What's this?" and I peeped in the box. I saw monetary denominations of 1s, 5s and 20s. I also noticed that there were writings on the box' cover,

"If you love Ms. Ella, place your money here. Anything will do. (P1, P5, P10, P20)"

On the other side was, "SAVINGS FOR SHOES."

"We are supposed to give you shoes for December," they said. "But you already bought one."

I actually have the resources to buy a new pair of shoes, but I am not doing so because the flat shoes that I had were so comfortable that I wouldn't want to buy a new one. This is also because of the so-called sentimental value, for my father gave me that pair of shoes. However, I decided to buy a new one because the shoes that I had started to rip off due to excessive use.

I felt that my students were so disappointed seeing that I am wearing a new pair of high-heeled shoes which my boyfriend and I bought last Saturday (September 29).

"How much is the money that you have in the box?" I asked them.
"We do not know. We're not counting it."

I was really hesitant to accept the money that they're giving me, so I hand it to them and said, "Save your money. You will be needing that in the future."

I was overjoyed because of their simple but remarkable gesture. I didn’t forget to thank them. I wasn't expecting anything from them, but here they are, planning to give me a pair of shoes from their savings. Maybe students are really like that. You might not be aware that they are looking even at the smallest detail of your physical appearance or personality.

Now, I have realized the real reason why they would stand beside me and compare their shoes with mine. Because of the new high-heeled shoes that I bought, I'm sure that their endless query of, "Ma'am, anong size ng paa mo?" will now be over. :')

_HAPPY TEACHERS' MONTH TO ALL THE TEACHERS! :)

~anyD

Her Kiss

It's Mid January. It's her 20th birthday. She's supposed to be happy today, but she's crying. Not because of the joy that she's feeling but of the pain stuck in her chest. And here I am beside her. I am just staring at her. She's crying! Helplessly crying! She's crying like a child. I can stand this! I want to hug her but I just can't. I just can't...

--Jason

---

"Ano'ng problema mo, girl?" tanong ko habang umiiyak siya. Siya... yung bestfriend ko. Yung bestfriend ko... si Nadine, na walang ibang ginawa kundi iyakan yung lalaking yun. Yung lalaking yun... si Pete.

Hindi siya nagsalita. Pero mukhang alam ko na kung bakit siya umiiyak. "Si Pete kasi e!" yun lang naman ang madalas niyang sabihin. SI PETE KASI. Tapos wala na. Hindi ko na malalaman kung anong meron kay Pete, kung bakit niya iniiyakan si Pete. Pero may ideya na rin ako e. Babaero kasi yun. Palibhasa kasi gwapo kaya ang lakas ng loob magpaiyak ng babae.

Sa totoo lang, maraming beses ko nang narinig sa kanya yun. SI PETE KASI. Pero hindi niya nagagawang ituloy dahil pag sasabihin niya yung dahilan, lagi ko siyang inuunahan,

"E puta ka naman kasi, girl! Sinabi ko na ngang i-break mo na yang bf mong babaero e!"

Tapos yun, sangkatutak na mura na yung sasabihin ko. Wala na siyang ibang gagawin kundi umiyak. At wala naman din akong ibang gagawin kundi mag-sorry. Mag-sorry, dahil nasaktan ko na naman yung damdamin niyang mamon. Pagkatapos nun, patatahanin ko siya. At hahalikan niya ako, SA PISNGI. At kahit na minura ko na siya't lahat-lahat, sasabihin niyang SALAMAT dahil nandiyan ako para makinig sa kanya; para damayan siya pag may problema siya. Ano bang magagawa ko? Yun ang role ko e, ang makinig sa lahat ng kagagahan niya at kung anu-anong drama sa buhay. Ang kampihan siya at unahin siya kaysa sa ibang tao. BESTFRIEND e!

Pero itong araw na ito, hindi ko siya mapatahan. Umiiyak siya nang umiiyak.

"Nakipag-break siya sa akin!" sabi niyang humahagulgol.

Sa kabila ng umiiyak niyang mga mata, napangiti ako pero pilit kong tinago ang ngiting yun. Hindi ko aahasin si Pete, wag kayong mag-alala. Hindi ko siya type!

