Teacher's Table

Yung nakawan sa SM Bacoor

2012-01-29T19:41:00.003+08:00

Kakagulat naman yun...

Minsan na lang nga ako magawi sa SM Bacoor e may ganoon pang happening.

Kanina kasi, habang masayang-masaya kami sa pamamasyal ni Mother at ni Pated e bigla na lang kaming may narinig na sigaw.

"Hoy!"

Tapos out of nowhere, may isang lalaking lumitaw na mabilis na tumatakbo. Actually nadaanan niya ako. As in. Sobrang lapit. As in kaunting galaw niya pa siguro sa kaliwa e magtatama na kami. Ganun kalapit.

Shocked naman ang lola mo dahil may ganung eksena. At ayun, sinundan iyon ng isang guard na humahabol. Siya pala yung sumigaw ng "Hoy!" In the end, hindi na niya hinabol. Mukhang nakatawag na siya sa mga kasamahan na may ganun ngang pangyayari. May nakita akong lalaking nagsasalita sa walkie-talkie. Ewan. Member yata ng security. Hanggang sa nakita ko ring hinawi ng lalaking tumatakbo ang mga tao nang pababa siya sa escalator. Nagmamadali. So in short, ang lalaking mabilis na tumatakbo e MAGNANAKAW.

Kung saang stall siya nagnakaw, ewan. Kung anong ninakaw niya, ewan din. Tiningnan ko ang lahat ng tao sa paligid ko. Lahat sila confused.

Naisip ko nga... siguro kung nabangga ako ng magnanakaw na yun, malamang may chance pa si Kuya Guard na mahuli siya. Dahil kung mababangga ako ng lalaking yun e matitigilan siya. Pero kung sakali mang mabangga niya ako e baka may di maganda pang mangyari sa akin. Wag naman. T_T

Kaya thankful pa rin dahil walang masamang nangyari sa amin. Pero iniisip pa rin namin hanggang sa pag-uwi yung eksenang yun. Dahil gaya nga ng sabi ko, minsan lang kaming magawi sa SM Bacoor e ganun pa yung nangyari.

Ang dami na talagang masamang loob sa panahon ngayon kaya kailangan ng sobrang pag-iingat. Thankful ako kasi bago ako umalis ng bahay e nanghingi ako ng guidance kay Lord na sana e gabayan niya kami sa pag-alis. Ganun naman talaga ako pag umaalis. Hindi naman nagmimintis sa pagsagot ng prayers ko. Salamat talaga.

If only...

2012-01-27T15:10:00.000+08:00

If only camera lenses could register what the eyes could see, we probably would have produced the best pictures ever.

_just a thought.

hohoho. ansaya saya ng field trip kahapon. ^_^

wangyang Space Shuttle yan.

hilong-hilo ako.

LOL!

Gandang araw senyo!

nganga :O

2012-01-19T22:28:00.001+08:00

Eksena: Nasa kwarto, nasa harap ng lap top, then suddenly nakaramdam ng gutom.

Text kay Ken.

Gutom na ako.

Bumaba ako.

Tingin sa rice cooker. Walang kanin. Disappointed.

Tingin sa lamesa. Puro hugasan, mga nakatakip na platong wala naman palang laman. Disappointed.

Tingin sa green eco-bag (lalagyan ng pinamili nina mama at kuya noong isang araw). Nakakita ng maliit na lata ng condensada, dalawang pack ng coconut milk. Disappointed.

Tingin sa isang paper bag. Puro zonrox at sabon-sabon. Disappointed (lalo).

Tingin sa ref. Walang ibang naroon kundi mga pitsel at raw meat. Walang biskwit. Walang machicha. Walang kahit na ano! Disappointed (to the max).

Text kay Ken.

Nganga! Walang food. Itutulog ko na lang itong kagutuman ko!

Kei's Art

2012-01-17T21:33:00.002+08:00

KEN: Mahal, drinowing kita. (Ipinakita ang drawing sa'kin)

ANYD: Ako ba ito?

KEN: Oo, ikaw yan. :)

ANYD: Paano naman magiging ako ito? (Tingin sa drawing, nagtaray) Unang-una, hindi ako nagsusuot ng ganyang ribbon sa buhok. Pangalawa, mas mahaba pa riyan ang buhok ko. Pangatlo, hindi ako nagsusuot ng spaghetti strap. Saka, mas makapal yung kilay ko kaysa riyan.

KEN: Ikaw naman talaga iyan e, tingnan mo, pareho kayo ng smile.

ANYD: Hindi ako ito.

KEN: (sad face) Ayoko na nga mag-drawing. :(

ANYD: Baka naman ibang babae ito?

KEN: Ikaw naman talaga iyan e. Ikaw kasi yung iniisip ko habang dinodrawing ko iyan...

*SILENCE*

ANYD: Akin na nga, ii-scan ko. ^_^

Ganito pala yung 24 hours...

2012-01-10T18:08:00.000+08:00

...ng PLDT. o_O

Sobra, di lang nakapagbayad agad, putol agad net connection?

Syadong mautak to si PLDT DSL... Good payer naman nanay ko e. Nataon lang talaga na tinamad siyang magbayad. *ROFL*

Tapos nung day na nagbayad siya... e dun naputol yung net connection... Tapos kailangan niya pang tumawag sa hotline na wala namang sumasagot. 0_0 Pa hotline-hotline pa, ang hirap naman kontakin! Naaliw na lang siya dun sa kakaibang tunog habang kinokonek ang tawag.

Tapos nung nakakonek na, ang sabi within 24 hours daw hintayin yung reconnection ng internet. Kaso jusmiyo naman... Inabot na ng tatlong araw. Ito ba yung 24 hours na sinasabi nila??? Three days! Pina-follow-up naman e. Kaso ewan, ang bagal umaksyon. Pag magputol ng connection, mabilis. Err.

Pero buti na lang may net na uli. ^_^

Nakakaturta ng utak. Ang daming dapat gawin na hindi na nagawa, at mga taong di nakausap dahil nawalan ng internet. Wew!

Yung mais na may sabaw...

2012-01-05T22:08:00.000+08:00

Kanina habang naglalakad kami ni Ken... May nakita siyang something.

KEN: Uy! Ano yun?

Ako naman si clueless e nagtanong,

AKO: Alin?

Tapos yun pala, may manong na naglalako ng mais. Sumigaw siya,

KEN: Manong, pabili!

Huminto si manong at agad naman namin siyang nilapitan.

Natuwa naman ako kasi naghahanap ako nun kahapon pa. At nakabili kami ng mais.

Gaya ng sabi ko kahapon...

mais na butil-butil tapos may sabaw...

sabaw na kulay orange...

orange yung sabaw kasi may halong powdered cheese...

powdered cheese na sinamahan ng margarine...

margarine na dumikit na dun sa maliit na kutsara.

^_^

Hanggang sa nakauwi na nga ako at nagpaalam na kami sa isa't isa.

Tapos... sa kasarapan ko ng pagkain ng mais (malapit na ngang maubos e!), may nakita akong secret ingredient. *ROFL*

Yun pala ang secret kung bakit masarap. ^_^

At hayun, nag-alburuto ang tiyan ko bigla. *mad*

Dahil yata yun sa secret ingredient.

Leshe!

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

Pero gusto ko pa ring kumain nun. ^_^

At sorry nang sorry si Ken dahil sumakit ang tiyan ko. *ROFL*

Alam mo yung feeling...

2011-12-29T19:31:00.002+08:00

...na napainom ka ng tubig dahil sa masamang panaginip?
***
Nung nakaraang araw e napatulog ako dun sa kwarto ng nanay ko.

Magkatabi kami tapos nakatulog din pala siya.

Pag gising niya, kagigising ko lang din.

Tapos nag kwento siya sa aming magkakapatid ng tungkol sa panaginip niya.

Sabi niya: "Alam ninyo nanaginip ako. Mayroon daw tayong baby dito sa bahay. Bunso daw natin yun."

Kinilabutan naman ako bigla kasi nanaginip din ako nun.

Ang panaginip ko naman e nagka baby daw ako.

Baby girl.

Syit! *mad*

***

Kanina natulog ako.

At nang matulog ako e nanaginip uli ako.

Meron daw akong inaalagaang baby.

Baby girl.

Pati daw nanay ko inaalagaan yung baby na yun.

Pinicturan ko pa raw yung baby.

Syit! *mad*

***

Ngayon iniisip ko kung bakit ako nananaginip ng ganun.

Ito ba ay senyales na maaga akong lalandi at majojontis kaagad?

Nai-stress tuloy ako.

Minsan pa naman nagkakatotoo yung mga panaginip ko.

***

Tapos kumakanta pa si BUNSO ng theme song ng Angelito: Batang Ama.

Pwahahaha!

Ayoko na.

Nangangaroling daw?

2011-12-22T21:14:00.001+08:00

Nabuwisit ako dun sa batang nangaroling sa amin noong Tuesday. O_O

Sa kasarapan ng panonood namin ni Bunso at Kenshin ng Slumdog Millionaire (dahil ngayong taon lang ako nakaisip na bumili ng CD nun), e may nangaroling sa amin. Usually naman may nangangaroling pag gabi. Well anyway dahil busy nga kami sa panonood e dineadma namin ang bagets (pero nakinig naman ako sa kinanta niya). *evil*

Maya-maya e nangalampag na ng gate yung nangangaroling at sa sobrang kabwisitan ko dahil naiistorbo ang panonood ko e lumabas ako ng bahay. ROFL!

Paglabas ko ng bahay e sinilip ko kung sino ang nangangaroling at pagtingin ko, batang babae (mag-isa lang siya). Pero ang lubos ko pang ikinagulat e nung makita kong nirereach na ng bata yung bukasan ng gate namin, mukhang gusto pa yatang pumasok ng bagets.

"Bakit ka nangangalampag ng gate?!" tanong ko sa bata na medyo irritated.

Hindi nakapagsalita ang bagets. Pumasok ako uli sa bahay at padabog na isinara ang pinto. Tapos balik uli sa panonood. Ako na may attitude! *devil*

***

Kanina may nangaroling dito. Hindi ko naman ma entertain dahil kumakain ako. Matapos nilang kumanta ng kantang hindi naman natapos at mali-mali ang lyrics e sumigaw na sila ng,

"Namamasko po!"

Sinabihan ko si Bunso, "Oy may nangangaroling."

"Wala na tayong candy."
"Bigyan mo ng pera."

Tapos deadma si Bunso kasi naglalaro ng online game.

Sige sigaw ang mga nangangaroling at di pa nakuntento, nangalampag pa ng gate!

Kailangan talaga nangangalampag ng gate? O_O

Saka sumigaw si Bunso ng, "Patawad!"

Umalis ang mga bata.

***

Hindi ko lang talaga ma-gets kung bakit ganyan na yung ibang mga nangangaroling ngayon.

Una, kakanta sila ng mali-mali ang lyrics.
Pangalawa, hindi nila tatapusin ang kanta.
Pangatlo, mangangalampag sila ng gate pag dineadma mo sila. Hindi pa ba nila naintindihan na hindi ka makapagbigay dahil sa maraming kadahilanan?

Bakit parang obligado ka pang magbigay ng pera sa kanila? Hay nakakainis lang. Nakakawalang gana tuloy. Hindi ka man lang maentertain dun sa mga nangangaroling. Paano ka naman gaganahan na magbigay kung ganyan lang?

Ay ewan!

Exchange Gift

2011-12-21T11:39:00.000+08:00

Pagkagaling ko sa Manila noong Sabado (at umuwi na) e dumiretso ako sa SM Southmall para bumili ng exchange gift kasi may Church Christmas Party kami kinabukasan. Habang nasa byahe e nagtext si Sir J. at nagsabing magkita kami sa SM kasi nasabi ko ngang papunta ako dun. Nagkita naman kami dun at sabay na kaming namili ng panregalo.

Sa isang stall, may natipuhan siyang iregalo (unisex), at nagustuhan ko rin naman kasi nacute-an ako dun sa gift na ibibigay niya. Nakailang minuto rin kami sa pagpili ng kulay at design hanggang sa nagbayad na siya, at umuwi na rin kami matapos kumain at magkwentuhan.

Naging matagumpay ang pagdaraos ng party at dumating ang puntong nagbunutan para sa regalo (may number ang mga regalo). Number 6 ang nabunot ko. Nakailang tawag na rin at kakaunti na lang ang natitirang regalo nang biglang itinaas ng host ang isang green paper bag na pamilyar sa akin dahil yun yung balot ng regalo na binili namin ni Sir J.

Nagulat na lang ako nang biglang tawagin yung number ko.

"Number 6!"

Napatawa na lang si Sir J. nang makita akong tumayo at kinuha ang regalo.

"Alam ko na laman nito," sabi ko. Natawa na lang din ako. *lol*

Noong araw pa naman na binili namin yun e nag-wish ako na sana ako makabunot nun kasi paniguradong magagamit ko yun.

Have a Merry Christmas! :)

Pancit

2011-12-06T16:10:00.003+08:00

Sabi nung Pastor nung nakaraang Linggo,

"Hindi pancit ang nagpapahaba ng buhay, kundi ang salita ng Diyos."

_Natawa ako dun sa sinabi niya, pero kung iisipin, tama nga naman. Tamang-tama nasa handaan pa naman kami nun. Ang daming kwento ni Pastor. Ang dami ko tuloy tawa. :lol:

***

Eksena sa classroom kanina...

May quiz.

FIRST YEAR: Ma'am ipapasa po ba?

AKO: Itatago yan, at pabubulukin sa bag.

IBANG FIRST YEAR: *tawanan*

_Hindi ko talaga maunawaan kung bakit may mga estudyanteng hindi pinapagana ang kokote. Kay simple-simpleng bagay na nga lang e. O_O

***

PINOY BIG BROTHER UNLIMITED

AKO: *Nagtanong sa isang First-Year* Pinsan mo ba talaga yung si Reg?

FIRST YEAR: A hindi ma'am, sa totoo lang, pamangkin ko yun. Yung tatay ng mama niya, kapatid ng daddy ko.

AKO: E bakit sabi mo dati sa message mo, pinsan mo siya?

FIRST YEAR: Baka po kasi magtaka kayo, kasi mas matanda siya sa akin, tapos pamangkin ko siya.

AKO: Hindi naman. May kamag-anak din naman kaming ganun.

FIRST YEAR: Tanggal na siya ma'am e.

AKO: Oo nga.

FIRST YEAR: Ma'am mag-au-audition ako sa PBB Teen Edition sa January.

AKO: Sige, God bless sa iyo.

_Ang liit ng mundo. Sana lang nga hindi siya makalimot sa pag-aaral.

***

Gandang hapon sa lahat.

Maagang Pamasko

2011-12-04T23:09:00.001+08:00

Gusto ko talagang bumili ng bagong bag at wallet. Pero dahil wala naman akong pambili e isinantabi ko na lang muna. LOL!

Kanina nagpunta ako dun sa bday ng anakis (student) ko. Inimbitahan kasi kami ng mother niya. Ilang araw nang di pumapasok si Hannah kasi na-dengue pero awa naman ng Diyos e bumuti na ang lagay niya. Makakapasok na siya bukas. Salamat naman.

Pagpunta namin dun e sinalubong kami ni Hannah. Nagkumustahan. Masasabi kong sa ilang beses naming pagkikita ng mama niya e napakabuti nitong ina. Napaka maasikaso pa. Delicate child kasi itong si Hannah. Mayroon siyang special case.

Ipinagdasal namin ang pagkain at siya. Kinantahan namin siya tapos ay dumulog na sa hapag-kainan. Habang nagkakainan e nilapitan ako ni Hannah. "Ma'am regalo ko po sa inyo," sabi niya sabay abot ng regalo. Wallet ang laman nun.

"Teacher buti talaga nakarating ka. May regalo kasi kami para sa iyo," sabi ng mama ni Hannah. Binigyan din nila ng regalo ang ilan naming kasama na pawang mga naging teacher din ni Hannah.

Maya-maya e dumating ang grandparents ni Hannah. Nag-abot din ang lola ni Hannah ng regalo para sa amin. "May binili daw kasi siyang bag para sa adviser ni Hannah, pati regalo sa tutor ni Hannah," sabi ng mama ni Hannah. May regalo rin para sa iba.

Sa pag-alis namin, pinabaunan pa kami ng dessert.

Salamat sa Panginoon dahil iniligtas niya si Hannah sa kapahamakan. Salamat din kasi di ko na kailangan pang bumili ng bagong bag at wallet. :)

Published with Blogger-droid v2.0.1

Ang Sumusundot nang Malalim

2011-12-03T18:38:00.001+08:00

Sumakay ako sa FX. Doon ako sa likod sumakay dahil doon na lang may space. May katapat akong lalaki. Nang mapuno na nga dahil isa na lang ang kulang e bumiyahe na ang sinasakyan namin.

Bumaba na ang katabi ng lalaking katapat ko. Nang bumaba ito, tumagilid siya (lalaking katapat ko) ng upo at sinakop na ang buong puwesto ng upuan. Nagpatuloy ang byahe. Habang nasa byahe e nagulat na lang ako nang bigla siyang nagtanggal ng dumi sa ilong. Hindi ko maintindihan kung bakit may mga taong gumagawa nun... Pero sa palagay ko e hindi magandang tingnan kung gagawin mo yun sa isang publikong lugar.

Pupwede namang kumuha siya nang panyo para yun ang gamitin niya sa pagtanggal ng dumi sa kanyang ilong, para mas may class naman, pero hindi. Ang ginawa niya e ipinasok niya ang hintuturo niya sa kanyang ilong at sinundot yun nang pagkalalim-lalim. Ako naman e nakatingin lang sa kanya habang ginagawa niya yun. Ewan ko ba, na-star struck yata ako. O_O

Inuna niya yung kaliwang butas, tapos ay yung sumunod na butas. Nang makuha ang goal e pinitik-pitik niya ang nakuhang dumi sa lugar na pwedeng pagtapunan, sa espasyo sa ibaba ng sandalan ng upuan. Di pa nakuntento, at mukhang hindi matanggal, ipinahid na lang niya yun sa kanyang suot na pantalon.

ang boring...

2011-11-26T20:52:00.001+08:00

nakakabore yung subject namin kanina...

nakatulog na talaga ako dun sa pwesto ko.

nagising na lang ako kasi tinapik ako ni friend.

papano ba naman kasi dun kami sa likod nakaupo

tapos nakapatay pa yung ilaw gawa nang may gumagamit ng projector

binabasa lang naman ng reporter.

maya-maya si friend nagreklamo

FRIEND: May naaamoy ka ba?

AKO: Amoy paa?

FRIEND: Oo! Nahihilo ako!

AKO: *sabay nguso*

Yung mga tao kasi dun sa harap namin panay mga nakatanggal ang sapatos.

Pag ikot ng electric fan nangangamoy paa.

Di ko na lang nga pinansin yung amoy gawa nang lumilipad na isip ko. @-@

Pero napapamura na si friend gawa nang di niya ma-take ang amoy. :lol:

FRIEND: Sana pauwiin tayo ng 2:30. Hilong-hilo na ako!

At nagdilang anghel siya kasi pinauwi kami nang maaga.

Hay grabe itong araw na ito. Nakahinga na lang nang maluwag pag labas ng room.

Published with Blogger-droid v2.0.1

About the Bench Card Issue

2011-11-14T20:12:00.001+08:00

This afternoon, I (with my boy friend) went to the Bench Stall at a certain SM Branch. I went there to fix the issue regarding my Bench Card, because to my surprise, I found out that my card has 127,000+ points which is equivalent to 2400 e-purse. That really is impossible because I only purchased more than five hundred pesos but less than a thousand of the Bench items. Having that huge amount of points really bothers me.

I really do not have any intention of using the points (though some advised me to use those points), because I believe that those points are not mine, and taking something that is not yours is actually stealing.

I approached the lady in the counter, seeking of any help regarding the Bench Card. We had a conversation, and she even called the management regarding that card. She called many times through the telephone, seeming to be unsure of what to do, since I kept on asking questions because I wanted to clear things out.

To my disappointment, it took us how many minutes to fix the issue and in the end, she told me that the card that I have right now won't be valid anymore but they will just replace the card for a new one, with no fee or whatsoever. She handed me a new form. I asked her, "How about my points?" I have accumulated points since I purchased Bench items. "Is there a way to trace my original points?" I added. She called the management again, and I was so surprised when she told on my face that the points that I have will be FORFEITED!

I was silent for a while, getting really disappointed, then I asked her, "Back to zero?"

"Back to zero," she replied.

She told me that I have 500 points. 500 points is no joke. If those points will be forfeited, it's like throwing away 500 pesos. Well, you see, the main purpose that I purchased that card is to earn points since I am buying items from Bench, and to even use that in the future. This person is gotta be kidding me!

I started to get irritated, because I can't believe that she said that to me. If I am greedy enough, I probably would just use those points and let them suffer, but then I'm not, so how can she said that those points that I accumulated will be FORFEITED? Her reason is, "Nandito po kasi yung points ninyo." She was holding the card when she said that. "At papalitan na po yung card so ma fo-forfeit na yung points." She said that the points are not transferable, but then I told her,

"Bakit hindi ililipat yung five hundred points? Sayang naman yun. Hindi ko naman kasalanan na nagkaganyan yang card na yan."

She called the management again. The resolve is that they will hand it in the main office, and fix my card.

"Matagal yun?" I asked. I can see in her face that she is unsure.
"Hmm... Hindi naman po siguro."
"A month?" I asked again.
"Hmm... Mga weeks lang po. Tatawagan naman po namin kayo kung ano po ang magiging result."

I can't believe it. How come that an employee doesn't know the rules and transaction methods (whatever you call those) of their company? Shouldn't it be that they are trained in preparation of issues like this? This is not the first time that they encountered this, they claimed. But the question is... why are they so slow to resolve issues like this?

"Pag inabot ng one month at wala akong nareceive na call, babalik ako rito."

That ended our conversation. I do not even hear her saying the word, "Pasensya," or "Sorry."

After that incident, I was so disappointed. To my dismay, I even told myself I won't purchase anymore any of their items. Well, I will just hope for its progress.

A Tristancafe Story: True Love Waits (5)

2011-11-11T19:19:00.002+08:00

OOO

Chapter 1: Rain Drops

Chapter 2: Valentine Date

Chapter 3: JS Prom

Chapter 4: Rendezvous

OOO

CHAPTER 5
First Aid

"Maghihintay ako, Sid. Hihintayin ko ang true love!"

"Ako rin."

-Usapan nina Dee at Sid bago tuluyang maghiwalay ng landas.

OOO

"Di kita malilimutan...

"...dahil ikaw ang...

"pinakamahahal kong..."

"...kaibigan."

Halos di makahinga si Dee sa mahigpit na pagkakayakap ni Sid, at dahil na rin siguro sa huling sinabi nito sa kanya. Inaasahan niya kasing mas higit pa dun ang sasabihin ng binata, pero hindi nga pala pupwede dahil mas marami pa siyang kailangang unahin.

Pagkatapos humiling ng isa pa uling shot ni Dee gamit naman ang kanyang camera para naman may remembrance siya kay Sid ay pinabaunan niya ng habilin ang kaibigan, "Mag-aaral kang mabuti ha?"

"Oo! Magpapayaman pa nga ako e!" pagmamayabang ni Sid.

Bago pa tuluyang maghiwalay ang landas ng dalawa ay binitiwan ni Dee si Sid ng isang pangako, "Maghihintay ako, Sid. Hihintayin ko ang true love!"

Ikinagulat ni Sid ang sinabi ni Dee sapagkat ganoon din ang pananaw niya kaya't gumanti siya ng ngiti.

"Ako rin," itinugon pa niya.

At nang tuluyan nang maghiwalay ang dalawa, naiwan kay Dee ang isang pag-asang balang araw ay handa na nilang harapin ni Sid ang isa't isa. Ang nakalulungkot nga lang, nang tumungtong na sila sa kolehiyo ay wala nang balita sina Sid at Dee sa isa't isa.

Hanggang sa muling pinagtagpo ang kanilang landas. Sa kabila ng ulan at pag-aalala, hindi mapaniwalaan ni Sid na nasa harap niya ngayon ang dating kaibigan.

Taong kasalukuyan...

Mariing nakatitig si Sid sa babaeng nakatayo sa pintuan. Sigurado siyang pamilyar ang babaeng yun. Pero bago banggitin ang pangalan niyon ay gusto niya munang makasiguro.

"Anong kailangan nila?" tanong ng babae kina Sid at Jackie na nabigla nang sila'y makita sa labas ng bahay.

"Dina?" pangingilala na Sid.

Napakunot-noo iyon, nagtaka kung bakit kilala siya ng estrangherong nakatayo sa labas ng bahay niya.

"Ako ito! Si Sid!" pagpapakilala ni Sid.

Hindi nakilala ni Dee si Sid. Paano kasi'y ibang-iba na ang hitsura nito kaysa noon. Lumaki ang katawan nito at... yun lang pala!

"Sid?" balik na tanong ni Dee. "Sid Gabriel?"

"Oo! Ako nga!"

Napatakip ng bibig si Dee, napapikit siya at umusal ng panalangin, "Ay Diyos ko. Salamat. Salamat po," pakiwari’y dininig na ng Diyos ang matagal niyang panalangin. Pagkatapos nun ay bumaling siya sa kausap, "Bakit ka naparito? Sino iyang kasama mo?"

"Mahabang kwento. Basta, naliligaw kasi kami e! Naabutan na kami ng malakas na ulan. Itong kasama ko, a, anak ko." Tinawag ni Sid si Jackie, "Halika, anak." At lumapit naman ito. Ipinakilala niya ito kay Dee. "Siya si Jackie."

Nabigla si Dee sa narinig. "A-a-ano? Anak?!"

"Yung isa ko pang anak, nawawala," nag-aalalang sabi ni Sid.

Ginulat muli si Dee ng pahayag na iyon, "May isa ka pang anak?!"

"Oo. Kanina'y magkakasama kami. Pero ewan ko ba kung saan na napunta."

Kahit na masakit, hindi na muna inisip ni Dee ang sariling kapakanan. "Mas mabuting hanapin natin siya. Maaaring nandiyan lang siya sa paligid. Iwan mo na muna rito ang anak mo. Mas magiging ligtas siya rito," mungkahi niya.

Hinawakan ni Sid ang mga balikat ni Jackie at kinausap ito nang face to face, "Jackie, anak, maiwan ka na muna sa loob. Hahanapin lang namin ang kuya mo."

"K," mabilis na tugon ni Jackie.

"Tara na," yakag ni Dee. Umalis na sila ni Sid at nag-share sa iisang payong. How sweet!

Naglakad ang dalawa sa basang kalsada. Walang tigil sa pagbuhos ang ulan. Habang palakas ito nang palakas ay paliit nang paliit ang pag-asa ni Sid na mahahanap niya pa anak.

"Saan ba kayo dumaan kanina?" tanong ni Dee kay Sid.

"Hindi ko na rin matandaan. Hindi ko na kasi kabisado ang lugar na ito," sagot ni Sid na puno ng pag-aalala. Umalis siya sa payong at nagsisisigaw sa paligid.

"Sid, ano ba? Mababasa ka!" puna ni Dee, pero naging matigas ang ulo ni Sid.

"Intoy! Intoy! Intoy, nasaan ka na? Buhay ka pa ba, anak? Intoy kung patay ka na, magparamdam ka!"

At isang himala ang nangyari. Nabunutan ng tinik si Sid nang marinig ang boses ng anak.

"Daddy!" sigaw ni Intoy.

"Intoy?" tila uhaw na uhaw si Sid sa paghahanap kung saan nanggagaling ang boses ng anak.

"Daddy! Tulong!"

Ramdam ni Sid na nasa malapit lang ang anak. Pinakinggan niyang mabuti kung saan nagmumula ang boses nito at natagpuan niya ito. Nandoon lang pala sa paanan niya.

"Intoy! O Diyos ko!" bulalas ni Sid nang makita ang anak. Ang kawawang si Intoy... Hayun nahulog pala sa isang man hole, at kung di napansin ni Sid yun e baka pati siya nahulog na rin. Samantala'y nakalapit na si Dee sa pwesto ni Sid.

"Daddy!" sambit ni Intoy at biglang napaiyak nang makita ang ama.

Hiningi ni Sid ang tulong ni Dee sa pagkakataong iyon. Ilang sandali pa'y naiahon na nila si Intoy sa man hole. Dinala na nila si Intoy sa bahay ni Dee para gamutin sapagka’t punung-puno iyon ng gasgas.

Si Jackie naman, habang hinihintay ang pagdating ng ama, ay nagmasid-masid sa loob ng bahay. Namangha siya sa mga naka display na di mabilang na medalya at kung anu-anong parangal. Isa pang ikinagulat niya ay nang makita ang isang picture frame. Naroon ang larawan ng kanyang ama kasama ang babae kanina; isa iyong graduation picture.

"Teka, si Daddy ito a," sabi niya sa sarili.

Nagulat na lang siya nang biglang bumukas ang pinto at pumasok ang amang si Sid, kuyang si Intoy at si Dee. Basa na ang mga iyon ng ulan.

Tuwang-tuwa si Jackie nang makitang muli ang kapatid. Akala mo naman ang tagal nitong nawala. "Kuya Intoy!" galak niyang pagkakasabi, at niyakap niya ito. Napa-aray naman si Intoy dahil natamaan ni Jackie ang mga sugat niya.

"Kukuha lang ako ng tuwalya at first aid," sabi ni Dee kay Sid.

"Sige, salamat," tugon naman ng isa.

Ibinigay na ni Dee kay Sid ang nakuhang tuwalya. Binigyan din niya ng tuwalya ang dalawang bata. Kumuha rin siya ng ilang damit para sa mag-aama. Nang makapag-ayos na ng sarili at nang makapagbihis na ng tuyong damit ang mag-aama, ginamot na ni Dee ang sugat ni Intoy.

"Araaayyyyy! Araaayyyy!" Napapahiyaw si Intoy sa bawat pagdampi ng bulak na may alcohol sa kanyang balat. Masyadong marami ang natamo niyang sugat. Pakiramdam niya'y tinuli siya for the second time.

Awang-awa si Sid sa sinapit ng anak. Hindi niya matanggap na pati ang mga anak niya e nadadamay sa kamalasan niya. Nasasaktan siya sa tuwing naririnig ang bawat pag-aray ni Intoy. Naiinis siya kasi wala siyang magawa! Hanggang sa nakatanaw siya ng isang bagay na nakapatong sa drawer sa malapit. Nag-abala siyang kunin iyon at ibinigay kay Intoy.

"Ano po ito, daddy?" tanong ni Intoy.

Walang anu-ano'y biglang gumawa ng dance step si Sid. "Pau Liniment! Walang aw sa Pau!"

"A thank you po," pagpapasalamat ni Intoy.

Matapos gamutin ay nakatulog na ang kawawang bata. Doon pinatulog ni Dee si Intoy sa silid na ginagamit dati ng kanyang mga magulang. Nakahinga na nang maluwag si Sid. Pero may isa pa pala siyang alalahanin. Saan na sila kakain at titira ngayon? Bago pa maipit sa sitwasyon e nakaisip na siya ng paraan.

…ITUTULOY…

Tanong:

1. Anong paraan kaya ang naiisip ni Sid?

Abangan.

A Tristancafe Story: True Love Waits (4)

2011-11-11T19:16:00.001+08:00

OOO

Chapter 1: Rain Drops

Chapter 2: Valentine Date

Chapter 3: JS Prom

OOO
CHAPTER 4
Rendezvous

"Dee, hindi raw makakarating si Sid. Hinabilin niyang ako na lang ang magsayaw sa iyo. May I have this dance?"

-Shann

OOO

Dumating na ang nakatakdang araw ng JS Prom. Magandang-maganda ang bihis ni Dee. Bumagay sa kanya ang suot na kulay asul na gown na pinalalamutian ng makikinang na beads na animo'y dyamante. Nakaayos ang kanyang buhok na gaya ng kay Cinderella. Taray! Imagine-in ninyo na lang. Dumating siya sa okasyon na may magandang ngiti dahil alam niyang espesyal na tao ang kanyang makakasayaw.

Umupo siya kasama ng kanyang mga kaibigan na puring-puri siya noong gabing iyon. Di rin siya nakatakas sa mga mata ni Shann, kaibigan ni Sid mula sa ibang section, na yayayain sana siyang makapareha noon pero puno na pala ng pirma ni Sid ang kanyang imbitasyon. Mariin iyong nakatingin sa kanya at tila nabighani sa mala-Diyosa niyang ayos.

Hinanap ni Dee si Sid sa paligid pero hindi niya iyon nakita; hanggang sa nagsimula na ang palatuntunan, at nang ipatugtog na ang musika para sa sayawan, mataimtim na nag-abang si Dee sa kinauupuan. Tinanggihan niya ang paanyaya ng ilang kalalakihan para isayaw siya sa pag-asang dadating si Sid, baka nahuli lang. At nilapitan siya ng isang lalaki.

"Dee," tawag nito sa kanya. Napatingin siya sa binatang si Shann. "Hindi raw makakarating si Sid," ang hatid na balita nito.

Tila may kirot na naramdaman si Dee nang marinig iyon. Nagtapos ang maganda niyang pangarap.

"Hinabilin niyang ako na lang ang magsayaw sa iyo," patuloy ni Shann. Inalok niya ang kanyang kamay, "May I have this dance?" tanong niya, at dahil isang estranghero si Shann para kay Dee, ay di tinanggap ni Dee ang pagpapaunlak ng binata.
"Sorry ha," paumanhin niya. "Bigla kasing sumakit yung paa ko. Uupo na lang muna ako rito," kanyang idinahilan.
"A ganun ba. Sige. Pasensya ka na sa kapusukan ko. Napag-utusan lang naman ako," tugon ng binata. Umalis na ito.

Natapos ang sayawan. Natapos ang palatuntunan. Umuwing malungkot si Dee nang dahil sa nangyari. Inisip niyang sana pala ay hindi na siya pumayag sa alok ni Sid na maging Prom Date niya.

Nang sumapit ang isang panibagong araw, tinanong ni Sid si Shann tungkol sa nangyari noong JS Prom.

"Pre, hindi siya pumayag na makipagsayaw e!" balita ni Shann.
"Ano? Hindi pumayag si Kate?" hindi makapaniwala si Sid.
"Hindi pre e! Hindi naman daw kasi ako si Sid so bakit ako raw ang magsasayaw sa kanya? Ay naku nagmukha lang akong tanga dun. Muntik pa akong mabugbog ni JM."
"Talaga? Hmm… E si Dina?"
"Hindi rin pumayag, pre."
"Ha? E paano yun, magdamag wala siyang kasayaw?"
"Wala. Nakaupo lang nga siya magdamag. Sabi niya masakit daw ang paa e."

Nadismaya si Sid sa narinig mula kay Shann. Hindi pala umepekto yung pag proxy sana ni Shann para sa kanya.

"Ayan kasi. Ikaw kasi pag nakapangako ka na sa isang tao, tuparin mo," pangangaral ni Shann.
"Hindi ko naman kasi alam na maaalala pa akong yayain ni Kate dun sa sayaw-sayaw na yun," depensa ni Sid. Bumalik ang gunita niya sa nakaraan.

"Sid!" pagtawag sa kanya ni Kate na masayang-masayang inabot ang invitation. "Dance number two kita ha?"

Nagulat siya, "Ha? Dance number two?"

"Oo. Sorry ha. Nagtatampo ka ba kasi last year ikaw ang first dance ko, tapos this year si JM na?"

"Naku hindi! Alam ko namang si JM ang boyfriend mo, di ba? Pero kasi, Kate... Puno na yung invitation ko e."
"Puno na?"
"Oo. Si Dee kasi yung kasayaw ko." Napasimangot si Kate. Hindi kinaya ni Sid na makitang malungkot si Kate kaya’t binawi niya ang sinabi,"Hindi sige. Pwede namang gawan ng paraan. Sige, ako na yung number two dance mo."

At inilista na ni Sid ang pangalan niya sa imbitasyon ni Kate. Tuwang-tuwa naman ~~ang bruhang~~ si Kate. Pagkatapos ng gunita na yun ay bumalik na muli ang isip niya sa kasalukuyan.

“Syempre gusto ko rin yun! Kaso nakapangako na pala ako kay Dina na ako ang kasayaw niya magdamag. Ako pa ang nag prisinta, pre. E hindi rin naman ako makatanggi kay Kate, pre. Kaya para mas maganda, huwag ko na lang sila isayaw, di ba? Nahihiya tuloy ako sa kanila," paliwanag ni Sid.
"Pero pre, mali rin e! Alam mo kung sinipot mo lang si Dee, siguradong tuluyan mo nang makakalimutan si Kate. Ang ganda-ganda kaya niya noong JS."

Umiling si Sid. "Hindi, pre. Si Kate lang nandito," sabi niya sabay turo sa dibdib niya.

"So, ano na ang idadahilan mo sa kanila? Siguro sabihin mo na lang nagkasakit ka," tanong ni Shann.

Nag-isip si Sid. "Siguro kung mas may dapat akong paliwanagan, si Kate yun," sagot niya.

"Huh? E paano naman si Dee?"
"Mabait naman yun. Alam kong maiintindihan niya yun. Hindi ko na siguro kailangang magpaliwanag sa kanya kasi siya na mismo ang mag-iisip kung bakit wala ako sa JS."

Napailing na lang si Shann sa sinabi ng kasama.

Noong gabing yun, gumawa si Sid ng sulat para kay Kate. Ipinaliwanag niya kung bakit hindi siya nakarating sa JS. Sinabi niya rin kung gaano niya kamahal si Kate. Hindi na niya nilagyan ng pangalan dahil sabi niya sa sarili'y alam niyang mababasa ni Kate nang direkta iyon.

Nang magkaroon na ng pasok, nasurpresa si Kate nang makakita siya ng sulat sa locker niya. Mukhang naipasok iyon doon sa pamamagitan ng pagsiksik sa mga siwang sa gilid. Binasa niya ang nilalaman ng sulat.

Sa totoo lang, hindi ko alam kung paano ko sisimulan ang sulat na ito. Siguro sisimulan ko ito sa paghingi ng tawad. Pasensya ka na kung hindi ako nakarating sa JS at hindi kita naisayaw…

Itinigil ni Kate ang pagbabasa nang mahulaang kay Sid galing ang sulat na iyon. "Wala naman akong pakialam. Hmp!" sabi niya sa sarili. Gusto sana niyang itapon yun pero dahil wala namang basurahan sa paligid e isiniksik na lang niya yun sa katabing locker sa kanan na gawain naman talaga niya. Minsan nga balat pa ng candy ang isinisiksik niya.

Nang makuha na ang mga kailangang gamit ay umalis na siya sa lugar. Nasalubong niya pa si Dee at binati niya ang schoolmate, "Hi Dee!" Tumugon naman ito ng, "Hi Kate."

Naalala bigla ni Kate na locker pala ni Dee ang katabi ng locker niya. Sa puntong iyon ay may isang malikot na planong naglaro sa kanyang isip.

“Umaayon nga naman talaga ang pagkakataon,” isip ni Kate. Para makaganti, binulungan niya si Dee, "Alam mo nakita ko si Sid. May nilalagay siya sa locker mo. Huwag ka na lang maingay ha? Hindi naman kasi niya alam na may nakakita sa kanya e."
"A, o sige," tugon ni Dee. Umalis na si Kate suot ang isang nakakalokong ngiti.

Pagbukas nga ni Dee ng locker ay nakita niya ang tinutukoy ni Kate. Nakakita siya ng papel at nang buksan niya iyon ay binasa niya ang nakasulat.

Sa totoo lang, hindi ko alam kung paano ko sisimulan ang sulat na ito. Siguro sisimulan ko ito sa paghingi ng tawad. Pasensya ka na kung hindi ako nakarating sa JS at hindi kita naisayaw. Hindi ko kasi alam kung anong gagawin ko dahil sa inaraw-araw na ginawa ng Diyos na nakikita kita ay lalong tumitindi ang pagmamahal ko sa iyo. Sa mga panahong pinagsaluhan natin... Sigurado na talaga akong mahal kita.