"Ano bang bago, e lagi namang ganyan ang eksena ninyo? Tapos ano, magbabati rin kayo! Para kayong mga sira!"
"Hindi best e! Iba ngayon e. Wala nang balikan!" sabi niyang tila may pag-aalala.
"Edi maganda! Wala nang UNGAS na magpapaiyak sa iyo. Dapat mag-celebrate tayo. Tara, nomo!" nagawa ko pa siyang yayain ng ganun.

Napailing siya kasunod nun ay ang pagsabi ng, "Hindi mo naiintindihan e! Best, buntis ako! Four months."

Nagulat ako sa sinabi niya. Hindi naman kasi halata na buntis siya. Ganun siguro yun pag araw-araw kayong magkasama. Hindi mo napapansin kung may pagbabago sa kasama o sa kaibigan mo.

"Wehhhh?! Walang halong charing?" ganun na lang ang naging reaksyon ko.
"Ayaw pa raw niyang maging tatay. Tinakasan ako ni Pete! Umuwi na sa probinsya nila!"
"Edi gooooo! Uso naman maging single mom ngayon e. Di ka naman nag-iisa. Bongga yan! Magpaka ulirang ina ka."
"Hay ano ka ba naman!" maktol niyang pagkakasabi. Pagkatapos, nagdabog siya at iniwanan niya akong nakatanga sa lugar na madalas naming tambayan. Iniwan niya akong bad trip ang mukha. Mukhang nairita sa akin. Alam kong malaking problema ang kinahaharap niya ngayon. Paniguradong madi-disappoint ang mga magulang ni Nadine dahil alagad pa man din sila ng simbahan. Gusto ko siyang tulungan!

Dalawang araw ang lumipas nang magkaroon ako ng lakas ng loob na kausapin si Nadine. Nag-sorry ako sa inasal ko nung nakaraan. Agad ko naman siyang nauto na patawarin na ako. Ganun talaga si Nadine e, mababa ang loob.

"Alam na nila?" tanong ko. Mahina lang ang boses ko. Baka may ibang makarinig. Nasa bahay pa naman nila ako.
"Hindi pa. Hindi ko alam kung paano ko sasabihin."

Hindi na ako magtataka kung ganun. Madalas wala sa bahay ang mga magulang ni Nadine dahil busy sa kaka-bible study sa ibang bahay. Hindi naman makasama si Nadine kasi hanggang gabi ang schedule niya sa Kolehiyo.

Hinawakan niya ako sa kamay at nakiusap. "Best, tulungan mo naman ako."

Tulungan siya? Iniisip niya bang tulungan ko siya para makumbinsi si Pete na balikan siya? No way! Ayokong makipagbalikan siya roon!

"Ano bang gusto mo? Pakasalan ka?" tanong ko.
"Syempre. Kawawa naman yung baby ko kung walang tatay."
"Gaga ka kasi, girl! Dapat kasi pinahugot mo sa animal mong bf! Gumamit kayo ng proteksyon! Ang dami-daming paraan e! Puro sarap kasi ang alam e!"

Pero habang sinasabi ko yun, nasasaktan ako. Naiinis ako kay Pete kasi hindi siya naging responsable. Madalas na nga niyang saktan yung bestfriend ko, ngayon, iniwanan niya pa.

"Ano bang gagawin ko? Natatakot ako."

Yung sinabi niyang yun ang nakapagpadurog lalo sa puso ko. Sinabihan ko siyang wag siyang mag-alala kasi gagawa ako ng paraan. Hindi ko siya pababayaan at iiwanan gaya ng pag-iwan sa kanya ni Pete.

Matapos ang pag-uusap naming yun, kinausap ko si mama. Simula't sapul kami na ang magkatuwang sa buhay.

"Ma, kung mag-aasawa ba ako, papayagan mo ako?" tanong ko sa kanya. Nasa hustong gulang naman na ako sa palagay ko, dahil dalawampu't lima na ako. Napatigil siya sa ginagawa. Nagluluto pa naman siya ng pananghalian nang mga oras na yun.
"Lalaki yan?"