Natakot ako noong JS Prom natin. Natakot akong isayaw ka at mahawakan ang mga kamay mo. Natakot akong habang magkasayaw tayo at tinitingnan kita ay masabi ko sa iyo bigla na mahal kita kasi alam ko namang hindi talaga ako ang priority mo. Natakot akong mabaliwala at mapagtawanan. Pasensya ka na kung naging duwag ako at hindi kita hinarap.

Siguro sa araw ng JS natin ay nagtataka ka kung bakit hindi kita sinipot. Alam kong magagalit ka sa akin at baka hindi mo na ako pansinin. Pero sana pag nabasa mo ang sulat na ito ay maintindihan mong may pansarili akong dahilan kung bakit ko nagawa yun. Sana man lang ay maibsan ng sulat na ito ang galit at inis na nararamdaman mo para sa akin.

Malapit na tayong grumaduate. Hindi natin alam kung sino nga ba ang taong makakatuluyan natin balang araw, pero ito ang sinisiguro ko sa iyo, magsisikap akong mag-aral kasi alam kong ganun din ang gagawin mo. Magtatapos ako para hindi naman nakakahiya sa iyo. Kung kinakailangan na magpa gwapo ako at magpayaman ako ay gagawin ko.

Sana pagkabasa mo ng sulat na ito at makita mo ako e ipagpalagay mo na lang na hindi mo nabasa ito. Matapos ang labinlimang taon ay babalikan kita at ipinapangako kong handa na akong harapin ka. Sana mahintay mo ako dahil maghihintay rin ako sa iyo.

Lubos na nagmamahal,
True Love <3

Naging emosyonal si Dee nang mabasa ang sulat na iyon, ang sulat na hindi naman talaga para sa kanya. Hindi niya sukat akalain na mahal pala siya ng lalaking sa tingin niya ay gusto niya na. Ibinulsa niya ang sulat at nilagay sa locker ang dala-dalang mga gamit. Nang makabalik na sa classroom, bitbit niya ang mga umiiyak na mga mata.

Nakita siya ni Sid at kahit na nahihiya sa ginawang di pagsipot sa kanya noong JS, ay nilapitan siya nito at naglakas-loob na itanong kung anong nangyari.

"Bakit ka umiiyak, Dina?"
"Ikaw kasi e!" sagot ni Dee sabay hampas sa braso ni Sid.
"Ako? Dina, kung yung sa JS yun--"

Pinahid ni Dee ang kanyang mga luha. "Huwag na nating pag-usapan yun, Sid. Tapos na yun e. Huwag mo na akong alalahanin. Magiging ok din ako mamaya."

"Sigurado ka?"

Tinugunan ni Dee si Sid ng isang ngiti kasabay ang pagsabi ng, "Oo."

Lumuwag naman ang pakiramdam ni Sid dahil sa tingin niya’y tuluyan na nga siyang napatawad ni Dee.

Lumipas pa ang ilang araw. Habang tumatagal ay palapit na nang palapit ang paghihiwalay nina Sid at Dee. Ang bawat oras ay tila buhanging bumabagsak at nauubos sa loob ng isang hour glass. Hanggang sa sumapit na nga ang araw ng pagtatapos.

Noong araw na iyon, itinanghal na Valedictorian si Dee. Lubos ang galak ng mga magulang niya at mga kaibigan. Nakita ni Dee na lubos siyang pinapalakpakan ni Sid dahil sa kanyang tagumpay. Bago tuluyang maghiwalay, nakiusap si Sid kay Dee na paunlakan ng kahit man lang isang litrato.

Nang matapos na ang shot, nagulat na lang si Dee nang biglang siyang yakapin ni Sid at sinabi nitong...

"Di kita malilimutan...

"...dahil ikaw ang...

"pinakamahahal kong..."

At ang huling salitang binanggit ni Sid ang nagpakirot sa puso ng dalaga.

…Itutuloy…

Tanong:

1. Ano ang huling salitang binanggit ni Sid?

Abangan.

A Tristancafe Story: True Love Waits (3)

2011-11-11T19:09:00.001+08:00

OOO

Chapter 1: Rain Drops

Chapter 2: Valentine Date

OOO

CHAPTER 3
JS Prom

"Mabait naman ba iyang Prom Date mo?"

"Masungit."

"Mayaman?"

"Kuripot."

"E pogi naman ba?"

-Usapan ng mag-inang Solita at Dee

OOO

Nilapitan ni Dee si Sid kasabay ang pagsabi ng, "Gusto kita, alam mo ba yun?"

"G-gusto mo ako?!" Nanginginig ang tinig ni Sid dahil sa labis na pagkagulat.

"Oo! Gusto kita! Gusto kita... Gusto kitang sampalin, batukan, tadyakan, kasi ang tanga-tanga mo!" nagagalit na sabi ni Dee. "Ang dami-dami pang babae diyan! Pag nag-College na tayo siguradong marami pa tayong mas makikilala! Huwag kang maging bitter dahil lang kay Kate."

Dahil sa sinabi ni Dee ay natauhan si Sid. Oo nga pala... Fourth year high school na sila. Halos isang buwan na lang ay magtatapos na sila. Paniguradong marami pang makikilala si Sid pag tungtong niya ng kolehiyo. Mas marami pa siguro siyang paiibigin, paiiyakin at... makaka-tutut. :tutut:

Ginantihan lang ng ngiti ni Sid si Dee, bagay na ipinagtaka ni Dee, lalo na nung sinabi nitong,

"Tara, hatid na kita sa inyo!"

Naguguluhan man ay pinayagan ni Dee na ihatid siya ni Sid at ang nakagugulat pa ay nang pahagingan na naman siya nito.

"Malapit na ang Prom," sabi ni Sid.

"So?!" pagtataray ni Dee.

"May trivia ako," sabi ni Sid. "Alam mo bang wala pa akong Prom Date?"

Naghihintay ng karugtong si Dee; medyo nangingiti siya dahil mukhang yayayain siya ni Sid na maging ka-date. Kung gayon e paniguradong papayag siya.

"Wala lang share ko lang!" pagpapatuloy ni Sid sabay tawa. Napasimangot ang kausap at ipinagtulakan siya palayo.

"Leche ka! Sinasayang mo panahon ko!" iritang pagkakasabi ni Dee. Tinawanan lang siya ni Sid at naglakad na ito palayo.

Nang makitang papasok na ng bahay si Dee ay gumawa ng eksena si Sid at sinamantala ang pagkakataon. Tinawag niya ang kaklase,

"Dina!"

Lumingon si Dee. "Ano?!" iritang tanong niya.

"Pwede bang ikaw ang maging Prom Date ko?!!!!!" sigaw ni Sid na sa sobrang lakas e gumawa ng echo. Naglabasan tuloy ang mga kapit-bahay.

Hiyang-hiya si Dee sa isinigaw ni Sid. Nag-aalala rin siya kasi baka narinig ng mama niya yun. Nasa loob pa naman yun ng bahay panigurado, kaya kahit na gustuhin man niyang tumugon ng "Oo!", ang nasabi na lang niya ay, "Ewan ko sa iyo! Baliw!" At pumasok na siya sa bahay.

Tama nga ang kutob niya. Naroon ang mama niya sa sala. Tahimik siyang lumapit dito at nagmano. Matapos magmano ay tinanong siya ni Solita, "Kailan tayo bibili ng gown, anak?"

"Gown po?" nagtatakang tanong ni Dee.

"Para sa JS ninyo," sabi ng ina.

Naisip ni Dee na narinig talaga ng ina ang isinigaw ni Sid kanina kaya't nagpaliwanag naman siya, "Mama, kasi... Wala naman akong balak na umattend ng JS. Last year nga, hindi ako umattend, di ba?"

"Mukha kasing may dahilan ka na para umattend ngayon. Di ba, anak?"

"Mama naman..."

"Anong pangalan ng Prom Date mo?"

Di na rin nakapagtago si Dee sa kanyang ina at sinabi niya ang pangalan ni Sid.

"Sid Gabriel po..."

"Bibili tayo ng gown bukas na bukas."

"Mama!" angal ni Dee.

"Huwag ka nang umangal. Kailan ba ang Prom ninyo?"

"Sa last Friday po ng February."

Pinalapit ni Solita ang anak sa kanya para usisain pa.

"Mabait naman ba iyang Prom Date mo?"

"Masungit."

"Mayaman?"

"Kuripot."

"E pogi naman ba?"

"?"

Dahil naumay na si Dee sa tinatanong ng ina ay nagpaalam na siya at umakyat na sa kanyang silid. Gusto na raw niyang magpahinga. Pero, pagpasok naman doon ay nagtitili ang dalaga. Ngayon pa lang ay ini-imagine niya ang mangyayari sa JS Prom.

Nakaupo siya suot ang kanyang magandang gown at nag-aabang sa pagdating ni Sid para yayain siyang sumayaw. Lalapitan siya ni Sid. Iisipin niyang kahit hindi naman iyon ganun kagwapo ay malinis naman iyong tingnan at mabango pa. Hahawakan ni Sid ang kanyang kamay at dadalhin siya sa gitna ng entablado kung saan sila magsasayaw sa saliw ng isang sweet song. Pagkatapos ay magtititigan sila at unti-unti'y maglalapat ang kanilang mga labi.

"Nakakakilig!" sabi niya, pero tila natauhan siya. Tinapik-tapik niya ang magkabilang pisngi. "Hindi. Mali ito! Hindi ka dapat ganyan kay Sid! Hindi mo siya dapat iniisip. Magkaklase lang kayo, ok?" Hinawakan niya ang dibdib at dinama ang tibok ng kanyang puso. "Hindi ka dapat ma-in love sa kanya. Magtatapos ka pa ng College. Pag nangyari yun, dun ka lang pwedeng magmahal. Sige na, tama na ang pantasya, Dee. Kasalanan iyan," sabi ni Dee sa sarili.

Nang magkita sina Sid at Dee kinabukasan, ipinahatid ni Dee kay Sid ang pagpayag niya na maging Prom Date si Sid.

"Hindi nga?" tanong ni Sid kay Dee.

"Ay! Ayaw maniwala!"

"Walang halong charing?" tanong muli ni Sid.

"Wala nga."

"Ok lang sa iyo kahit hawakan ko yung kamay mo kapag inalalayan kita papunta sa entablado?"

"Ok lang."

"E yung baywang mo kapag nagsimula na tayong magsayaw ng sweet dance?"

"Ok lang."

Sumuko si Sid sa mga sagot ni Dee. "Ay! Hindi ko maintindihan. Akala ko ba conservative ka?"

"Friendly dance lang naman yun, di ba?"

Napaisip si Sid, "A... Oo naman." At may napagtanto siya, "A kaya pala. Kaya pala ok lang sa iyo. So papaano," inilabas niya na ang invitation na nanggaling sa eskwelahan. Doon ay ililista mo ang pangalan ng kaparehang gusto mong makasayaw sa saliw ng nakalistang kanta, "pumirma ka rito sa number 1 to 16. At ako naman ay pipirma rin sa invitation mo."

"Teka, teka," kontra ni Dee. "Ibig mong sabihin ay ako lang ang isasayaw mo buong gabi?"

"Natural. Tapos ikaw naman, ako lang dapat ang kasayaw mo. Bakit, gugustuhin mo pa bang magsayaw ng iba?"

"A hindi. Sige na, akin na," kinuha ni Dee ang imbitasyon ni Sid, at si Sid naman ay ganoon din.

Nang matapos magpirmahan, isang bagay ang ipinakiusap ni Sid kay Dee.

"Gusto ko... Ikaw ang maging pinaka magandang babae JS Prom."

"Huh? Anong sinasabi mo? Hindi naman ako maganda no!"

"Maganda ka! Dito," sabay hawak ni Sid sa dibdib niya.

"Alam mo... ang manyak mo."

"Puso kasi yung tinutukoy ko, di ba?"

"Ewan. Dami mong alam!"

Noong araw na yun, naging masaya si Dee. Tiningnan niyang muli ang invitation at inisip na mukhang magiging masayang-masaya ang gabi ng JS Prom nila. Hindi niya alam na may isang di inaasahang bagay ang nag-aabang sa hinaharap.

...Itutuloy...

MGA TANONG:

1. Sagutin ang tanong ni Solita, pogi nga ba talaga si Sid?

2. Ano nga kayang mangyayari sa JS?

Abangan.

A Tristancafe Story: True Love Waits (2)

2011-11-03T21:32:00.003+08:00

Bago natin simulan ang kabanatang ito e balikan natin ang mga tanong kahapon kasama ang mga nakakalokang sagot ng ating mga katambay. Kung ayaw mo naman e i-scroll mo na lang pababa.

Mga tanong:

1. Saan na kaya napunta si Intoy?

Christian_16 : binalikan yung laptop nya sa bahay ni mama sang tey kasi di makakapag tcaf.

Mr_Manok : pumunta si intoy sa bahay ni shann upang makipag landian at makipag harutan habang ang kanyang ama at kapatid ay naliligo sa ulan

pasawaynaagentZERO : sa tindahan pala ni aling rodelyn

cAPTAiN_sHaNn : sa bahay ko. nangangati na xa. gusto na niang lumandi saken

invaliduser : hinatak na naman ni shan si intoy tapos hinalay

2. Sino ang babaeng nakita ni Sid sa pintuan na naging dahilan para gunitain niya ang nakaraan?

Christian_16 : hmmm si otor? kate?

Mr_Manok : si kate ba? yung inindyan si sid

pasawaynaagentZERO : eh sino pa ba?? c -

cAPTAiN_sHaNn : ang babaeng ambisyosa na itinatangging lumalandi rin saken

invaliduser : hindi natin masasabi kun sino.. sa dami ba naman ng mga babaeng nilandi ni sid e

3. Lumambot pa kaya ang puso ni Zhannel para sa mag-aamang Sid, Jackie at Intoy?

Christian_16 : uu naman isang kiss lang katapat nyan at mahalay na pagsusumamo. nakanakz!

Mr_Manok : sa aking opinyon, hindi na siguro dahil may brain damage na. Akalain mo nag espanyol ang loka. "Asylum autem zhannel"

pasawaynaagentZERO : oo naman. sa kyot ba naman ni jackie . ket sino lalambot ang puso

cAPTAiN_sHaNn : according to my researchies "hindi na" grabe ng epekto ng pagiging rugby girl ni nay zhannel

invaliduser : oo.. at un ay dahil sakin !

4. Mapansin pa kaya ni Kate si Sid?

Christian_16 : :shrug:

Mr_Manok : Siguro, nasa kamay niyo yan

pasawaynaagentZERO : oo naman tas akin na lng c JM

cAPTAiN_sHaNn : hindi rin! dahil ako nman tlga ang type ni fafa sid

invaliduser : kung maghuhubad si sid at sasayawan niya si kate ng macho dancer baka ma inlove si kate

5. Ano ang dadatnan ni Dee pag-uwi niya sa bahay nila?

Christian_16 : yung mag aama?

Mr_Manok : ang nag-aalala niyang pet na si manok

pasawaynaagentZERO : c intoy!

cAPTAiN_sHaNn : ang NILALANDI niyang nakahubad na hulsam na si shann.

nasabi ko!

invaliduser : makikita niya na nagkalat sa kwarto niya ang mga poster at mga picture ni intoy na krass na krass niya....

Eto na yung rekwes ni dduel, sabi niya kasi gusto niyang maisingit sa kalokohang story na ito.

OOO

Chapter 1: Rain Drops

CHAPTER 2

Valentine Date

"Pero kahit na ganun... Sa tingin ko mas magiging maswerte si Kate kung mapupunta siya sa iyo. Pero kung papayagan ng tadhana na sa akin ka mapunta, hay... sa tingin ko..."

--Dee

OOO

Narating na ng dalawa ang tahanan ni Dee, at bago pa tuluyang makapasok ang kasama ay pinasalamatan ni Sid ito,

"Salamat sa araw na ito. Hindi ko alam na enjoy ka pala kasama. Akala ko kasi puro libro lang ang trip mong kasama e."

"Oo na! Oo na! Ang dami mo pang sinasabi e!" sabi ni Dee na tila madaling-madali na sa pagpasok sa bahay nila.

"Itong mga bulaklak ba hindi mo kukunin?" tanong ni Sid sa kanya.

"Gusto mong patayin ako ng mama at papa ko pag nakita yan na hawak ko?"

"Edi wag mong ipakita!" sabi ni Sid sabay hablot ng shoulder bag ni Dee at inilagay sa loob ang mga bulaklak.

"Uy, ano ka ba! Alisin mo yan!" utos ni Dee.

"Ayoko nga!" sabi ni Sid at nakuha pang dumila.

"Sisigaw ako rito! Sasabihin kong gusto mo akong halayin!" pagbabanta ni Dee.

"Gusto mo totohanin ko pa iyan e!" ganti naman ni Sid sabay tawa. Isinabit niya muli ang bag sa balikat ni Dee. Humakbang na siya paatras at tuluyan nang nagpaalam. Habang papalayo, nagawa niya pang mang-asar nang sabihin niya ang, "Dina, yung project sa Physics ha! Bukas na ipapasa yun!"

"Leche ka!" tugon ni Dee at pumasok na siya sa bahay nila.

Nadatnan ni Dee na nanonood ng TV ang mama at papa niya. Lumapit siya sa mga ito at nagmano. "Sorry po at na-late ako ng uwi," paumanhin niya.

Paakyat na sana siya nang bigla siyang tawagin ng papa niya at tinanong,

"Dee..."

"Po?"

"Bakit amoy lalaki ka?"

Nagulat si Dee sa tanong na iyon. "Ano po?!" kabang-kaba niyang itinanong. Mabisto kayang nakipag-date siya?

Sandali silang nagtitigan ng papa niya. "Umayos ka ha!" sabi ng papa niya. Sa takot na baka kung ano pa ang sabihin nito ay kumaripas na si Dee ng takbo paitaas.

"Ikaw naman, Joel, tinakot mo yung bata," puna ni Solita, ang mama ni Dee.

"Walang tomboy sa pamilya natin, Solita," sabi nitong may matapang na mukha habang umiiling-iling. "Alam mo iyan!"

"Malay mo naman may nakatabi lang na lalaki sa jeep. Ikaw naman."

Isinawalang-bahala na ni Joel ang pangyayaring iyon, at ipinagpatuloy na muli ng mag-asawa ang panonood ng telebisyon.

Nang makarating na sa silid, agad na binuksan ni Dee ang bag at inilabas ang mga rosas na bigay sa kanya ni Sid. Kinausap niya pa ang mga ito.

"Alam ko namang napilitan ka lang na ibigay ito sa akin e. Akala mo ba hindi ko nakita at narinig kung paano ka tanggihan ni Kate kanina? Hay Sid, ewan ko sa iyo. Ang dami-dami namang babae riyan.

"Saka wala ka namang laban dun kay JM e! Mas gwapo kaya yun kaysa sa iyo. Mas mayaman pa yun, mas matalino, mas matangkad, mas matangos ang ilong, mas mapungay ang mga mata, mas magaling pang mag English!

"Mas talented pa yun. Mas tinitilian ng mga babae. Mas favorite pa ng teachers yun. Mas galante pa siguro yun kaysa sa iyo. Kanina nga nilibre mo lang ako ng fish ball. Sabi mo kasi mas mura yun kaysa dun sa gustong kong squid ball. Hay kawawang Sid!" Napabuntong-hininga siya.

Ilang sandali pa'y kumuha siya ng malinis na puting tela at ibinalot doon ang mga rosas na bigay ni Sid. Itinago niya yun sa isang drawer na may padlock habang sinasabi ang, "Pero kahit na ganun... Sa tingin ko mas magiging maswerte si Kate kung mapupunta siya sa iyo. Pero kung papayagan ng tadhana na sa akin ka mapunta, hay... sa tingin ko... wala, joke lang. Imposible naman yun e."

Pagkatapos, nagpalit na si Dee ng damit at nag-ayos ng sarili. Nagdasal muna siya bago tuluyang matulog.

Kinabukasan, sa eskwelahan, noong recess time, napag-usapan nina Sid at Kate yung tungkol sa okasyon kahapon. Masayang-masaya pa si Kate habang ikinukwento kay Sid ang mga nangyari sa date nila ni JM.

"Hay, alam mo ba, Sid, ang sweet-sweet ni JM kahapon. Napaka gentleman niya pa. Sinubuan niya pa ako habang kumakain kami," kilig na kilig na pagkakakwento ni Kate.

"A talaga?" tanong ni Sid sa di maipintang mukhang.

"Isinayaw niya pa ako," dagdag ni Kate.

"Ano, isinayaw?" gulat na tanong ni Sid.

"Oo. Hay nakaka in love siya. Tapos alam mo... Habang nagsasayaw kami, tinanong niya pa ako. Sabi niya... 'Would you be my girlfriend?'"

Lalong nagulat si Sid. Hindi niya na siguro kailangang itanong pa kung ano ang isinagot ni Kate dahil nagpatuloy pa iyon sa pagsasalita.

"And I answered 'Yes'," sabi nito.

Nanggalaiti si Sid sa narinig at walang kaabug-abog na tumayo sa kinauupuan at nag-walk out. Tinawag siya ni Kate at sinabing bumalik siya pero hindi niya ito pinakinggan. Dumiretso siya sa classroom nila. Tamang-tama walang tao. Doon siya naglabas ng galit at hinanakit.

"Hay nakakainis! Nakakainis!" sabi niya sabay sipa sa isang upuan. Di pa nakuntento, hinawi niya ang mga librong nakapatong sa desk nito at tumilapon ang mga iyon.

Ganitong eksena ang nadatnan ni Dee sa classroom nila na lubos na nakapag-painit ng kanyang ulo.

"Hoy Sid, ano ba?" iritang tanong niya rito. "Anong ginagawa mo?!"

"Naiinis ako! Naiinis ako kay JM!" galit na pagkakasabi ni Sid.

Hinampas siya ni Dee sa braso. "E sira ulo ka pala! Naiinis ka kay JM e yung mga gamit ko naman ang pinagdiskitahan mo! Bwisit to!"

Dahil sa sinabi ni Dee ay napakalma tuloy si Sid nang di oras.

"Ay... sa iyo ba yan?"

"Ay hindi! Kaya nga sabi ko, di ba, 'gamit ko'?" Inirapan ni Dee si Sid. Pinulot din niya ang mga nagkalat niyang libro at hinila na rin ang upuan ni JM para ibigay kay Sid. "O ayan, upuan ni JM. Yan ang sipa-sipain mo. Wala naman akong ginagawa sa iyo pati mga libro ko dinadamay mo."

Sa sobrang hiya, lumabas na lang si Sid ng silid-aralan. Napailing naman si Dee at mukhang nadismaya sa nangyari.

Nang mag-uwian na noong araw na yun, hinabol ni Sid si Dee na palabas na ng eskwelahan.

"Dina, teka lang," sabi niya sabay hatak sa shoulder bag nito.

Napahinto si Dee. "Bakit?" tanong niyang may pagtatampo.

"Sorry dun sa kanina," paumanhin ni Sid. "Nagalit kasi ako... Nalaman ko kasing isinayaw ni JM si Kate. Naiinis ako. Ibig sabihin nahawakan niya ang kamay ni Kate ko. Huhuhu."

"Ok lang. Naiintindihan ko naman kung bakit ka talaga nagkakaganyan," sagot ni Dee.

"Anong ibig mong sabihin?" tanong ni Sid.

"Sigurado naman akong alam mo rin na sina Kate at JM na. Hmm... Kalat na kaya sa buong school. Nagagalit nga yung fans ni JM e," sagot ni Dee.

Nalungkot si Sid at umiwas ng tingin. "Oo. Isa pa nga yung kinasasama ng loob ko. Kung alam mo lang, since Kinder nililigawan ko na yang si Kate."

Hinawakan siya ni Dee sa balikat, "Hay! Ano ka ba? Ok lang yan, Sid. Nandito pa naman ako e!"

Dahil sa sinabing iyon ni Dee ay napatingin bigla si Sid sa kanya. Agad na tinanggal ni Dee ang mga kamay niyang nasa balikat ni Sid. Maski siya ay nagulat sa sinabi niya.

"Anong sinabi mo?" tanong ni Sid.

"A... Nandito pa ako! A... Ang ibig kong sabihin e... Nandito pa ako para ihanap ka ng kapareha," palusot ni Dee.

"A hindi, wag na, Dina. Kundi lang din si Kate ang makakatuluyan ko, I'd rather be single," malungkot na pagkakasabi ni Sid sabay lakad palabas ng eskwelahan.

Ang gayong sinabi ni Sid ang nakapagpanumbalik ng init ng ulo ni Dee. Hindi niya hinayaang tuluyang makalayo ang kaklase at tinawag niya ito, "Sid!" Lumingon naman si Sid. "Baliw ka talaga!" dugtong ni Dee. Di alintana ang pagdaan ng maraming tao, di napigilan ni Dee ang sarili at ipinahayag niya ang kanyang nararamdaman. "Gusto kita!"

Nagulat si Sid sa kanyang narinig.

...Itutuloy...

Mga Tanong:

1. Magtagal kaya ang relasyon nina JM at Kate?

2. Ano kaya ang irereply ni Sid sa sinabi ni Dee?

A Tristancafe Story: True Love Waits (1)

2011-11-03T21:31:00.000+08:00

CHAPTER 1
Rain Drops

"Sa di inaasahang pagkakataon... Sino nga bang mag-aakalang magtatagpo ang landas nating dalawa?"

-Sid

OOO

Tinatahak ng mag-aamang Sid, Jogie at Jackielyn, ang landas patungo sa kawalan. Hindi na alintana ni Sid ang pagod, pero mukhang kabaligtaran naman ang nararamdaman ng kanyang mga anak.

"Daddy, gutom na kami," angal ng nakatatandang si Jogie, o Intoy kung tawagin ng mga kaibigan.

Maalikabok ang daan at naiinis naman ang nakababatang si Jackielyn o Jackie, dahil nadudumihan ang puti niyang rubber shoes. "Dad, saan ba kasi tayo pupunta?" tanong niya sa ama.

Walang ideya si Sid kung saan na sila pupulutin ng kanyang mga anak dahil pinalayas na sila sa tinitirhan ng kinakasama at mama-sang niyang si Zhannel. Sariwa pa sa isip niya ang mga nangyari thirty minutes ago.

"Walang hiya ka, tey! Matapos ko kayong bihisan ng mga anak mo at ibili ng kung anu-anong luho, ito ang igaganti mo sa akin, tey?" sigaw ni Zhannel, ang kinakasama ni Sid.

Nakaranas ng malagim na aksidente si Zhannel noon at nagkaroon ng damage ang kanyang utak. Dahil dito ay naapektuhan ang kanyang pagsasalita at dinadagdagan niya ng “tey” ang bawat pangungusap na sinasambit.

"Let me explain," pagmamakaawa ni Sid pero hindi niya na yun nagawa dahil binulag na si Zhannel ng galit at selos.

“No quiero oír tu explicación, tey! Salir de esta casa, tey!” galit na galit na sabi ni Zhannel.

Walang nagawa ang mag-aama kundi lisanin ang bahay ni Zhannel. Wala silang nadalang gamit, bagay na ipinangangamba ni Sid, dahil hindi pa niya naranasan na gamitin ang Side B ng kanyang underwear. Nang dukutin niya naman ang kanyang pitaka at tingnan iyon e balot lang ng Frenzy ang laman nun. Itinago niya na yun at baka makita pa ng mga anak.

At kung mamalasin ka nga rin naman, inabutan pa ng pagbuhos ng ulan ang mag-aama.

“Umuulan!” bulalas ni Intoy.

“I know right?” sabi naman ni Jackie.

"Takbo, Jackie, Intoy! Silong!" utos ni Sid sa mga anak.

Tumakbo ang mga bata hanggang sa narating ni Jackie ang isang bahay na masisilungan. "Daddy, dito!" tawag niya sa ama. Nasundan ni Sid si Jackie pero lubos na ipinangamba ni Sid nang hindi makita si Intoy sa paligid.

"Nasaan ang kuya mo?" alalang tanong niya sa anak.

"Hindi ko alam! Magkasunod lang naman kami kanina," sagot ng nalilitong si Jackie.

Tumingin si Sid sa kalangitan at nag-moment. "Diyos ko! Ano bang kamalasan itoooooo????!" kanyang isinigaw. Biglang bumukas ang pinto ng bahay na sinilungan nila. Nagulat siya nang makita ang isang pamilyar na mukha. Doon niya napagtantong ang bahay na iyon ay may mahalagang parte pala ng kanyang kabataan.

Nanatili siyang nakatayo habang tinitingnan ang babaeng naroroon sa pintuan at may dala-dalang payong.

"Sa di inaasahang pagkakataon... Sino nga bang mag-aakalang magtatagpo ang landas nating dalawa?" isip niya. Bumalik ang gunita niya sa nakaraan.

Pebrero, taong kopong-kopong.

Masayang nakangiti si Sideros sa labas ng kanilang eskwelahan. Sid ang madalas na itawag sa kanya ng karamihan, pero iginigiit niyang Eros na lang para sosyal. Humahalimuyak ang mabangong amoy ng kanyang pabango na kahit na langaw sa katabing basurahan ay hindi na nakuha pang umaligid sa kanya. Nakatayo siya sa labas, malapit sa gate ng kanilang paaralan, habang naghihintay sa paglabas ni Karla Therese, kilala sa tawag na Kate, ang binibining kanyang sinisinta. Ilang sandali pa'y lumabas na nga si Kate. Bumilis ang tibok ng puso ni Sid nang makita ang dalaga, animo'y kinakabahan, kahit na araw-araw niya naman itong nakikita kasi magkapit-bahay lang sila.

Kinder pa lamang sila e crush na crush na ni Sid si Kate. Nagsimula ang lahat noong magtama ang kanilang mga kamay dahil ginabayan ni Kate si Sid sa pagsusulat ng malaking titik O na siyang nakasulat sa pisara para gayahin. Kasabay ng ganitong eksena ay narinig niya ang pagtugtog ng Huling El Bimbo mula sa canteen na katabi lang ng classroom nila kaya't lalong naging masidhi ang damdamin niya para kay Kate.

Ok, ipagpatuloy na natin ang huling tagpo. Sinalubong ni Sid ng mas malaking ngiti si Kate nang makita niya ito.

"Happy Valentine's Day, Kate!" bati ni Sid sa binibini, sabay abot ng mga rosas na binili niya nang tatlo-sampu.

Nagulat si Kate sa ibinigay ni Sid at nag-alangan pang tanggapin ito, pero pansamantala'y hinawakan niya na muna dahil mukhang may mahalagang sasabihin si Sid sa kanya.

"O ano, ready ka na ba sa date natin?" nakangiting tanong ni Sid na di magkamayaw sa nararamdamang saya nang makita ang dalaga.

Umiwas ng tingin si Kate. "A... ano kasi e..." pasimula niyang tila may malaking pag-aalinlangan at napakagat pa sa labi, mukhang may hatid na di magandang balita kay Sid, "Sorry, Sid, ha? Kasi naman... Niyaya ako ni JM e."

Nagulat si Sid nang marinig ang sinabi ni Kate. "Ni JM?" paglilinaw niya. Tumango si Kate. "Kailan?" tanong pa niya.

Nagtapat si Kate, "Kahapon."

"Kahapon? E nung November pa kita niyaya a! Hindi ba't pumayag ka pa nga? Doon pa tayo nagsumpaan sa puntod ng lolo ko!" paghihinanakit ni Sid.

Nagpaliwanag si Kate, "Oo nga. E... Hindi naman kasi ako makatanggi. Alam mo naman kasi na--"

Pilit na ngiti ang ipinakita ni Sid kasabay ng pagsingit niya sa sinasabi ni Kate. "Oo. Alam ko naman ang sasabihin mo. Sasabihin mong mas gusto mo siya kaysa sa akin. Sige ok lang," sabi niya. Pero sa loob-loob niya ay gusto niyang murahin nang bonggang-bongga ang kaklase niyang si JM dahil sa pag-epal sa kanila ni Kate.

"Sorry ha." Ibinalik ni Kate ang ibinigay na bulaklak ni Sid, pero sinabi ni Sid ang, "Huwag mo namang ipagkait ang pagkakataon na bigyan kita ng bulaklak, Kate."

"Marami na kasing ibinigay si JM na ganito," sabi ni Kate, at pagkasabi niyon ay lumabas ang ilang alalay ni JM dala ang batya-batyang red roses para kay Kate. Kabuntot din ng mga ito ang gwapong-gwapong si JM na tinalbugan ang porma ni Sid at mas mabango pa. Nanliit tuloy si Sid sa karibal.

"Shall we go, Kate, my dear?" tanong ni JM sa dalaga na hindi na inintindi kung naroon ba si Sid at kanya nang nasasaktan.

Tumango ang dalaga at lumakad kasama si JM. Binitawan niya ang mga bulaklak na ibinigay ni Sid sa kanya. Sumakay sila sa humintong itim at magarang kotseng pag-aari ng pamilya ni JM.

Kasabay ng pag-andar ng kotse na lulan ang iniibig ni Sid ay naglaho ang mga pangarap niya na isang araw, sila ni Kate, ay bubuo ng isang masayang pamilya. Mayaman si JM, matalino at gwapo, samantalang siya ay... ah! Nevermind!

Bigo ang puso ni Sid nang pulutin niya ang mga rosas na inalay niya kay Kate. Napailing na lang siya nang hawakan at tingnan ang mga iyon. Ilang saglit pa, sa kanyang kinatatayuan, ay may tumabing isang babae. Pag tingin niya'y si Dee pala, ang top one ng kanilang klase. Napansin nito ang malungkot na mukha ni Sid at tinanong ito,

"Tapos na ang undas, bakit ganyan ang mukha mo?"

"Wala!" sagot ni Sid na napataas ang boses.

Nairita nang kaunti si Dee sa inasal ni Sid at bumulong, "Sungit talaga nito." Inalis niya na ang mga mata kay Sid at naging abala na lang sa pag-aabang ng masasakyan pauwi.

Nakaramdam naman ng pagka-guilty si Sid kaya't sinubukan niyang kausapin si Dee habang hindi pa ito nakasasakay, at mukhang may naisip din siyang plano para di magmukhang tanga.

"Valentine's Day ngayon," sabi niya ritong tila nagpapahaging.

Napakunot-noo si Dee. "Alam ko," tugon niya at dahil likas na palabasa ay nagbigay pa siya ng trivia. "May trivia ako," sabi niya kay Sid, "Alam mo bang ang Valentine's Day ay dinaraos para alalahanin si Saint Valentine? Noong nabubuhay pa kasi siya..." blah blah blah. Ang haba ng sinabi ni Dee.

"Alam ko na iyan e! E ito, ako naman ang may trivia," bida naman ni Sid. "Alam mo bang wala akong ka-date ngayon?" Nagtaka si Dee sa sinabi ni Sid. "At alam mo bang sayang naman itong binili kong bulaklak kung wala namang akong pagbibigyan?"

Napataas tuloy ng kilay si Dee sabay tanong kay Sid, "So?!"

"So... Dee," sabi ni Sid. Nagulat na lang si Dee nang bigla na lang lumuhod ang kausap, inalay sa kanya ang bulaklak, at tinanong siya ng, "Would you be my Valentine Date?" May sinunod pang pagbabanta, "Yayakapin kita pag tumanggi ka!"

Konserbatibong babae si Dee at NBSB din. Sa takot na totohanin ni Sid iyon e pumayag na lang siya. Sadya nga namang sinuswerte dahil kahit na inindyan ng ka-date e nagkaroon ng Valentine Date si Sid noong araw na iyon sa katauhan ni Dee.

Naiilang man sa kasama e inisip na lang ni Dee na friendly date lang naman iyon. Sa huli ay naging matiwasay ang pagdaraos nila ng Valentine's Day. Mas magtatagal pa sana ang dalawa sa pag-uusap sa parke kundi lang nga tinawagan si Dee ng mama niya sa cell phone, na kinainggitan ni Sid dahil wala siya nito.

"Pauwi na po ako, ma. Sorry hindi na ako nakapagpaalam. Rush kasi yung paggawa ng project namin sa Physics. Bukas na ipapasa yun e!" dahilan ng dalaga. Ibinaba na niya ang tawag.

"Anong project sa Physics?" tanong ni Sid na natatawa pa.

"Shut up! Pagagalitan ako nun pag nalamang nakipag-date ako."

"Anong masama? That's part of growing up," katwiran ni Sid.

"Studies first. Bawal ang manliligaw," sagot ni Dee.

"E hindi naman kita nililigawan," sabi ni Sid.

"Sinabi ko bang nililigawan mo ako?!"

"E papaano sa akin ka nakatingin."

"Excuse me! Hindi ako magpapaligaw sa iyo no!" pagtataray ni Dee.

Nagbigay ng nakakalokong ngiti si Sid, "A talaga?"

"Talaga! Sige na, uuwi na ako," paalam ni Dee.

Akmang aalis na si Dee nang pigilan siya ni Sid, "Teka lang, Dina." Napatingin si Dee sa kanya. "Ihahatid na kita." Tila may mahika ang mga salitang iyon na binitiwan ni Sid dahil kahit na anong pagkubli ay hindi napigilan ni Dee ang kanyang mga ngiti.

"O bakit ka ngumingiti riyan?" tanong ni Sid sa kanya. "Kinikilig siya o!"

Agad naman itong dinepensahan ni Dee, "Kapal! Masaya lang ako kasi malilibre ako sa pamasahe."

At ganoon na nga ang nangyari. Umalis na ang dalawa sa pwesto. Inihatid na ni Sid si Dee sa bahay nito.

…Itutuloy…

Mga tanong:

1. Saan na kaya napunta si Intoy?
2. Sino ang babaeng nakita ni Sid sa pintuan na naging dahilan para gunitain niya ang nakaraan?
3. Lumambot pa kaya ang puso ni Zhannel para sa mag-aamang Sid, Jackie at Intoy?
4. Mapansin pa kaya ni Kate si Sid?

5. Ano ang dadatnan ni Dee pag-uwi niya sa bahay nila?

Subaybayan ang mga iyan sa pagpapatuloy ng kwentong ito.

May nagbasa kaya?

Ay. Patalastas.

2011-10-30T16:54:00.001+08:00

Alam mo yung feeling...

na exciting part na yung pinalalabas

sumisigaw ka na nga e

tapos biglang

nag patalastas!

arrrgh... bad vibes. *mad*

2011-10-29T10:42:00.001+08:00

SEMBREAK daw... O_O

Pero ang dami namang trabaho. *mad*

-Checking of papers, books and notebooks

-Recording of grades

-Making of grades

-Lesson plan

-Monthly Test

-Form 1 and Form 2

Ito ba ang Sembreak?!

gift for K :)

2011-10-27T20:41:00.000+08:00

Cell phone chain, post anniversary gift.
Hehe... Ngayon lang nakabili e.
Nakalimutan pang kunin ni Kenshin kanina.
Excited pa naman akong ipakita sa kanya. X(

25 cents

2011-10-25T19:44:00.002+08:00

EKSENA: Bumili kami ni Pated ng Rainbow Nerds sa isang candy store sa SM. Ang halaga e 99.75 PHP.

AKO: (Nagbayad ng P100, waiting ng sukli)

PATED: (Napansin na medyo nagtatagal na kami sa store) Halika na.

AKO: Teka lang.

MISS: (Napansin ako) Okay na po, ma'am.

AKO: P100 yung pera ko.

PATED: 25 cents lang naman.

AKO: P99.75 lang ito. May sukli pa ako.

MISS: (Inabot ang sukli)

PATED: Ay si ate, 25 cents lang naman yun.

AKO: Kung ako kaya ang magbayad ng kulang? O_O

_Pag nagbayad ng kulang, hindi pwede. Pag magsukli ng kulang, pwede? Huh! Unfair! O_o

5 to 9

2011-10-24T18:02:00.002+08:00

Eksena: QUIZ, nagpa quiz si A.A. dahil siya yung nagreport...

A.A: Number 5 to 9...

THIRD YEAR: 5 to 9?

ISA PANG THIRD YEAR: 5 to 9?!