Umiling ako, "Babae."

Natawa si mama. "Lol!!! May sakit ka yata, Jason."

"Si Nadine po," sabi ko.

Nabigla si mama. "Si Nadine? E di ba may boyfriend yun?"

Hindi na ako nahiyang mag-open kay mama kasi madalas naman namin itong ginagawa, "Yun na nga ang problema e. Di siya pinanagutan."

Lalong nagulat si mama. "Pinanagutan?! Buntis?" Tumango ako. "At ikaw ang aako?" Tumango uli ako. "Por Diyos por Santo!" di siya makapaniwala.

"Ma, di ba ino-open ko naman sa iyo yung problema ko tungkol kay Nadine... Alam mo naman di ba na... na mahal ko si Nadine. Matagal na! Ma, gusto ko siyang pakasalan."
"Hindi ko alam kung magandang ideya yan, Jason."
"Next month, ma."
"Hoy! Akala mo ganun kadali ang mag-asawa?"

Alam ko ayaw ni mama sa gagawin ko dahil unang-una ay magsisinungaling kami sa mga magulang ni Nadine na kaibigan pa man din niya. Pangalawa ay biglaan ang lahat. Pero dapat ko siyang mapapayag.

"Ma, para na lang dun sa baby. Isipin mo na lang na parang ako rin yung baby na yun."

At sa sinabi kong yun, lumambot ang puso ni mama.

Nang maiayos ko na ang lahat, pinuntahan ko si Nadine at inaya ko siyang lumabas tapos ay may ibinigay ako sa kanyang isang maliit na kahon.

"Ano ito?" tanong niya.

Inirapan ko siya. "Buksan mo kaya! Duh!"

Dahan-dahang binuksan ni Nadine ang kahon at nagulat nang makita ang laman nun. "Teka, bakit mo ako binibigyan nito?"

Inirapan ko uli siya. "Ay ang slow ni ate! Natural gusto kitang pakasalan!"

"Pakasalan?! Ako?!"
"Ay hindi! Hindi! Ako! Sarili ko papakasalan ko! Kakaloka ka!"

At ang tanong niya sa akin, "Jay, BAKIT?!"

"Bakit ba pinakakasalan ang isang tao, di ba, dahil mahal niya ito? Ibinibigay ko yan sa iyo di dahil napilitan ako kundi gusto ko talagang gawin ito kasi Nadine, mahal kita."
"Jay..."

At sa dinami-rami pa ng sasabihin ko, yun pa talagang "Bestfriend kita, di ba?" ang idinugtong ko. Hay... Ang duwag ko talaga!

Yung totoo, I am offering her a ring not to save her from the misery that she has, but because I love her. I love her, but I'm afraid to say that to her. I'm afraid to say that to her because I am thinking that she will make fun of me because I am a nobody. BAKLA ako, di ba? Sino namang babae ang papatol sa akin? Wala naman akong magagawa kung yun yung nararamdaman ko e. Matagal na rin akong nagsa-suffer dito sa feelings ko kay Nadine na di ko mapahayag dahil paniguradong di siya maniniwala at di niya ako tatanggapin.

Nadine is weak and she's so fragile. Oo, maaaring nagkamali siya at napagsamantalahan, pero hindi ako makapapayag na tuluyan na lang na mabasag ang mga babaeng kagaya niya.

That day, she cried. I know it's not of pain but of happiness. Deep in my heart kahit na hindi ko masabi sa kanya, I honestly love her. Matapos nun ay ipinaalam na namin sa mga magulang niya ang tungkol sa baby at ang tungkol sa kasal. Noong una, alam kong nag-alangan ang mga magulang niya dahil sa dinami-rami ba naman ng lalaki e sa akin pa siya mauuwi. Isa pang concern nila ay yung si Pete. Sinabi ni Nadine na nakipag-break si Pete sa kanya matapos malamang may nangyari sa aming dalawa at nagbunga ang aming ginawa. Na kung tutuusin ay walang katotohan. Sabi niya hihingi siya ng malaking tawad sa Diyos sa kasinungaling ginawa niya, namin. Pero sa kabila nun, hindi na nagawang tumutol o magtanong ng mga magulang ni Nadine dahil kilala naman nila ako at ang pamilya ko. Naging agaran ang kasal namin dahil conservative type ang mga magulang ni Nadine kasi nga, alagad sila ng simbahan at ayaw nila ng kahihiyan.