AKO: Ay hindi, 5 to 11! Sinabi na ngang 5 to 9, paulit-ulit?!

_nakakaloka! paulit-ulit mga High School.

Adventure with Chloe and Pated

2011-10-23T12:31:00.002+08:00

Kaninang umaga pinasyal namin ni Pated yung dog naming si Chloe. Tapos nung pauwi na kami, nag-act kami ni Pated na parang iiwan namin si Chloe. Si Chloe naman sumunod sa amin pero bigla siyang tumakbo papunta sa kabilang direksyon. Nag-try akong habulin siya pero dahil ang bilis niya tumakbo, hindi ko na naabutan, at hindi ko rin naabot yung tali niya. Si Pated naman ay naiwang humahabol sa aming dalawa.

Magdidire-diretso na sana ng takbo si Chloe papunta sa daan ng bahay namin pero bigla siyang huminto nang tahulan siya ng isang aso doon sa bahay na nadaanan niya. Sa totoo lang, nung napadaan kami doon sa bahay na iyon e init na init yung aso na iyon kay Chloe, pinagtatahulan ba naman niya si Chloe at parang gustong-gustong awayin.

At ayun nga nung tumakbo si Chloe pauwi, tinahulan siya nung aso. May kutob na akong ganun ang mangyayari kaya binilisan ko ang takbo ko. Tapos ito namang si Chloe talagang lumapit pa dun sa aso. May pagka maldita rin kasi, pag tinahulan siya, tatahulan din niya. Nahawakan ko ang tali ni Chloe at sinubukan siyang hilain pero nagwala nang nagwala ang asong salbahe at nakatakas sa pagkakatali! Ang bilis ng mga pangyayari. Nakalabas sa gate ng bahay ang aso na iyon kung saan may malaking butas, na doon mismo nakasilip ang aso!

Nagulat ako dahil bigla na lang itong aso na ito ay sumugod kay Chloe, at nandun na nga ako sa eksena dahil hawak ko na nga ang tali ni Chloe at tinatry ko na makuha siya. Hinabol ng aso si Chloe; hawak ko ang tali. Hindi ko alam ang gagawin ko. Sinita ko ang salbaheng aso at binugaw ito, sabi ko "Shhh! Shhh!" Nang magkaroon ng pagkakataon ay binuhat ko si Chloe pero sa aking pagbuhat e gusto akong sugurin ng aso na salbahe at balak pa akong kagatin! Pero patuloy pa rin ang pagbugaw ko sa asong salbahe. May mga usisero na nakatingin lang dahil nagulat rin sila sa mga pangyayari.

Hanggang sa tuluyan kong nataboy ang aso na nagngingitngit sa galit. Nakita ko iyong pumunta sa direksyon kung nasaan si Pated. Natakot ako dahil baka si Pated naman ang pagbuntungan ng salbaheng aso. Nakita ko pa si Pated na lumayo. Itinakbo ko na si Chloe palayo. Tinanaw ko si Pated pero di ko na siya nakita. Umiba na siguro ng daan.

Lumayo kami ni Chloe at tumakbo ako papunta sa bahay. May kabigatan na siya ngayon dahil malaki na. Noong pag-uwi namin, nagkita rin kami ni Pated. Hingal na hingal ako at pawis na pawis, pati si Chloe ay ganoon din. Si Pated naman ay takot na takot.

Pinainom ni Pated si Chloe ng tubig pero di niya yun tinanggap. Nagkatrauma pa yata. Kumuha ako ng malamig na tubig sa ref at isinalin sa lalagyan ng tubig ni Chloe. Ayun ininom niya. Napaka arte talaga ng aso na iyan. Haha!

Isinalaysay namin kay mama ang mga pangyayari. Pati si mama ay natakot. Hanggang sa makapasok si Chloe sa bahay ay hingal na hingal pa rin siya. Pero ngayon e okay na siya at nandito na naman sa kwarto ko, napagdiskitahan na namang ngatngatin yung tandayan ko.

Ay grabe yang aso na salbahe na yun. Dapat sa kanya maging azucena.

Ito si Chloe nung maliit pa. Ang cute-cute talaga niya.

Muntik na.

2011-10-15T22:04:00.002+08:00

Alam mo yung feeling... na nagcocomply ka ng requirements kasi Finals na.

Tapos... dahil sa kalituhan at pagmamadali...

imbis na yung take home exam ang ipapasa mo... ang naipasa mo dun sa first subject e yung term paper mo para sa next subject.

Nagulat ka na lang kasi nung magpapasahan na ng term paper sa second subject e nakita mo sa clear book na nawawala yun

at yung take home exam para sa first subject ang nasa clear book.

Hay grabe! Mali yung napasa ko. T_T Nakakaiyak!

Pero salamat sa mga mababait kong kaklase at kaibigan na sina Sir R. at Joza...

Naayos din ang gusot.

***

Ang dami kong pagod at sama ng loob ngayong araw...

Pero masaya pa rin kasi tapos na ang Finals.

Malapit na rin ang SemBreak.

Tapos Second Sem na sa November.

Ang saya mag-aral.

1 @ 12

2011-10-12T17:33:00.003+08:00

Kenshin,

Thanks nga pala dun sa dress na bigay mo kahapon... Kahit na hindi ko favorite ang color violet. Haha! At sa cake at card na inabot mo kaninang lunch time. Talagang hindi ka pumasok sa klase nyo para puntahan ako sa work.

Sorry kasi nagtampo ako sa iyo kahapon at masama loob ko. Hehe... Lilipas din naman yun.

Salamat sa isang taong pinagsamahan. Happy First Anniversary!

***

Nasira na yung cake. Si bunso kasi hindi hinawakang mabuti e.

Salamat din pala kay Kuya Keyk (super_broken) at talagang nag-post pa para batiin kami ng Heypi Anniv.

10, 11, 12

2011-10-10T19:57:00.000+08:00

10 ngayon. Lunes.

Sweldo dapat.

Kaso dahil masyadong mapamahiin yung nagpapasahod

e hindi kami nabigyan ng sahod kasi LUNES.

Malas daw maglabas ng pera according to the Chinese.

E hindi naman siya Tsino. At hindi rin naman kami.

Pero dahil nga sa pamahiin na yun e walang sahod.

Hindi ako pwedeng umangal.

Kahit na wala na akong pera e

hindi ako dapat umangal.

Sabayan pa iyon ng biglang buhos ng malakas na ulan.

May bagyo na naman ba?

May estudyanteng nanalangin na sana ay walang pasok.

Sinabi ni Sir J. na sana nga ay walang pasok bukas.

Pero binawi rin niya kasi kung walang pasok bukas

e wala kaming suswelduhin.

Wahahaha!

Ano ba yan!

11 bukas. Martes.

Ipinagtataka ko kung bakit wala na kaming devotion

na ginaganap pag Tuesday at Thursday, tuwing umaga.

Nalulungkot ako kasi gusto kong mag-aral ng salita ng Diyos

kasi tuwing Tuesday at Thursday lang ako nagkakaroon ng pagkakataon

na buksan yung bibliya ko.

Pero dahil wala na kaming devotion e hindi ko na nabubuksan iyon.

Siguro ay dapat akong maglaan ng oras para magbasa ng bibliya.

Hindi pala!

Talagang dapat ay maglaan ako ng oras para magbasa ng bibliya.

12 sa Miyerkules.

Siguro ay pangkaraniwang araw lang iyan para sa iyo.

Pero dahil may tatak sa puso at isip ko yang petsa na yan

e dapat akong magdiwang.

Bakit ako magdidiwang?

Kasi umabot na kami ni Kenshin ng 1 year.

Kaya...

Happy Anniversary Kenshin!

Dati si Tristancafe lang ang binabati ko pag nagcecelebrate ako ng anniv.

Pero may mahalagang tao na rin akong binabati ng heypi anniversary ngayon.

Nakakapanibago tuloy.

Pasensya na kung ganito ang sinasabi ko.

NBSB kasi ako! Chos lang!

Masaya lang kasi talaga ako.

So... maililibre pala ako sa 12, o kaya e one of these days.

Busy pa kasi.

May regalo raw si Kenshin para sa akin.

Haaano kaya yun? Excited na raw si ako. Hohoho.

***

Gandang gabi.

Quiel

2011-09-30T20:27:00.000+08:00

Bukas daw dadating si Quiel.

E ngayon pa nga lang ang lakas na ng ulan dito, siya na ba yan?

Kung bukas man siya dadating, kailangan ko na bang magdala ng extra tsinelas, pati payong at jacket? Bibyahe kasi ako pa-Maynila, baka bahain ako.

May report pa naman ako bukas, tapos celebration ng bday ng friend ko. Nakakawalang-gana naman kung paglabas namin baha.

Sana naman wag siyang dumating bukas... Sana... Sana sa Lunes na. LOL!

Hindi pa nga humuhupa yung baha sa ibang lugar e, babagyuhin na naman ang Pilipinas.

***

Nagpunta kami ng SM ni Ken kanina...

Sakto pag-order namin sa KFC, number 12 yung ibinigay ng cashier. Memorable na petsa daw kasi iyon.

Tapos binilhan niya ako ng cotton candy. Ang tagal ko nang hindi nakakakain nun.

Kaso sayang hindi nakuhanan ng picture. Hindi ko kasi dala yung phone ko. At wala ring dalang phone si Ken.

***

Mag-iisang linggo na mula nang nadeactivate yung FB account ko. Kaya ko naman palang mabuhay kahit na wala yun. Wag lang mawala ang tcaf. Hohoho.

***

Maulang gabi sa inyo. Biglang buhos ang ulan. Nakakatakot.

Walang Pasok. :)

2011-09-29T06:30:00.002+08:00

Bacoor Day, walang pasok. Hindi na lang itinuloy-tuloy na walang pasok. O_O

Tuesday, walang pasok dahil sa bagyong Pedring.

Wednesday, may pasok dahil humina na raw si Pedring.

Thursday, walang pasok.

Friday, may pasok.

Ang pangit ng bungi-bunging sched. Nakakainis. :mad:

***

Gusto ko sanang pumunta sa mall ngayon dahil payday kahapon (na nadelay na, dapat nung Tuesday pa) e kaso naman ang dami kong dapat tapusin.

***

Well anyway, napadaan lang naman ako. Hindi kasi ako nakadaan kahapon gawa ng natulog ako ng bandang alas sais ng gabi tapos pag gising ko ala una na ng madaling araw.

Ang dami kong unread messages pag check ko ng cp ko.

***

Gandang umaga.

Hiling

2011-09-24T16:32:00.000+08:00

Dear Lord,

Sana po sa next life ko

bigyan ninyo ako ng matinong boypren.

AMEN.

O_O

Umagang Kay Ganda

2011-09-22T19:36:00.002+08:00

Alam mo yung feeling...

na ang ganda-ganda ng panaginip mo, tapos biglang mapuputol kasi may narinig kang katok sa pinto ng kwarto mo, at pagtingin mo sa relo ay 6:00 na, tapos ang dating ng service ay 6:15...

Pero nakuha mo pa ring mag-reklamo. :p

AKO: (nag-reklamo) Ano ba yan, ginising pa ako ni mama! Ang ganda ganda ng panaginip ko e!

PATED: O sige, managinip ka na lang. Huwag ka na pumasok. O_O

(Maldi ka talaga, PATED!)

At nang papasok ka na sa banyo kasi nagmamadali ka na rin para maligo e biglang pumasok si bunso at naglabas ng sama ng loob. Nyahaha. Alangya!

para sa plus five

2011-09-21T19:21:00.000+08:00

EKSENA SA FOURTH YEAR...

AKO: (Kumuha ng short bond paper at ipinakita sa klase) Bibigyan ko ng plus five ang sinumang makakagawa nito, bubutasan ninyo ang papel na ito at pagkakasyahin ninyo ang sarili ninyo mula ulo hanggang paa.

ESTUDYANTE 1: (Nagulat) Ma'am, seryoso kayo?

AKO: Seryoso ako.

ESTUDYANTE 1: Hala, paano yun? (Nilagay ang bond paper sa ulo) E ulo ko lang kasya rito.

AKO: Basta, gumawa kayo ng butas dito sa short bond paper tapos dapat magkasya kayo nang hindi napupunit ang papel.

ESTUDYANTE 2: (Medyo malaki ang katawan) Hala ma'am hindi na ako sasali diyan, hindi naman ako magkakasya diyan!

ESTUDYANTE 3: Ma'am pwede gumamit ng gunting?

AKO: Pwede.

(Ang daming nag-try pero hindi nila nagawa.)

AKO: Kanya-kanyang diskarte lang kasi yan sa paggupit ng papel.

HANGGANG SA...

ESTUDYANTE 3: O ma'am ito na. (Pinilit pinagkasya ang sarili sa short bond paper na may malaking butas sa gitna)

Matapos ang katakut-takot na tensyon... ayun nagawa niya.

Buti pa siya nagkasya roon, ang payat kasi. Nainggit ako bigla. O_O

Pero nagkasya rin naman ako nung sinubukan ko yun e... Diskarte lang talaga sa paggugupit ng papel. :p

Tawa much :))

2011-09-20T18:40:00.001+08:00

Eksena: WHILE HAVING A DENTAL CHECK-UP...

DR. MABEL: Yung mga nagiging boyfriend ko noon, valedictorian, nasa top, matatalino, hindi kasi ako namimili ng TATANGA-TANGA. Ang hirap naman pag nagsalita ako tapos hindi niya naiintindihan, di ba?
AKO: Oo nga, nakakairita yung ganun.

--LOVE KO TALAGA YANG SINABI NI DOC! HAHA! HINDI KO MAKALIMUTAN. *ROFL*

***

Eksena: Kumakain kami ni Pated ng Muncher, yung green peas.

AKO: (Inalok si Bunso) Gusto mo?
BUNSO: (Busy sa pagcocomputer) What?!
AKO: Gusto mo sumabog mukha mo?
PATED: (Uber laugh) Wahahahahahaha! *Hanggang sa biglang nabilaukan katatawa at dahil na rin sa Muncher* (Sabi sa akin) Gag* ka! (Ubo-ubo)

Kasalanan ko ba na mabilaukan siya? Haha! *LOL*

***

_Gandang gabi!

LOVE IT!

2011-09-19T15:16:00.002+08:00

WHILE HAVING A DENTAL CHECK-UP...

DR. MABEL: Yung mga nagiging boyfriend ko noon, valedictorian, nasa top, matatalino, hindi kasi ako namimili ng TATANGA-TANGA. Ang hirap naman pag nagsalita ako tapos hindi niya naiintindihan, di ba?
AKO: Oo nga, nakakairita yung ganun.

--LOVE KO YANG SINABI NI DOC! HAHA!

May boypren ka na noh?

2011-09-19T15:10:00.000+08:00

EKSENA: Nagco-computer si Pated, may ka-chat.

AKO: (Napadaan, nasilip na may ka-chat si Pated at nakita na yung ka-chat ni Pated ay may naka-display na photo at yun ay yung picture ni Pated, nagulat , at nagduda nang bahagya )

PATED: (Nang mapadaan ako ay biglang pinindot ang minimize box ng Yahoo Messenger, kumilos na natural lang)

AKO: (Umupo sa sofa, nag-isip muna ng dapat sabihin bago ~~mang-asar~~ magsalita) Uyyyy... may boyfriend na siya.

PATED: (Inosente epek) Huh?

AKO: May boypren ka na noh?

PATED: (Napangisi, idenedeny, tutok uli sa computer) May online shop dito sa FB. Gusto mong mag-order ng wrist band?

AKO: Oi, wag mong ibahin ang usapan.

BUNSO: (Biglang nanggatong) Uyyyy, may boyfriend na siya!

PATED: (Parang walang narinig) Makabili nga ng wrist band.

AKO: Iniiba usapan o!

>Nahiwagaan tuloy ako bigla. Hindi kasi siya mahilig magsabi ng mga bagay tungkol sa ganun... Pero one time may nakita akong nakakalat na papel... Binuksan ko tapos may nabasa akong di ko dapat mabasa kaya sinara ko uli at ibinigay ko sa kanya. Napatili siya nang makita ang papel. Something's fishy?

Wala siyang ideya na may nabasa ako dun sa papel na yun. Ang sabi ko lang e nakakalat, na wala akong nabasa. Galing yun sa lalaki.

Sadyang malihim si pated. Pero... in fairness... dalaga na siya. Kaso, hindi pa ito ang tamang panahon para diyan. Maraming dapat unahin kesa sa lablyp.

Dreams...

2011-09-18T19:47:00.000+08:00

I hate having weird dreams... especially when the characters in those dreams are people from the past. o.o

Just Caught My Attention...

2011-09-17T23:20:00.001+08:00

A quotation that I've read from someone's t-shirt...

"A teacher is like a candle. It consumes itself just to light the way for others."

Oh so touching! :D

Siopao for Dinner

2011-09-16T20:46:00.000+08:00

Nakakaiyak naman yang siopao na yan... Ang liit! T_T

Pick Up Line

2011-09-12T17:29:00.002+08:00

Boy: Miss, may gadget ka ba?
Girl (thinking na pick-up line siya): Bakit?
Boy: Holdap to.

Nyahaha! Naloka ako sa quotes. *ROFL*

***

May ipopost sana ako sa tristancafe kagabi kaso kahihintay ko nang kahihintay ng oras para pupwede na akong makapag post e nakatulog naman ako bigla. Hindi ko na tuloy matandaan kung anong ipopost ko dapat.

***

Natapos na naman ang isang Lunes. Hay ang bait ng Head Teacher namin, pinayagan akong mag extend ng pagpasa ng test questionnaire. Pero quiet na lang daw ako, ako lang daw kasi ang pinayagan niya nang ganun. >."The truth hurts, but it's never harmless."

***

Gandang-ganda pa rin ako dun sa nakuha naming watch... promo ng Candie's. Kanina pag pasok ko ng classroom... Tinawag ako ng isang estudyante ko.

Racquel: Ma'am! (sabay turo sa kung saan)
AKO: Ano yun?
Racquel: (Turo na naman)

Saka ko lang napagtanto na yung relo pala yung tinuturo niya. Ayan, nagkuwentuhan kami tungkol sa relo na yan. Gandang-ganda raw siya sa relo.

Racquel: Ma'am naiinggit ako!
AKO: Gusto mo rin ba nito?
Racquel: Opo!

Iniisip ko naman kung pupuwede ko ba itong ibigay... Nagandahan din kasi ako... At paniguradong may magagalit sakin pagka binigay ko sa iba. Lagot ako kay pated. >.<

***

At ito ang pinaka malupit na tanong sa akin ngayong araw,

K: Ba't nagpapahaba ka na ng kuko ngayon?

AKO: Hindi ako nagpapahaba, tinatamad lang talaga akong mag gupit ng kuko.

K: Hay naku! Mag gupit ka na nga.

***

12 pala ngayon... nawala sa isip ko... Happy 11 months, K. ^^

***

Gandang araw. ^_^

Spelling Quiz

2011-09-04T07:39:00.003+08:00

Eksena sa Third Year...

AKO: This word means a book which contains words that are grouped to other words with similar meaning. *Repeated*

Spell the word "Thesaurus"... Thesaurus.

RACQUEL: (Nagtaas ng kamay para magtanong) Ma'am, yun po ba yung Zodiac Sign?

THIRD YEAR: (Tawanan)

AKO: This is a book. Thesaurus, Racquel, not Taurus.

RACQUEL: Ay!

THIRD YEAR: (Tawanan lalo)

AKO: LIKE! (Thumb's up)

_dami kong tawa. serious pa siya nang magtanong. : ))

BENCH CARD

2011-08-29T21:59:00.000+08:00

Kagagaling ko lang sa Alabang Town Center.

May usapan kasi kami ni co-teacher, si Sir Joseph, (na ka-bday ko) na mamamasyal kami. (Treat na namin sa bday namin.)

Bago tuluyang umuwi e dumaan kami sa Bench kasi gusto raw niyang bumili ng pabango. Nagtanong siya sa akin kung may gusto raw ba akong bilhin, sabi ko wala. Pero pagdating namin doon, habang naglilibot at namimili siya ng pabango e may naisip akong bilhin. Bumili ako ng sanitizer. Yun lang naman ang hilig kong bilhin dun bukod sa clearing pore.

SIR J: Ay hindi ko nadala yung Bench Card ko!
AKO: Ok lang, may Bench Card naman ako dito e.
SIR J: Edi sayo mapupunta yung points ko. *lol*

(Sige magdamot ka!) *roll*

Nung nakapili na siya ng pabango, nagbayad na kami. Pinagsama namin yung item na binili namin at iniabot ko na sa cashier ang Bench Card.

Cashier: Ay sir, pwede nyo na pong i-redeem yung points. (sabi ng cashier kay Sir Joseph)

Ako naman e nagtaka kasi ang pagkakaalam ko kailangan maka P10,000 pesos ka na avail ng item dun bago ka magkaroon ng e-purse.

E ano pa lang ba yung nabibili ko...

T-shirt na gift ko kay Sir Joseph, 2 clearing pore, 1 sanitizer, tapos yung item ni Sir Joseph na pabango at wax. Wala pa nga yatang P1000 pesos yun.

Sinabi ko na hindi ako magreredeem. Tapos tiningnan uli nung babaeng cashier yung card.

Cashier: (Tumatango-tango) Pwede na po kayong mag-redeem.

Pero mukhang may doubt ang cashier. At pinaulit niyang tingnan ang Bench Card tapos nag print out siya ng number of points ng card. (Naka-triple check na siya) At ako naman ay nagulat sa nakita ko. Nagtanong pa ang cashier kung madalas daw ba akong bumili sa Bench. E one time lang ako bumili na gamit yung card na yun.

Kung pagmamasdan ang resibo, mayroon na raw akong nagastos na P127,479.00 at ang halaga ng item na pwede kong makuha sa Bench ay P2400.

T-shirt + 2 clearing pore + 1 sanitizer + pabango + wax = P127,479.00???

Hindi ko alam kung saan nanggaling ang points na yun, basta nakalagay siya roon sa account ko. Paniguradong may error yun. Pero sabi ni Sir Joseph gastusin ko na raw, kung siya raw yun, bibili na siya ng pantalon. :roll: Ayoko namang gastusin ang points kasi parang feel ko hindi ko naman deserve yun. Sabi ni Sir Joseph blessing daw yun.

May lumapit pa nga sa amin na salesman, ang swerte ko raw, kasi bago pa lang ang card pero may laman nang ganun. Ngayon pa lang daw nangyari yun. Ibenta ko raw sa kanya yung card sabi niya.

Pag-uwi ko naman sa bahay, kinuwento ko yun kay Pated, at manghang-mangha ako sa ibinigay niyang payo. *roll*

PATED: Anong gagawin mo diyan e hindi mo naman alam kung saan galing yung points? Gastusin mo na yan tapos ilibre mo ako, bilhan mo ako ng pabango! *lol*

Ay ewan. Nakakaloka.

2NE1

2011-08-28T20:35:00.001+08:00

Just got home from Festival Mall in Alabang...

Had a birthday treat with family...

Enjoyed watching Ang Babae Sa Septic Tank starring Eugene Domingo...

Had so much fun...

Thanks for all the blessings...

Thanks to all those who greeted me!

Happy birthday to me.

Mama's Bday Gift... :D

MaxFactor Lipfinity Lasting Lip Tint, Passion Red...

Lasts up to 8 hours...

"Kiss-Proof Lip Tint" *LOL*

Alam mo yung feeling...

2011-08-27T18:20:00.001+08:00

... na nagpuyat-puyat ka para mag-review kasi Midterm Exam, ang bigat-bigat ng dala mo dahil sa mga lintek na reviewer na yan... tapos pagdating mo sa school, late yung prof at ipinauwi na lang ang Midterm Exam. Hindi na ako nagulat (kasi ganun din yung ginawa nung isang prof). Next Saturday wala yung prof namin. Ang saya-saya. Bali... suma total, ang vacant ko next Saturday e 6 hours. *himatay*

... na may ina-upload ka sa YouTube na mahalagang video tapos nakatulugan mo na kasi ang tagal ng upload... At pag gising mo, nakita mo na no internet connection. Pinatay na pala yung router. Hindi na naiupload ang mahalagang video. T_T

... na lahat ng makikita mo na hindi mo nakita for how many years e pupunahin ka... yung dati mong classmates, teachers, kaibigan ng kapatid mo, ultimo barker ng jeep... at sasabihin na, "Parang tumaba ka yata." Lahat na lang sila ganun ang sinasabi. O-O

... na may sentimyento kang sinasabi tapos rereplyan ka lang ng pinagsabihan mo ng XD

LETSE! *mad*

Tsinelas

2011-08-10T22:31:00.001+08:00

Kanina sa palengke e may nakita akong magkasintahan. Naroon sila sa tindahan ng tsinelas kung saan kami nakatayo ng kasama ko habang naghihintay ng jeep na masasakyan.

Pinagmamasdan ko ang magkasintahan. Hindi magkamayaw ang babae sa pagpili ng tsinelas, namimili ng kulay at disenyo, at nagtatanong kung anong size nga ba ang pares ng tsinelas na kanyang maibigan. Tiningnan ko ang suot na tsinelas ng babae. Bukod sa luma na e pudpod na pudpod pa ito, mukhang matagal nang hindi nakabibili ng bago. Hanggang dumating sa puntong nakapili na siya ng tsinelas na gusto niya at ibinigay niya na yun sa kasintahan niya.

"Sukatin mo," sabi ng kasintahang lalaki na siya namang ginawa ng babae at sumakto ito sa kanyang paa. Napagdesisyunan na nila itong bilhin. "Magkano?" tanong ng kasintahang lalaki sa tindera.
"Isang daan," sagot nito.

Nakita kong napalunok ang lalaki. May pag-aalinlangan naman sa mukha ng kasintahang babae. Namahalan yata sila sa presyo ng tsinelas. Di nagtagal ay dumukot ang lalaki ng pera sa kanyang kalupi at nagbayad sa tindera. Laking tuwa ng babae nang iabot sa kanya ang bagong tsinelas at sinabihan siya ng kasintahan niya ng,

"Sige na, isuot mo na."

Sa isang iglap ay napalitan ng bago at magandang tsinelas ang kanina'y pudpod na pudpod na tsinelas ng babae. Bumagay ang pink na tsinelas sa suot niyang pink na pang-itaas na damit.

Nagtagal pa sila nang kaunting sandali sa tindahan ng tsinelas hanggang sa nagtanong ang lalaki sa tindera.

"May panlalaki po ba kayo?" at naghagilap ang lalaki ng tsinelas sa mga naka display sa tindahan. Pudpod na rin pala ang tsinelas niya. Nang sinipat ko'y mukhang mas pudpod pa iyon kaysa sa tsinelas ng kasintahan niya.

Nakakita ang lalaki ng tsinelas para sa kanya pero di na siya nagsukat. Nagkasya na lang siya sa pagtingin sa pares ng tsinelas at sila'y umalis ng kanyang kasintahan na magkakiling ang mga braso. Siya namang dating ng jeep. Sumakay na kami ng kasama ko para magpunta sa ospital.

Published with Blogger-droid v1.7.4

math :p

2011-08-08T20:45:00.001+08:00

Eksena, may hawak na libro si Pated, mukhang may nirereview...

PATED: Ate, 47 + 13?

AKO: (Compute sa isip) 60?

PATED: Ah oo... tama. Eh 66 - 17?

AKO: (Compute sa isip) Ah... 40... 40... 40 plus?! *lol*

PATED: (Tawa tawa) Ako na nga magcocompute.

*sad* Ako na weak sa Math.

:p

Published with Blogger-droid v1.7.4

Facial Wash

2011-07-21T17:51:00.001+08:00

MAMA: Anong ginagamit mong facial wash?
AKO: Yung Olay.
MAMA: Hindi mo ginagamit yung Pond's Pinkish White?
AKO: Hindi.
MAMA: E binili ko yun para sa iyo.
AKO: Bakit ko naman gagamitin yun e hindi naman maputi yung balat ko.
MAMA: Kaya nga. Tetestingin ko nga kung puputi e.
AKO: Gagawin mo akong testingan ganun? *ROFL*

Published with Blogger-droid v1.7.4

Dahil sa boredom...

2011-07-13T20:55:00.001+08:00

...nakagawa ako ng poem last Saturday.

Ginawa ko sa SM Manila habang nakatambay.

Maulan habang naglalakad ako papunta roon at nag-iisip...

Parang walang patutunguhan...

WAITING

Soon the clouds began to mourn,
And as I walked aimlessly to the busy street,
I saw lovers walking side by side,
Their hands held each other,
While I would just stare at them
with vain, with envy,
All I have with me is an umbrella
full and wet with heaven's tears,
And I, in turn, do shed my own tears.

ASSIGNMENT

2011-07-13T19:58:00.000+08:00

June 13, 2011

ASSIGNMENT:

Bring a THEME WRITING BOOK tomorrow.

Second Year: Ma'am ano po yun?
AKO: (Surprised) Haven't you seen a theme writing book before?!
Second Year: No, ma'am.
Another second year: Yun po ba yung may talambuhay?
AKO: What are you talking about?!

---

ASSIGNMENT:

Bring a THEME WRITING BOOK tomorrow.

Third Year: *murmuring*
AKO: Why? Don't you know what a theme writing book is?
Third Year: Ma'am alam ko po kaso di ko alam kung saan nabibili.
Another Third Year: *laughs* Sa hardware yun nabibili! Sa hardware!

(Jusmiyo!)

Reklamador

2011-06-21T20:15:00.001+08:00

STUDENT 1: (Scan ng pages ng book) Ma'am babasahin namin itong ganito kahaba?!

AKO: Hindi, hindi! Kung gusto mo titigan mo lang yan tapos pabulain mo yung bibig mo.

STUDENT 2: Hahaha! LIKE! (Thumbs Up)

Ba't yung mga bata ngayon ang tatamad magbasa?

Pahinga

2011-06-05T08:27:00.001+08:00

Tapos na rin ang Kindergarten Summer Program.

Nag-graduation sila kahapon.

Nakakatouch ang sinabi ng parents na nag-speech. Salamat daw sa mga tumulong sa mga kagaya nilang mahihirap. Yung top 1 ng bawat klase, mag-aaral nang libre sa school namin. Project ng school at ng foundation. Yung top 2-5 susuportahan ang pag-aaral. Napaiyak ang mga magulang.

Mamimiss ko ang mga bulinggit. Lalo na si Ken. Ang cute-cute kasi ng bata na yun. Ang dami naming pictures. Pag walang ginagawa, picture. Gustong-gusto naming magpa-picture kasama siya.

Ken, bilisan mo ang paglaki ha.

Dapat pala nag-ECED or BEED na lang ako. Mas maganda pa pala pag bata ang handle kesa sa High School.

---

Sa June 8 pa ang reporting ng teachers. Sana matapos na yung renovation ng school para makapag-decorate na ako.

---

First year na naman ang hahawakan ko. Kasama pa sa Advisory class ko yung kapatid kong bunso. Sayang kasi ang discount e. Umagang-umaga sira ang araw ko. Dapat kasi sa second year na lang ako.

AKO: Babatuk-batukan ko nga yun pag eengot-engot!
PATED: Hala! Pwede ba yun?
AKO: Pag sa kanya pwede, pag sa iba hindi.
PATED: Gaga!

---

Hindi pa man din final e dineklara niya nang break na kami. Edi break! Kaloka.

patapusin kasi

2011-06-01T19:34:00.001+08:00

AKO: Anong gusto mong kainin?
KENSHIN: Ikaw...
AKO: *batok* Patawa ka ah!
KENSHIN: Ikaw, kung anong gusto mong kainin natin.
AKO: Haha!
KENSHIN: Patapusin mo na muna kasi ako, hindi yung nambabatok ka agad.

*ROFL*

Muntanga lang.

2011-05-30T20:49:00.000+08:00

Ang pag untog ng ulo sa pader ay di ibig sabihin na ito'y gawain ng isang baliw. Minsan ito'y paraan ng pagkuha ng lakas at pandagdag buhay.

--Super Mario.

Ngek ngek naman yung quote. Di ko alam kung matatawa ako o makokornihan ako. Pero siguro makokornihan na lang ako.

---

Bday ni friend kahapon. Pinainom nila ako, kahit di ako umiinom. Ako naman si "try" din. Tapos tapos... Nag-iba yung pakiramdam ko... Bumigat yung ulo ko tapos parang di na ako makatayo, kasi nanghina yung mga paa ko. Ang init pa ng sikmura ko. lol. Five percent lang daw yung alcohol nun, pero jusko naman, ilang bote yung sinalang nila, kung susumahin mo hindi lang 5 percent yun. Pinagtatawanan pa nila ako kasi lasing na raw ako. Hindi pa ako lasing. Nag-iba lang talaga yung pakiramdam ko.

Bakit kaya ang daming may gusto ng inuming pampalasing? Hindi naman masarap lasa. Maigi na lang mag-juice. Buti na lang wiwi ako nang wiwi. Nawala yung kakaibang pakiramdam ko. Kaso kawawa si Kenshin... Pinainom nang pinainom hanggang sa nahilo. Buti na lang at hindi ako nag-akay ng lasing, kasi bumuti na rin yung pakiramdam niya.

Tapos magmamalaki pa yung nanay ko pag-uwi namin, "Anim na bote lang ang naubos ninyo?" (Apat kaming uminom.) "E kulang pa nga sa akin yun e! Pag San Mig Light nga nakakapito ako e!"

Ikaw na, ma. Ikaw na lasengga!

---

Gandang gabi.

Horoscope

2011-05-28T12:57:00.000+08:00

HOROSCOPE

VIRGO:

"Bibigay sa'yo ang kaibigan mo at malalaman mong may gusto pala siya sa'yo."

Natawa naman ako sa horoscope na yun na nabasa ko kanina, na naka-flash sa TV ng bus. *ROFL* Parang medyo naniwala naman ako kasi nitong week lang e may isang kumausap sa akin na friend ko na ganun nga. Nagulat naman ako kasi parang... parang hindi naman kasi halata. *ROFL* Parang wala lang... May gusto pala sa akin. (Kumusta naman yun?)

Ang nasabi ko na lang, "Talaga?"

Sabi pa niya... ngayon lang daw siya nagkaroon ng guts na sabihin yun. Naging friend ko siya noong 2008, at mukhang wala na rin naman daw halaga yung mga sinabi niya kasi may Kenshin ako.

Sa totoo lang, like ko rin naman siya noon, kaso inignore ko na lang kasi feel ko naman hindi niya ako type. *ROFL* Malay ko bang may gusto pala siya sa akin. *hmm* Pero raw at least nasabi raw niya kasi nahihirapan daw talaga siyang magsabi ng nararamdaman. Gusto pa rin daw niya ako hanggang ngayon. *hmm*

Wala rin naman nagbago. Friends.

Ayun, na-share ko lang, kasi napatawa talaga ako dun sa horoscope. Medyo frustrated kasi ako ngayon gawa nang magpapa-enroll sana kami ng friend ko sa Alma Mater namin sa Manila, but pagpunta namin roon, ang sabi June 1 pa ang enrollment. Oh well... Wala kaming napala.

----

Maulang tanghali.

Ang laki!

2011-05-26T22:51:00.000+08:00

Nagpasama si Pated kanina sa labas para bumili ng makakain, tapos nadaanan namin yung inaayos na bahay na malapit lang sa bahay namin.

PATED: Ang laki naman nito! Ang laki naman ng bahay na ito!

Sa isang iglap kasi naging bongga na yung bahay na yun, di papakabog dun sa katabing bahay na bongga rin at kulay pink. *lol*

Pagkasabi ni Pated nun e biglang may lumabas na lalaki, walang pang itaas na damit at kita ang abs. *naughty.face*

AKO: *bulong kay Pated* Ang laki nga! *naughty.face*

PATED: Gaga! Ang sinasabi ko yung bahay, di ba? Hindi yung katawan ni kuya. *ROFL*

AKO: Sakto kasi pagkasabi mo, lumabas siya e. *lol*

---

Hehe. Gandang gabi. :p

2011-05-24T22:33:00.000+08:00

Ba't kaya ang hilig mag fan sign ng mga bagets?

Akala siguro nila cute sila.

Depende na lang siguro kung cute talaga sila.

Pero karamihan pa-cute lang e.

*lol*

---

Kanina may nag-text... na for the first time nag-text sa akin mula nang kinuha niya ang number ko. Kakapagtaka tuloy. E inaantok na ako nun, tapos di ko na alam kung ano yung mga tinetext ko. Hanggang sa nakatulog ako... at paggising ko... nagtaka ako sa nabasa ko sa sent items. Nag-text pala ako ng ganun sa kanya. Hindi ko alam. o_o

---

Bad trip na bad trip ako kanina... habang naglalaro ako ng online game e bigla na lang na-DC (Disconnect). Minsan na nga lang maglaro e! Lumalaban pa naman ako sa competition... pero ok lang. Talo pa rin naman ako e... *lol* Pero nakakainis lang kasi yung na-gain ko na points e biglang nawala. Ewan ko ba kung bat ganun. *cry*

---

Nakita ko yung latest pic ni BFF. Pumayat na siya ngayon. Sabi nung isa naming friend e inspired daw. Ba't ako, inspired naman ako pero kabaligtaran yung nangyayari? *mad* Pero hindi ko trip yung bf ni bff. Basta. Hindi ko siya gusto kahit hindi ko pa siya nakikita sa personal. :hmm: Lagi niya kasing pinapaiyak si bff. Buti na nga lang daw at nandito ako, alam ko raw kung paano siya patawanin. Pero kahit na! Ayoko talaga sa mga nagpapaiyak ng babae :hmm: , at nahu-hurt ako para kay bff. *sad* Love na love ko kaya yun. Magbbday na nga siya sa Thursday e. Kaso wala akong pang gift. *sad*

Gawan ko na lang kaya siya ng story? :esep: Tagal ko na rin kasing di nakakapagsulat. Kailangan pala ma-frustrate ako uli. Pag malungkot na malungkot ako marami akong naiisip e. Masyado kasi akong masaya ngayon e. Kasalanan ni Kenshin toh. *mad* *lol*

---

Matutulog na ako. Gud nyt.

Nagbunganga

2011-05-23T22:19:00.000+08:00

Kanina umuwi ako ng bahay kasama si Kenshin (Sinundo niya kasi ako. Almost everyday naman.) Bad trip na bad trip naman ako kasi walang tao sa bahay. Pag katok ko, walang response, at pansin kong patay ang lahat ng ilaw. Wala pa naman akong susi! *furious*

Tinawagan ko yung nanay ko at nagalit talaga ako kasi umaalis na lang sila bigla na hindi sinasabing aalis sila. Kaya nataasan ko tuloy ng boses sa phone. Pero natural naman na yun na mataas ang boses ko.

Kung anu-ano na sinabi ko out of anger kasi pagod na ako, pawis pa, at ang sakit pa ng ulo ko, imbis na hihiga na lang ako pagdating e mamomroblema pa ako kung paano bubuksan yung pinto ng bahay.

Napatingin ako sa may bintana at nagtanong kay Kenshin.

AKO: Kaya mong abutin?

Ang ibig kong sabihin e kung kaya niya bang sungkitin mula sa loob yung door knob para naman mabuksan at makapasok kami.

E since may screen e mukhang imposibleng mabuksan kaya sabi ko sirain niya na lang. Pero hindi na pala kailangang sirain yung screen kasi sira na pala yun. Ang ibig kong sabihin e nakatanggal yung ibabang part sa pagkakaturnilyo kaya dun ipinasok ni Kenshin yung kamay niya at inabot ang door knob at ayun! Nabuksan ang pinto.

Naka-relief naman ako sa ginawa niya. Hanep talaga, all-around. Boyfriend, service, boy, tagaluto, taga-masahe, magnanakaw (bukas pinto gang) :charing: Proud na proud tuloy ako lalo sa kanya. *cry*

At ang sabi sa akin ni Kenshin e, "Mag-isip kasi muna bago magbunganga."