And here we are. At the altar we stand, saying vows to one another that we'll be together for richer, for poorer; for better, for worse. Alam kong mas gugustuhin niyang si Pete ang ikasal sa kanya. Pero hindi ko gugustuhing makasama niya habang buhay yung taong nanakit sa kanya. Nandito naman ako e! Handa kong ipagtanggol siya at tanggapin lahat ng kagagahan niya. Kung hahayaan niya ako. Sana hayaan niya lang ako...

Nadine is really pretty wearing that white gown. Nakakatawa, parang nagiging lalaki na yata ako. And when the ceremony is almost over, narinig ko yung pamilyar na linya sa tuwing may ikinakasal.

"I now pronounce you husband and wife! You may kiss the bride!"

Nakatingin at nakangiti sa akin si Nadine.

"Kiss daw!" sabi niya. Ang ganda ng ngiti ng bestfriend ko.
"Ha?" gulat na tanong ko. Tiningnan ko ang pari. Sinenyasan niya na ako na lapitan ko si Nadine.

Kinabahan ako. Hindi ko alam kung paano ko gagawin yun... yung halikan siya sa labi. Aaminin ko, sanay akong humalik sa lalaki pero sa babae? Hindi ko pa nasusubukan. Pero nilapitan ko si Nadine at inilapit ko ang mukha ko. At pagkatapos nun, I felt her lips. Her soft lips. Her kiss... Her warm kiss... Ganito pala yung feeling ng humalik sa isang babae. Kakaiba yung pakiramdam. Masarap... Passionate. Unexplainable. Masarap pala humalik ang gaga?

Nang maghiwalay na ang mga labi namin, nagulat ako nang bigla niya akong yakapin. Mas nagulat ako nang halikan niya ako uli. She started crying.

"Bakit ka umiiyak?" nag-aalalang tanong ko.
"E... Ikaw kasi e!"

Hindi ko na siya tinanong kung bakit. Alam kong masaya siya dahil iba yung pag-iyak na yun kumpara sa pag-iyak niya kay Pete. Nagpalakpakan ang mga tao nang lumakad na kami palabas ng simbahan at habang naglalakad kami, may ibinulong siya sa akin.

"May daddy na si baby. Thank you for saving me."
"Ano palang pangalan ni baby?"
"Jason Jr."
"Bet ko yan ha!"

I smiled.

...WAKAS...

A Tristancafe Story: True Love Waits (6)

 CHAPTER 6

Nightmare

"Akala ko hihintayin mo ako kasi sinabi mo noon na maghihintay ka... Akala ko lang naman pala yun..."

-Dee

OOO

Nagpasalamat si Sid dahil sa tulong na ginawa ni Dee sa kanilang mag-aama, "Salamat ha. Alam mo, Dina, hindi ka pa rin talaga nagbabago. Mabait ka pa rin at maalalahanin."

Nginitian ni Dee si Sid. "Wala yun."

"Biro mo nga naman, di ba, patitirahin mo na nga kami dito, pakakainin mo pa kami. Ang bait mo talaga, Dina," patutsada pa ni Sid.

Hindi makapaniwala si Dee sa narinig, "Teka, teka, Sid. Parang nabibingi yata ako. Anong sinasabi mong patitirahin at pakakainin?!"

"Sinabi mo kaya yun kanina!" giit ni Sid.

"Wala akong matandaan. Alam mo, pag wala akong matandaan, ibig sabihin nun wala akong sinabi kaya wag kang mag-ilusyon diyan!"

Nagsimula nang mag-drama si Sid, "O Dina... O Dina... Maawa ka naman sa amin!" at nakuha pa niyang lumuhod at kumapit sa mga binti ni Dee.

"Ano bang kalokohan ito, Sid?" tanong ni Dee na sa loob-loob e nag-eenjoy din naman sa paghawak ni Sid sa binti niya.

Pagkatapos nun ay nagkaroon sila ng masinsinang usapan. Tumila na ang malakas na ulan at tulog na rin ang mga bata. Ang lakas pa nga ng hilik ni Jackie.

Ipinagtimpla ni Dee ng kape ang kaibigan at dinagdagan pa iyon ng cinnamon. "Para mas masarap ang I love you!" isip niya, at kinikilig-kilig pa, pero sa isip lang din. Ibinigay na niya ang itinimplang kape kay Sid tapos ay kinumbinsi niya itong magkwento tungkol sa buhay niya. Ilang minuto ring hinalo ni Sid ang kape bago siya nagsimulang nagkwento tungkol sa naging buhay niya.

"Sinusubukan kong maging mabuting tao," pasimula niya, tapos ay humigop ng kape, "pero sadyang," higop muli ng kape, "nagiging," higop ng kape, "mapait," higop ng kape...

"Leche naman, Sid o! Nabibitin ako sa kwento mo e!" angal ni Dee.

"Pasensya ka na, ang sarap kasi ng kape mo e. Anong kape ba ito?"

"Nescafe 3-in-1, dinagdagan ko ng cinnamon," nang-aakit na pagkakasabi ni Dee, animo'y iniindorso ang kape. "Sige na, tuloy mo na yung kwento mo!"

"3-in-1 pala ito. Kaya pala..." Biglang humikab si Sid. "Inaantok na ako Dina, bukas na lang." Umakyat na siya at tinabihan ang mga anak sa pagtulog.

"Pambihira! Tinulugan ako?! Feel niya naman bahay niya ito," reklamo ni Dee.

Habang tulog ang mag-aama, pinagmasdan sila ni Dee. Mahimbing silang natutulog; mukhang di alintana ang pagod gawa ng mga pangyayari.

Habang mahimbing na natutulog ay nagkaroon ng kakatwang panaginip si Sid. Napanaginipan niya ang mga babaeng nagdaan sa buhay niya: sina Kate, Rei at Zhannel. Galit na galit daw ang mga iyon at sinisisi siya sa lahat ng kamalasang nangyayari sa buhay nila. Lubos na humingi ng tawad si Sid pero di siya pinakinggan ng mga iyon.

"Wala kang kwenta!" sigaw sa kanya ni Kate.

"I h8 u!" naman ang sentimyento ni Rei.

"Huwag na kayong babalik sa bahay ko, tey! Inuubos ninyo lang ang stock ko sa ref, tey! Lalo ka na, ang lakas-lakas mong lumafang, tey Sid!" paghihinanakit naman ni Zhannel. Umalingawngaw pa sa diwa niya ang huling salita ni Zhannel, "Tey! Tey! Tey!" Paulit-ulit. Nakakaloka!

Nang magising si Sid ay lumuluha na pala siya. Bumangon siya at pinunas ang kanyang mga luha. Suminga na rin siya sa suot na t-shirt. Labis na ikinagulat niya nang makitang wala na ang kanyang mga anak sa kanyang tabi. Bumangon siya at bumaba upang tingnan kung naroroon ang mga iyon. Tama nga siya. Nilapitan niya ang mga iyon.

"Bye po. Mag-iingat po kayo," paalam ni Jackie sabay kaway kay Dee.

"Bye!" eksena naman ni Intoy, hindi papakabog.

"Sino'ng binababye-an ninyo mga anak?" tanong ni Sid.

"Si Ms. Dee, daddy," sagot ni Intoy. "Umalis na siya e."

"Umalis?" pagtataka ni Sid.

"Papasok daw po sa work. Iniwanan niya na tayo ng almusal. Meron na rin daw para sa tanghalian at sa hapunan. Sakaling mahuli siya ng uwi mamaya, tayo na lang daw po ang magluto," patuloy ni Intoy. "Ang bait-bait ni Ms. Dee, ano daddy?"

"Oo. Tama ka," tugon ni Sid sa anak.

Napakasarap ng umaga ngayon. Habang tinatahak ang daan papasok sa trabaho, hindi mawala sa isip ni Dee ang mga narinig niya kay Sid noong nananaginip ito, "Kate... Rei... Zhannel..."