Na narealize kong tama rin kasi madalas nauuna yung pagpapanic ko kaysa pag-iisip. At ayun tinext ko yung nanay ko at sinabing nakapasok na ako. Tumawag siya sa landline at nagtanong paano ako nakapasok, ipinaliwanag ko naman. Manghang-mangha naman yung nanay ko, pano raw naabot ni Kenshin yun, may lahi raw yatang Lastikman. Ngek ngek!

Ngayon, delikado pala ito. May tendency palang manakawan kami kasi sira yung screen ng bahay. *lol*

---

Gandang gabi.

Pasukan na naman...

2011-05-22T21:22:00.001+08:00

Kaya itong poem e alay ko sa mga estudyante... *lol*

Hay ang bilis ng araw.

Patapos na ang bakasyon.

(So what? Wala naman akong bakasyon e!)

*lol*

---

Ang lakas ng ulan dito.

May bagyo na naman.

---

gandang gabi.

SSS, PAG-IBIG

2011-05-20T17:46:00.002+08:00

Bakit kaya may companies, establishments, blah blah, na nagkakaltas ng payment for SSS every sahod tapos malalaman mo lately e hindi pala nahuhulugan kasi pag-verify mo e wala palang hulog yung account mo? Kakaloka!

What if ma-deads ka bigla tapos syempre may pension yun, pero dahil hindi nga bayad ang SSS (na akala mong bayad) e hindi rin makukuha?! Kawawa naman ang beneficiaries.

What if gusto mo palang mag-loan pero dahil nalaman mong hindi pa bayad ang SSS kahit kinakaltasan ka e wala ka ring mapapala? At sasabihin sayo, "Hindi ka pa pupwedeng mag-loan kasi hindi nga nahuhulugan." Pero may kaltas.

What if natikom na lang ang bibig mo kahit na alam mong hindi pala hinuhulugan, pero di ka makapagreklamo kasi natatakot kang baka salbahihin ka ng mga taong responsable para sa paghuhulog nun?

What if may lakas ka nga ng loob, at nung nagreklamo ka about dun sa SSS na hindi hinuhulugan, dahil nga pag-check mo nung account mo sa mismong opisina ng SSS e wala palang hulog, pero kinakaltas, e nagalit sa'yo ang admin at sinabing, "Bakit chineck mo pa?"

Ang punto naman e kung hindi pala hinuhulugan, wag na lang ikaltas sa sahod. Hay tao nga naman. Saan kaya nila dinadala yung pera na yun na kinakaltas nila mahigit sa sampung empleyado? Nakakaduda.

May bagong patakaran na po ba ang PAG-IBIG? Ang sabi kasi sa amin bago na raw e, wala na raw number, pangalan na raw ang gagamitin sa transaction?

tricycle, 20 pesos, movie marathon at braces

2011-05-19T13:48:00.000+08:00

Nailang ako sa tingin ni manong tricycle driver kanina.

Parang... parang... parang... ma-L? chos! argh di ko ma-explain.

Nung pagsakay ko pa lang kakaiba na yung ngiti niya.

Katakot! Pagbaba ko, feel ko tatandaan niya yung bahay namin. (Tahaha! Assuming!) *lol*

Mula ngayon, may phobia na ako sa mga kalbong tricycle driver.

---

Naghagilap ako ng mga pakalat-kalat na pera sa kwarto ko.

At dun ko narealize na ang dami kong pakalat-kalat na pera. *lol*

Maigi na rin pala yung pakalat-kalat na pera, kahit saan may madudukot ka, at di ko agad magagasta, kaysa dun sa pera na naka-imbak sa wallet.

Dun sa mga pera na yun, may napansin akong kakaibang bente pesos. Naalala ko tuloy yung pinost kong bente pesos dati. May sumpa yata ang mga bente pesos.

Ayun na nga, may nakita akong bente pesos. At ang bente pesos ay parang peke. Yep yep, peke. Ewan ko. Feel ko peke yun e. May mukha naman pag tinapat sa liwanag. Pero parang peke pa rin. Kakaiba kasi yung texture ng papel tapos mas maliit siya sa ibang bente pesos na nasa wallet ko.

Well anyway, ibinayad ko na lang din sa tricycle driver. *lol*

---

Nanood kami ng The Last Airbender, Karate Kid, at Bride Wars. May bagong bili na VCD si mama e. Nung nakaraang taon ko pa nga siya kinokontrata na if ever, sa akin niya na lang ipamana yung mga VCDs niya. Ang dami kaya. Puro James Bond. *lol*

---

Ang cool pala ng braces sa ngipin. :D Pero ang sakit sa ngipin. Sabi ni mama sa umpisa lang daw yun. Sayang lang hindi naikabit yung paboritong kulay ko... BLUE. Next time na lang daw.

---

Gandang hapon!

appointment... disappointment...

2011-05-17T13:20:00.002+08:00

May appointment ako sa dentist ngayon kaya nga maaga akong umalis ng school para mahabol ang oras. Sa totoo lang, ang daming dapat gawin, at nahiya naman ako kay co-teacher kasi iniwan ko sa kanya ang ibang gawain. Ayoko nang aalis ako nang may naiwan pa akong gawain sa school. Parang may kung anong guilt akong nararamdaman. Gusto ko kasi pag-uwi ko accomplished na ang lahat ng gawain during the day para wala nang iisipin. Pero kanina... iniwan ko si co-teacher, kasi nga may appointment ako. May mga liligpitin pa sa room, na sabi siya na lang daw ang bahala.

Pag-uwi ko sa bahay, napasimangot na lang ako kasi sabi ng kapatid ko, tumawag daw ang assistant ng dentist sa bahay at sinabing cancelled ang appointment. *himatay* Re-sched na lang daw tomorrow. Ang problema niyan, may lakad dapat ako bukas, pero dahil nagkaloko-loko na ang sched, e kailangan kong i-cancel ang lakad na yun. Hindi naman yun pwedeng isingit ng Thurs at Fri dahil may gawain kami sa school.

Ay nako, next week na lang nga. *mad* At ayun, naglaba na lang ako ngayon na kung tutuusin e wala naman sa schedule, at sa plano kong gawin. Kesa naman magtuloy-tuloy ang pagiging disappointed ko, gumawa na lang ako ng ibang gawain. Oh well... :p

Si Mystery Loader, si Edwin, at si Edwin na naman

2011-05-14T18:18:00.000+08:00

Si Mystery Loader...

Hindi ko siya kilala... kaya pangalanan na lang natin siyang "mystery loader", o pupwede ring mysterious loader. Ito ang pangalawang pagkakataong nakatanggap ako ng load na siguro isang tao lang ang nagbigay dahil parehong 15 pesos ang ni-load sa akin. Sa isip ko nga sana 60 pesos na lang e! Wahahaha! Walang gustong umamin sa mga ka-text ko. Nag-GM na ako sa kanila, pero yung iba deadma.

---

Sir J.: Baka naman si Kenshin yan?

AKO: Sir, hindi e. Kasi hindi ako niloloadan ni Kenshin ng 15 lang. Ang niloload niya sa akin, 30 or 60. :p

Sir J.: Hambog!

AKO: Wahahahaha!

---

Ma'am M: Baka naman manliligaw mo yan ma'am?

AKO: Kung manliligaw ko siya, basted na siya sa akin kasi 15 lang binigay niya. *evil.laugh*

Ma'am: Wahahaha! Oo nga, sakin din. Kuripot!

Kung sino man siya... salamat sa kanya kasi may load ako uli. *thanx*

***

Si Edwin...

WARNING: Rated PG, R18, GP *lol*

Walang tao sa bahay isang araw na umuwi kami ni Kenshin. Sinundo niya kasi ako.

AKO: Walang tao... *naughty_look*

Umupo kami sa sofa at maglalambingan sana nang biglang nag-ring ang telepono. $(*^&%&! *mad*

Sinagot ko naman yun.

AKO: Hello?

KAUSAP: Si Edwin nakauwi na?

AKO: Po? Wala pong Edwin dito.

KAUSAP: Ay! *sabay baba ng telepono*

Umupo na naman ako sa sofa at itutuloy ang naudlot na paglalambingan namin nang nag-ring na naman ang telepono. Same person ang nakausap ko.

KAUSAP: Si Edwin ba nandiyan na sa shop? Tiyahin niya ito.

AKO: Wala nga pong Edwin dito. Saan po ba kayo tumatawag?

KAUSAP: *baba ng telepono*

Umupo na naman ako sa sofa at sinabi kay Kenshin...

AKO: Wag na nga tayong maglambingan. Nandito si Lord. *lol*

KENSHIN: Hindi, hindi si Lord yun. *Nang biglang mag-ring na naman ang telepono*

Sinagot ko ang tawag.

KAUSAP: Si Edwin? Edwin *sabay sabi ng apelyido ni Edwin na hindi ko naman naintindihan*

AKO: Wala nga pong nakatirang Edwin dito, wrong number po kayo. *sabay baba ng telepono*

KENSHIN: Si Lord nga yata yun...

Nang makauwi na yung kapatid kong lalaki galing sa kung saan e nag-ring na naman ang telepono. Siya na ang sumagot.

BUNSO: Wala pong nakatirang Edwin dito. *tanong sa akin* Sino yun?

AKO: Ewan ko, panay ang hanap niyan kay Edwin.

***

Si Edwin na naman...

Sarap na sarap akong nagttcaf noong nakaraang araw nang mag-ring ang telepono. Dahil katabi ko lang naman ito ay sinagot ko na.

AKO: Hello?

KAUSAP 2: Si Edwin ba nandiyan? Edwin *sabay sabi ng apelyido na naintindihan ko na*

AKO: Wala pong nakatirang Edwin dito. Wrong number po kayo.

KAUSAP 2: Ay ganun ba? Sige, sorry ha.

BUNSO: Hinahanap na naman si Edwin?

AKO: Matingnan nga sa Facebook!

Nagmadali naman akong magbukas ng FB at nagbakasakaling tama ang spell ko sa apelyido ni Edwin. At ayun. Naroon siya. Nag-iisang may ganung pangalan.

Siya pala yun. :)

Heartache :/

2011-05-14T09:30:00.000+08:00

Posted May 13, 2011 via tristancafe.com

The result of the April 2011 LET was released today.

LINK: http://coolbuster.wordpress.com/2011/05/13/let-results-april-2011-released/#more-108

What aches me is that I haven't seen the names

of those dear persons I wished and I expected to see.

I felt too bad after browsing those thousands of names,

knowing that their names are not in it...

I text them that the result was out, then they asked me to check their names...

I double-checked, even triple-checked, nth-checked or whatsoever, the page...

Well, I just have to tell them the truth. T_T

Then blogspot would tell me...

Ang Blogger ay kasalukuyang hindi magagamit

Ang Blogger ay hindi magagamit sa ngayon. Humihingi kami ng paumanhin para sa ganitong pagkagambala sa serbisyo.

I hate this. T_T

Madam Principal

2011-05-11T16:16:00.001+08:00

Katatapos lang namin mananghalian kanina nang bigla akong ipatawag ng Principal. Dalawang tao na ang tumawag sa akin kaya mukhang urgent.

"Bakit daw po?" tanong ko sa isa. Hindi raw niya alam.

Nagmadali kong tinapon ang nginunguya kong chewing gum sabay labas ng classroom. Nakakahiya naman kung haharap ako sa Principal tapos may nginunguya ako.

Nakita ko ang Principal na naglalakad sa hallway, nakatalikod... Mukhang papunta siya sa kung saan.

"Ma'am," pagtawag ko. Lumingon siya, nilapitan ko. Niyakap niya ako at hinalikan (beso). Sabay ngiti sa akin at sabi ng, "Bye."

Kumunot ang noo ko, nagtaka. "Bakit po?"

"I resigned... TODAY."

Nagulat ako.

"Po?!" tanong ko.

Hinawakan niya ang pisngi ko. "O, wag ka na magtanong."

Hindi ko alam na may balak siyang mag-resign. Hindi ko alam na agad-agad. Kababalik niya lang kahapon galing sa bakasyon. Hindi ko alam kung bakit niya naisipan yun. Though mayroong iilan na ayaw sa kanya, though napapagalitan niya ako madalas dahil nga may actions akong nagagawa na hindi niya gusto (naiintindihan naman daw niya kasi bata pa raw kasi ako, at gaya niya raw ako noong bata pa siya), nakakagulat pala ang ganun... ang biglaan niyang pag-alis.

Nalungkot ako. Nalungkot talaga. Sumimangot ako.

"Hindi ko na kaya ang trabaho," sabi niya. Pero siguro may iba pang dahilan. "Pinatawag lang kita para magpaalam. Ayoko namang basta tumalikod na lang."
"Saan na po kayo niyan?" tanong kong muli.
"Sa bahay." Hindi ko alam kung saan na siya nakatira. Kasi nang sinimulang ipaayos ang school nitong April e pinaalis na muna siya pansamantala. Marami kasing binago at tinamaan ang office niya kung saan doon din siya natutulog.

Inilarawan niya kung saan ang bahay niya... malapit lang din naman sa school, sabi niya. Sa katabing subdivision lang.

Tanda ko pa yung mga huling sinabi niya, "Mabait ka. Binigyan nga kita ng mataas na grade. Gamitin ninyo yung mga itinuro ko sa inyo. Be a blessing to others.
"Pag may problema ka, i-text mo ako. Ay hindi, hindi! Huwag problema! Pag ikakasal ka na, i-text mo ako. Gawin mo akong ninang. Huwag kang mag-alala sa akin."

Hanggang sa nagpaalam na kami sa isa't-isa. Siguradong iilan pa lang ang nakaaalam na wala na siya sa school. Nagbakasyon kasi ang ibang teachers. Usap-usapan na naman siguro yun pag nagpasukan na... Isang buwan na lang. Siguradong maraming magiging pagbabago. Marami...

Poop

2011-05-11T14:25:00.000+08:00

Eksena sa Kindergarten Summer Program...

After recess e resume ng klase. Nagpapila kami sa harapan ng mga estudyanteng may dala ng kanilang assignment na musical instruments nang biglang may nagsabi ng,

"Teacher, ang baho po!"

Na sinundan ng, "Ang baho! Sinong umutot?"

Naamoy ng co-teacher ko yun, at pati sa ilong ko e naglakbay na ang amoy. *lol*

MA'AM S.: Baka naman may nakaapak ng tae sa inyo. Tingnan ninyo nga yung slippers ninyo kung meron.

Tingin naman ang mga estudyante sa mga sapatos at tsinelas nila pero walang umamin. Maski nga ako tumingin e, wala naman. *lol*

Nagpatugtog na ang mga bata ng musical instruments at di na pinansin ang kakaibang amoy. Nang matapos magpatugtog ang mga bata ng musical instruments e nandun na uli ang reklamo nila.

MA'AM S.: Baka naman may tumae na sa inyo, umamin na.

Pero wala pa ring umaamin. May tinuro silang bata.

MA'AM S.: Mark ikaw ba yun?

Umiling naman si Mark. Hindi raw siya. At nanatili siyang nakatayo sa pwesto niya. Tinitingnan ko ang mga bata at iniisip kung saan ba nanggagaling yun o kung KANINO, hanggang sa may sumagi bigla sa isip ko.

AKO: Talon nga kayo.

Game na game naman ang mga bata sa pagtalon. Yung iba nga nagpapataasan pa. Pero may mga batang hindi rin tumalon at kasama na roon si Mark at isa pa, si Noel.

MA'AM S.: Noel, ikaw ba yun?
NOEL: Hindi po ako.
MA'AM S.: E sino ba yun?

At napansin ni Ma'am S., si Mark ay nakatayo pa rin.

MA'AM S.: O Mark, upo ka na.

Hindi umupo si Mark. Bigla namang tumakbo papunta sa akin ang katabi ni Mark at binulungan ako, "Teacher, si Mark po yun!" sabay takbo uli pabalik sa pwesto.

Nagtawag ako ng isang assistant para ilabas si Mark sa classroon at ipunta sa CR.

In the end... napag-alaman naming si Mark nga pala talaga yun. Pinauwi na namin si Mark matapos kaming kausapin ng mama niya na iuuwi na raw niya si Mark kasi nagkalat na. Kagabi pa pala masakit ang tiyan. Hindi na raw sana papapasukin kaso nagpumilit ang bata na gusto niyang pumasok sa eskwela.

Katakot

2011-05-08T20:32:00.002+08:00

Ang daming nangyaring nakakatakot... :hide:

Kaninang umaga, naka-open wide daw ang gate ng bahay namin. Wala namang nawala, buti na lang may aso kami. At nung nagising ang mga tao rito e naabutan nila si Chloe na tahol nang tahol.

Ang nakakapagtaka pa e summer na summer pero umulan nang malakas na malakas. Grabeng hangin...

Tapos yung katapat-bahay namin, nakainom. Nagsasaya lang naman sila, nagvivideoke. Ewan ko ba bigla na lang siyang nagsisigaw na parang may kaaway. Ganun siya nung nakaraan. Parang yung isang kapit-bahay namin ang kaaway. Tapos may pumutok. Putok yata ng baril. Natakot kaming lahat. Umakyat kami sa kwarto.

Pagdating naman sa kwarto, ayun nagkagulo... Kasi may pumutok. Tapos biglang kumislap-kislap ang ilaw. Dun sa kwarto nina mama nangamoy sunog. Natakot kami, akala namin magkakasunog na. Nag-isip tuloy ako ng mga bagay na una kong isasalba sakaling magkasunog. Syempre, una yung lap top ko. Wahaha! Sabay ganun. Ayan tuloy dito kami sa baba lahat matutulog. In-off kasi yung fuse dun sa taas.

Ang nakakatakot lalo e ang pagkalam ng sikmura ko. Wahaha! Wala pa rin kaming gas ngayon. Malas lang kasi naubusan na sa tindahan. Buti na lang at nandiyan si 878-7000. Nabusog kaming lahat.

Kagabi humiling ako ng sign... Nag-pray pa ako. Pero hindi nangyari. Nakaka-disappoint tuloy. Pero ok lang.

Gandang gabi. :wave:

Happy Mother's Day!

2011-05-08T13:31:00.001+08:00

Ayan ang picture ko kasama si mama.

Sabi niya one year old pa lang ako riyan.

At sabi niya cute pa ako riyan. *lol*

Kahit na madalas akong mag-maldita,

madalas na di ko sinusunod ang mga utos niya,

at panay lang ang hilata ko sa bahay e ramdam ko namang lab na lab niya ako. :)

Peborit ko sa luto ni mama yung spaghetti.

Kasi hindi lang basta ketchup ang hinahalo niya roon, *evil.laugh*

kundi yung pinakamasarap na pansahog...

Kasama na rin ang pagmamahal, at pawis (tanda ng effort niya) hihihi. :)

Pag umaga e gumigising siya nang maaga para ~~mauna siyang makapag-facebook~~ magluto ng agahan,

kasunod na nun e ang walang kamatayang trabaho sa bahay.

Sa tingin ko nga e ang pinakamabigat na trabaho ay ang pagiging Nanay.

Paano ba naman kasi wala kang sweldo, wala kang day-off, at hindi lang 8 hours ang oras ng trabaho mo.

Hindi ko na matandaan kung paano ba ako o kailan ba ako unang natutong magbasa at magsulat.

Pero sigurado akong siya ang nagturo sa akin kung paano gawin ang mga unang hakbang sa pagkatuto.

Sabi niya kasi siya ang nagturo sa akin e...

Salamat mama sa lahat ng pagod at hirap mo sa amin.

At kahit na madalas mo akong sumbatan pag nag-aaway tayo e nilalabas ko na lang din yun sa kabilang tainga ko. *roll* *evil.laugh*

Happy Mother's Day, mama! :)

OOO

Eksena ngayon-ngayon lang...

Nakatanggap ako ng message galing sa friend ko, binasa ko nang malakas.

FRIEND's MESSAGE:

Pacquiao wins via unanimous decision.
Bagsak si Mosley round 3.
Bagsak si Pacquiao, tinulak! Hahaha!

MAMA: Ha? Anong bulak? :confused:

AKO: TINULAK! Hindi BULAK!

MAMA: A! Tinulak! *uber laugh*

AKO: *himatay*

Happy mother's day sa lahat ng ina. :)

Salamat na rin sa mga anak-anakan ko na bumati sa akin.