Napaisip tuloy siya bigla, "Sino sila?"

Nang magkaroon ng libreng oras, tila nakatulala sa kawalan si Dee habang iniisip kung sino nga kaya ang mga yun. Di niya namalayang dumating na pala sa faculty room ang co-teacher na matagal na ring sumusuyo sa kanya.

"Mukhang malalim ang iniisip mo ha," puna ni Shann na kung matatandaan ay kaibigan ni Sid at kanilang school mate noong high school.

"Medyo," sagot ni Dee at kunwari'y nagpaka busy sa ginagawa.

Gaya ng sinuman e malaki na rin ang ipinagbago ni Shann. Mas naging mature at lalaking-lalaki ang kanyang hitsura, hindi kamukha noon na patpatin at totoy ang dating. Malinis at maayos siyang tingnan. Pormal na pormal pa siyang manamit at wholesome na wholesome. Di rin maikakaila ang kanyang kagwapuhan at sa hitsura pa lang ay mukhang mabentang-mabenta na sa mga matrona.

"Gusto sana kitang yayain na mag-dinner mamaya, ok lang ba sa iyo?" tanong ni Shann kay Dee.

"Mukhang magpapass muna ako, Sir Shann. Marami kasi akong gagawin ngayon e," sabi ni Dee.

"Hindi ba pwedeng ipagpaliban mo muna ang mga gagawin mo para sa akin?" tanong muli ni Shann.

"Hindi!" sagot ni Dee.

"Ang sweet sweet mo talaga, Ms. Dee," nakangiting sabi ni Shann, pero sa loob-loob ay tila nawalan siya ng pasensya sa kausap.

Para makatakas kay Shann e gumawa ng excuse si Dee, "A sige, Sir Shann. Maiwan na kita. May aasikasuhin lang." Lumabas na siya ng faculty room. Siya namang pasok ng isa pang co-teacher na si Ms. Charmaine, o Ms. Charm kung tawagin ng karamihan. Siya ang bestfriend ni Shann. Napuna niyang masama na naman ang loob ni Shann kaya't tinanong niya ang kaibigan.

"Rejected na naman ang offer mo?"

"Ano pa nga ba?" tugon ni Shann, tapos ay napabuntong-hininga.

"Ay naku, Shann! Kailan pa ba kayo magkakatuluyan ni Dee? Siguro may apo na ako at lahat-lahat, wala pa rin."

"Wag mo na ngang dagdagan ang frustration ko, Charm! It's been 15 years. Ganun katagal ko na siyang sinusuyo! Kaso parang wala namang talab."

Natatawa lang si Charm sa kamartiran ni Shann. "Alam mo ba kung bakit di ka sinasagot ni Dee?"

Napakunot-noo si Shann, "Bakit?"

"Kasi hinihintay niya si... True Love! Wala kang laban dun, Shann. Kaya kung ako sa iyo, maghanap ka na lang ng iba."

Samantala, sa bahay ni Dee, abalang-abala ang mag-aama na gumagawa ng kung anumang putaheng pwedeng ulamin.

"Alam mo, Daddy, namimiss ko na yung luto ni Tita Zhannel," pagtatapat ni Jackie.

"Ano bang namimiss mo dun e ang hilig lang namang lutuin ng Tita Zhannel mo e hotdog at eggs. Palibhasa kasi mahilig siya dun," tugon ni Sid.

"Minsan kaya nagluluto rin siya ng footlong," sabi naman ni Intoy.

"Mahilig kasi sa mahahabang pagkain yun," paliwanag ni Sid. "Kung gaano naman siya nahilig sa mahahaba e ganun naman kaiksi ang pasensya niya."

"Sana makabalik na tayo sa bahay ni Tita Zhannel," panalangin ni Jackie na tila na hohome sick na.

"Hindi na tayo pababalikin ng Tita Zhannel ninyo. Galit yun sakin," sabi ni Sid. Inapura na niya ang mga bata, "Hay bilisan na nga nating magluto. Ipagluto natin si Tita Dee ninyo para naman pa-stay-in niya pa tayo rito."

Bandang alas kwatro ng hapon nang makauwi si Dee sa bahay niya. Sinurpresa siya ng mag-aama na labis niyang ikinatuwa at ikinagulat. Hinandaan siya ng mga ito ng masarap na putahe para pawiin ang gutom niya. Pagkatapos nun ay natuloy na rin ang masinsinang usapan nila ni Sid. Nagkakape na naman uli sila.

"Sinusubukan kong maging mabuting tao," pasimula ni Sid, "pero sadyang nagiging mapait ang kapalaran para sa akin. Maayos naman sana dapat ang buhay ko kundi nga lang nabulag ako ng pag-ibig."

Nakikinig lang si Dee sa pahayag ni Sid. Nagpatuloy si Sid.

"Dalawang taon ang lumipas mula ng grumaduate tayo, nagkaroon kami uli ng ugnayan ni Kate. Tinawagan niya ako tapos ay nagkita kami. Umiiyak siya. Paano kasi'y nagkakalabuan na sila ni JM. Nangibang-bansa si JM para raw mag-aral tapos ay nalaman niyang may ibang babae pala ito.

"Noong nagkita kami, may di inaasahang nangyari sa amin ni Kate. Di ko akalaing magbubunga ang aming kapusukan. Di tumutol ang mga magulang ni Kate dahil akala nila kay JM yun. Pero di ginusto ni Kate ang bata. Gusto nga niyang ipalaglag yun pero di ako pumayag. Ipinaglaban ko ang baby namin. Hanggang sa nagdesisyon siyang ipagpatuloy ang pagbubuntis niya.

"Alam kong marami siyang hirap na pinagdaanan dahil nililibak siya ng mga matang nasa paligid dahil sa maaga niyang pagbubuntis. Ipinagtanggol ko siya laban sa mga matang yun. Hanggang sa isinilang niya na ang sanggol. Pinangalanan niyang 'Jogie' ang baby namin na ang ibig sabihin ay 'Sumpa'.

"Lumipad si Kate papunta sa ibang bansa para roon ipagpatuloy ang kanyang pag-aaral. Hinabilin niya ang bata sa akin na labis ipinagtaka ng kanyang mga magulang. Kalauna'y sinabi rin niya ang katotohanan sa kanila.

"Umalis din patungong ibang bansa ang kanyang mga magulang para takasan ang kahihiyan. Kahit na matagal nang magkakaibigan ang aming pamilya ay kinahihiya nila ang nangyari. Doon ay sinimulan kong harapin ang aking buhay bilang si Sideros, ang batang ama.

"Bilang isang ama ay kailangan kong kumayod. Pero nahihirapan ako kasi nag-aaral din ako. Hanggang sa isang araw ay isinuko ko ang pag-aaral ko at nagdesisyon na magtrabaho na lang."

Labis na ikinalungkot ni Dee ang narinig mula kay Sid.

"Marami pa akong gustong ikwento pero saka na lang muna. Nahihirapan lang ako pag naaalala ko ang nakaraan," pagtatapos ni Sid sa kwento niya.

"Kung may magagawa lang sana ako para maibsan ang sama ng loob mo. Gagawin ko ang lahat, Sid. Sumaya ka lang uli," isip ni Dee.

Kinagabihan, hindi nakatulog si Dee. Marami pa siyang gustong malaman tungkol kay Sid kagaya na lamang ng tungkol dun sa mga pangalang Rei at Zhannel na binanggit nito. Gusto niya ring malaman kung si Jackie ay anak niya rin ba kay Kate. Dismayadong-dismayado siya sa mga nalaman. Pakiramdam niya e baliwala lang ang ilang taon niyang paghihintay.

"Akala ko hihintayin mo ako kasi sinabi mo noon na maghihintay ka... Akala ko lang naman pala yun..." sabi niya sa sarili. Di niya namalayang nilukuban na siya ng antok at siya ay nakatulog.

...Itutuloy...

OOO

Mga Tanong:

1. Sino sina Rei at Zhannel sa buhay ni Sid?

2. Kaninong anak kaya si Jackie?

Abangan.