Slurpee :)

2011-05-07T10:13:00.001+08:00

May 6, 2011

at about 7 p.m.

Nag-request si Pated na kumain sa labas. Syempre dahil may pera naman ako edi nilibre ko siya. Ayaw kasi ni Bunso sumama kaya daming dalawa na lang ni Pated ang lumakad.

Sabi niya gusto raw niyang kumain sa 7-11, sabi ko sa Jollibee na lang... pero ang nangyari e nauwi ang pagkain namin sa Chowking.

Matapos kumain sa Chowking e nag-request pa si Pated. Parang gusto pa raw niyang kumain ng Halo-halo. Sabi ko naman e mag 7-11 na lang kami, tutal e dun naman talaga niya gustong pumunta, at bumili kami roon ng Slurpee.

Nang nakapagbayad na kami e binigyan kami ng lalaki sa counter ng dalawang takip ng baso ng Slurpee at dalawang straw.

Nagpunta na kami ni Pated dun sa machine. Sinalansan ko ang mga takip. Ibinigay ko sa kanya ang isa, at itinakip namin yun dun sa baso niya. Nang itatakip ko na ang isa dun sa baso ko e may napansin akong dumi roon sa loob ng takip. Akala ko pangkaraniwang dumi lang kaya di naman ako nag-alinlangang tanggalin yung dumi. Sabi ko pa kay Pated, "Teka, may dumi."

Pagtingin ko sa daliri ko... buhok sa ilong pala yun, may kasama pang maliit na kulangot. :lol: Pinagmasdan ko pa e, dry na nga yung kulangot, siguro matagal na yun dun. :lol: Ipinakita ko nga kay Pated yun e, super tawa naman si Pated sa nakita niya.

Yun pala ang secret ingredient nun. Kaya pala masarap. *roll*

Moral: Bago tanggapin ang takip ng baso ng Slurpee, siguraduhin muna na malinis ito.

hohoho

2011-05-07T09:33:00.000+08:00

Nakakapagpatae pala talaga yung Halo-halo saka mangga.

Hohoho!

Sabi nila kanina sa office, magandang combination daw yun.

Totoo pala. *lol*

Huwaw talaga sa Manila!

2011-05-01T19:48:00.001+08:00

Manila Zoo

Huwaw na huwaw sa entrance. Discounted pala pag Manila citizen. E kaso di naman kami taga-Manila kaya useless din.

Huwaw naman din ang amoy ng Manila Zoo. *lol* Nagpunta kasi kami dun ni Kenshin kahapon e (with friends). Imbis na hahanapin mo yung mga hayop e, ang hahanapin mo e yung amoy ng tae ng hayop kung saan nanggagaling. Like, "Ay ito pala yung mabaho!" :))

Pagpasok mo pa lang, alam mo nang welcome na welcome ka. Alam mo nang wild animals ang nandoon kasi ang wild ng amoy. Nakakagana kumain. *lol*

Tapos tapos... sa langit may nalalalaglag na kung ano. Akala ko umaambon... pag tingin ko sa balat ko kulay puti. Huwaw naman, may blessing na galing sa itaas. Ok yun, organic na pataba sa balat ko. Feel ko tuloy halaman ako. :))

Pero inpernes, may kuha kami na nakasabit sa amin ang ahas. Afraid! At may nakawala pa palang unggoy. Ewan ko kung saan dumaan yun, pinagkaguluhan ng tao. :p

Taft Avenue

Huwaw na huwaw naman. Papunta kasi kami ng Luneta, pagkagaling ng Manila Zoo. Pagbaba namin sa Sta. Isabel College sakay ng isang jeep e may eksena ng holdapan. Nakita ni Kenshin ang mga unang pangyayari, at nakita ko rin.

May lalaking tumakbo palabas galing ng FX. Nakahinto yung FX sa gitna ng kalsada tapos yung lalaki hinabol ng mga pasahero. Naabutan siya ng isang lalaking pasahero, sinakal, tapos napadapa, pinagsisipa. Dumating ang isang pulis, pinagsusuntok ang holdaper, pinosas. Binatukan pa yung lalaki ng isang pasaherong babae. Nabawi ang mga nakuhang pera, cell phone at digi cam.

Sumigaw si ate ng, "Nagtatrabaho kami. Maghirap ka naman!"

May binubulong pa na kung ano ang holdaper, at sabi pa niya, "Hindi lang ako. Marami pa sila dun."

May isa namang lalaking pasaherong na biktima rin ang galit na galit. Mukhang mayaman, at super English pa.

(At talagang nakiusyoso kami.) :))

Luneta

Huwaw na huwaw sa Luneta. May bago na pala silang patakaran na bawal magdala ng panapin. :)) Kada tao na magdala ng panapin e sinisita at pinipituhan ng guwardya. FOUL! Bago pa makapaglatag ang mga tao ng pagkain at panapin e nabwisit na sila.

Nakipagtalo pa kami sa guwardya kung bakit ipinagbawal na ang pagdadala ng panapin. Kasi may iba namang naglalatag din, tapos nakakapagtaka, sinita kami at kung sinu-sino. May nagbebenta pa nga dun ng panapin e. :)) Sabi niya e nakakasira sa damo, namamatay daw kasi ang mga yun. Huwaw na huwaw! Sa isang iglap naging concerned sila sa kalikasan. *lol*

Huwaw talaga sa Manila!

Natakot?

2011-04-27T22:19:00.002+08:00

Kanina ang ingay-ingay ng mga Kinder. Ayaw ko namang magalit kaya sabi ko na lang e...

AKO: Sige! Ang mag-ingay lalagyan ko ng tape ang bibig! (sabay salansan ng tape)

LAHAT: *Tahimik*

Wala talagang nag-ingay. Yun lang pala katapat nila. :))

Sana applicable din sa high school. *lol*

KSP... Kaloka (na naman)!

2011-04-26T17:59:00.002+08:00

Eksena ng estudyante namin sa Kindergarten Summer Program...

Habang tinitingnan ko ang mga sinusulat ng mga bata sa kanilang notebook e tinawag ako ng isang estudyante.

DENMARK: Teacher, teacher!

Lumapit naman ako sa kanya at nagtanong.

AKO: O bakit?

DENMARK: Teacher, teacher, yung mata mo po, parang mata ng aswang.

AKO: *lol* Hindi ah!

Ako na may malabong mata! *lol* Dapat pala talaga clear contacts na lang yung binili ko.

Time Travel (7)

2011-04-22T20:22:00.007+08:00

CHAPTER 1

CHAPTER 2

CHAPTER 3

CHAPTER 4

CHAPTER 5

CHAPTER 6

***

HULING EKSENA:

Makulimlim ang langit. Mukhang uulan kaya nagmadali na rin akong umuwi. Pagdating ko sa bahay e agad akong dumiretso sa kwarto. Buti at di ako naabutan ng ulan. Gaya ng palagi kong ginagawa e lamp shade lang ang binuksan ko. Sa pagkakataong yun ay umulan na.

Humiga ako sa kama, tulala. Nagulat na lang ako sa tunog ng hangin na humampas sa kurtina ng bintana ng kwarto ko. Bumangon ako at isinira ang bintana. Pagsara ko nun ay namatay bigla ang ilaw ng lamp shade.

"Psss! Brownout!" bugnot na pagkakasabi ko. Kasunod nun ay may narinig akong bulong. Naalarma ako.
"Lapit... lapit..." sabi ng bulong.

***

"Hindi ka makakaalis sa panahong ito hangga't hindi mo matututunang mahalin si Celina."

--Hannah

***
CHAPTER 7

David, my Son

"Lapit... lapit..." sabi ng bulong.

Nanggagaling yun sa study table ko.

"Halika... Halika..." pag-anyaya nito na habang nagpapatuloy ay naririnig ko lalo nang mas malinaw at mas malakas.

Nakabibighani ang boses. Lumapit ako sa lugar kung saan iyon nanggagaling.

"Kunin mo... Hawakan mo... Hawakan mo..."
"Ang alin?" tanong ko.
"Ako," lumiwanag ito.
"Ang relo..." bulong ko.

Lumiwanag ang relong ibinigay sa akin ni Lolo Art. Kulay ginto ang liwanag. Sobrang liwanag. Nakasisilaw. Nakabibighani ang liwanag.

"Lumapit ka... Hawakan mo..." sabi nito.

Para akong isang aliping sumusunod sa kung anumang sinasabi ng nakabibighaning boses. Hinawakan ko ang relo.

"Isuot mo..."

Isinuot ko pa iyon sa kamay ko. Nang isinuot ko na ay nawala ang ilaw nito na lubusang ipinagtaka ko. Pero di pala roon natatapos ang lahat.

"Ikutin mo... ang pihitan... Ikutin mo... Pabalik."

Inikot ko ang pihitan gaya ng sinasabi ng boses, at sa pag-ikot ko nun, biglang humangin nang malakas. Ang bintanang isinara ko ay biglang bumukas. Narinig ko ang tunog ng mga nag-gagalawang gamit sa silid ko dahil sa lakas ng hangin. Naririnig ko rin ang pagbabaklasan ng mga gamit sa kwarto ko na parang dinadala ng malakas na malakas na hangin. Hindi ko kaya ang lakas ng hangin! Tinabunan ko ang mukha ko. Parang pati ako ay matatangay!

Pagkatapos nun ay kadiliman. Wala na akong maalala sa mga sumunod na pangyayari. Namalayan ko na lang na nakahiga ako sa isang matigas na higaan.

Nasaan ako?

Bumangon ako at nakaramdam ng kirot sa tagiliran ko, masakit pero kaya namang tiisin. Tumayo ako at inangat nang bahagya ang pang-itaas kong damit kung saan nararamdaman ko ang kirot. Teka, bakit ganito ang suot kong damit? Nakasuot ako ng long sleeves na damit, gaya ng damit na isinusuot ng mga mangingisda at magsasaka na napapanood ko sa TV. Sa pagtaas ko sa aking damit ay nakakita ako ng nakatapal na tela sa tagiliran ko. May dugo! Paano ko nakuha ito?

Pinagmasdan ko rin ang paligid ko. Nasa isang silid ako. Malinis ang kwarto bagama't di ito kalakihan. Maaliwalas din iyong tingnan. Kawayan ang sahig. Kahoy ang pader at kisame. Nilibot ko ang silid.

"O bakit bumangon ka na?" tanong ng isang babae sa akin. May edad na ang babae at puti na ang karamihan sa kanyang buhok. Inalalayan ako ng babae papunta sa higaan. "Hindi ka pa magaling. Dapat nagpapahinga ka lang."

Ayoko nang humiga sa matigas na higaan kaya sinabihan ko ang babae, "Pero, Inang, ayos na po ang lagay ko. Malakas na po ako."

Nagtaka ako sa sinabi ko. Sinabihan ko ang babae ng "Inang"?

"Hay, ikaw talaga, David! Napakatigas ng ulo mo."

Kasunod nun ay may pumasok na batang babae at sabik na sabik nang makita ako, "Kuya David! Ayos ka na?" Yumakap siya sa akin.

"Ayos na, Mayumi," sagot ko sa bata. Teka, papaanong nangyaring kilala ko ang batang babaeng ito?

Pinagsabihan ng babaeng kasama ko ang bata, "Mayumi, dahan-dahan sa pagyakap sa kuya mo. Ang sugat niya baka matamaan mo. Lumabas ka na muna at magpapahinga pa ang Kuya David mo." Lumabas na ang bata. Bumaling sa akin ang babae, "Sige na, David, anak, magpahinga ka na muna. Hindi ka pa lubusang magaling." Kinumutan pa ako ng babae bago umalis.

Naguguluhan ako sa mga nangyayari. Bakit tinawag ko ang babae na "Inang"? Bakit alam ko ang pangalan ng batang babae? Bakit tinatawag nila akong "David"? No, no, no! Don't tell me na part ito ng past? Hindi! Panaginip lang ito. Panaginip... Bukas wala na ito. Tama. Matutulog na lang muna ako. Pumikit na ako...

Kadiliman... Tapos ay tunog ng kampana. Nagising na ako.

Naloko na! Nandito pa rin ako sa kwarto. Madilim ang paligid. Walang kuryente? Bumangon ako at hinanap ang daan palabas ng kwarto. Nang makalabas na ako ay nakaaninag ako ng liwanag. Sinundan ko iyon. Napunta ako sa kusina nang dahil sa pagsunod ko sa liwanag. Naroon ang babaeng tinatawag kong "Inang". Naghahanda siya ng makakain. Tinanong ko siya.

"Inang, wala po bang kuryente?"

Natawa si Inang. "Itong batang ito. David, mula nang isinilang ka wala na tayong kuryente."

"A ganun po ba? Pasensya na, Inang, medyo nananaginip pa yata ako," sabi ko na lang.
"Madalas namang mangyari sa iyo iyan."

May naaninag akong nakapaskil sa dingding. Lumapit ako doon at nakakita ng isang kalendaryo.

"Abril, 1925."

What?! Hindi! Ang lahat ng ito ay joke!

Naabala ako nang may humatak sa pantalong suot ko. Pagtingin ko'y si Mayumi pala.

"Kain na tayo, kuya," sabi niya.
"Maigi pa nga," tugon ni Inang.

Pinagsaluhan namin ang inihandang lutong gulay ni Inang. Matapos maghapunan ay lumabas ako ng bahay. Malamig ang simoy ng hangin. Naririnig ko ang pagaspas ng mga dahon. Napakatahimik ng paligid.

"Kuya David," narinig kong pagtawag sa akin.

Lumingon ako, "Mayumi, anong ginagawa mo rito? Pumasok ka na at baka mahamugan ka pa."

Tinitigan ako ni Mayumi.

"O bakit ganyan ang tingin mo?" tanong ko.
"Huwag ka nang makikipag-away ha?" sabi niyang tila nakiki-usap.
"Kailan pa ba ako nakipag-away?"
"Araw-araw!"
"Araw-araw ba ako nakikipag-away?"

Tumango si Mayumi. "Magpakabait ka na ha?" sabi niya. Ngumiti ako.

Hindi ko pa nga naiintindihan sa ngayon kung nasaan na ba talaga ako, o kung sino ba talaga ako sa panahong ito. Tinanong ko kay Mayumi kung paano ko nakuha ang sugat na nasa tagiliran ko. Nagtaka pa siya sa itinanong ko, pero kalauna'y sinabi niyang nasaksak ako ni Antonio, ang lalaking karibal ko kay Celina.

Lumipas ang oras. Tahimik lang ako. Naninibago ako sa mga tao sa paligid ko. Si Inang at si Mayumi... sila siguro ang pamilya ko sa panahong ito.

Nang lumalim ang gabi e niyaya ako ni Inang. Matulog na raw kami. Kailangan ko raw ng maraming pahinga para agad na gumaling ang sugat ko.

Kinaumagahan, nag-ayos ako ng sarili. May kung ano kasi sa loob ko na nagsasabing may kailangan akong puntahan. Tinanong ako ni Inang nang makita niya ako,

"Saan ang patungo mo, David?"
"Sa trabaho po, Inang," sagot ko.
"Mahabagin! Hindi pa nga magaling ang sugat mo!" pag-aalala ni Inang sabay antanda ng krus.
"Inang, kung hihintayin ko pang gumaling ang sugat na ito ay baka isang araw magising tayong wala na pala tayong makain. Kailangang kumayod, Inang. Huwag po kayong mag-alala. Hindi naman ito nakamamatay."
"Ano bang hindi nakamamatay? E nasaksak ka nga!"
"Inang, buhay pa po ako."

Napailing si Inang. "Matagal ko na kasing sinasabing umalis ka na sa tahanan ng mga Gomez, ayaw mo pa rin."

Hindi ko na pinakinggan si Inang. Nagmano ako sa kanya, "Paalam po, Inang," at lumabas na ng bahay suot ang isang sumbrerong gawa sa buri.

"Mag-iingat ka David, anak," sabi ni Inang habang ako ay papalabas ng bahay.

Naglakad na ako. Pinagmamasdan ko ang bagong kapaligiran kung nasaan ako ngayon. Kung mayroon lamang isang taong makapagpapaliwanag sa akin ng mga nangyayari ngayon, pasasalamatan ko talaga siya. Ang ibig kong sabihin e sana man lang e lumitaw si Hannah.

Sa paglalakad ko, laking gulat ko nang makita ang isang pamilyar na mukha. Tumigil ako. Tinanggal ko ang sumbrero ko at yumuko upang batiin ang dilag na nasa harap ko ngayon, "Magandang umaga po, señorita." Sinuot kong muli ang sumbrero at nagpatuloy sa paglalakad. Nilagpasan ko lang ang dalagang nakasalubong ko. Nagtaka ako bigla sa ikinilos ko.

"Sandali lang, David!" sabi niya. Tumigil akong muli at nilingon siya. Nagpatuloy siya, "Papunta sana ako sa inyo. Gusto ko lang sanang malaman kung... kung bakit ilang araw ka nang wala sa halamanan. Ang sabi ni papá baka raw abala ka lang. Pero hindi niya pala alam kung ano ang totoong nangyari. Ang sabi... ang sabi ni Ate Sophia nag-away daw kayo ni Antonio. May ginawa raw siyang hindi maganda sa iyo."
"Wala po, señorita, abala lang nga ako," tugon ko. "Sabayan ninyo na po ako sa pagpunta sa hacienda, señorita." Nauna na akong maglakad.
"Teka lang, David!" lumapit siya sa akin. "Hindi ako mapalagay. Alam kong may itinatago ka sa akin."
"Wala po, señorita. Tara na po." Sabay kaming naglakad papunta sa hacienda... kung saan man iyon.

Hindi ko maintindihan... Ang sabi ni Hannah kasintahan ko si Celina pero bakit tinatawag ko siyang "señorita"? At bakit wala akong maramdamang kakaiba? Ang ibig kong sabihin e yung kilig o anuman?

Nang makarating na kami sa dapat puntahan e humingi ako ng paumanhin kay Celina dahil magsisimula na ako sa gawain ko. Sa isang magarang bahay ako napadpad. Kumuha ako ng walis at winalisan ang mga tuyong dahon sa paligid. Teka, tama ba itong ginagawa ko? Naglilinis ako?!

"Aba, nandito na pala si David!" sigaw ng isang babae. Nakita ko siyang nakadungaw sa isang bintana. "Papang! Nandito na si David!" Sumilip sa bintana ang isang matandang lalaki. Ngumiti iyon nang makita ako.
"Magandang umaga po, Don Hernan," pagbati ko sa matandang lalaki.

...ITUTULOY...

TCAF LINKS:

ll CHAPTER 1 ll CHAPTER 2 ll CHAPTER 3 ll CHAPTER 4 ll CHAPTER 5 ll CHAPTER 6 ll

Kids Don't Lie

2011-04-21T19:26:00.000+08:00

At bigla naman akong naniwala sa sabi-sabi na yan, na ang mga bata raw ay hindi nagsisinungaling.

Eksena sa Kindergarten Summer Program...

Naglilibot ako sa room at nagsasaway ng mga maiingay habang ang co-teacher ko e nag-didiscuss. Dalawa kaming naghahandle sa isang classroom. Pumwesto ako sa likuran at sumandal sa pader nang tawagin ako ng batang nakaupo sa kaliwa ko.

ANGELO: Teacher, teacher!

Si Angelo... Siya yung madalas lumapit sa akin at bigla na lang nagsasabi ng, "Teacher, hindi ako makulit; Teacher, hindi ako maingay; o di kaya naman e Teacher, hindi po ako nang-aaway." Lagi ko naman siyang sinasabihan ng very good dahil dun.

At ayun na nga, tumingin ako kay Angelo dahil tinawag niya ako.

AKO: Bakit?
ANGELO: Teacher, ang ganda mo po.

Wahahahaha! Napangiti ako ni Angelo. Gusto ko tuloy siya tatakan ng star sa kamay dahil sa sinabi niya. *lol*

Nang dahil sa manok...

2011-04-20T21:24:00.000+08:00

Hindi ko type ang isda at dahil bumili at kumain ako ng manok ngayon, ang daming dinakdak sa akin na nauwi sa kung anu-anong sumbat. Akala naman nakagawa ako ng mabigat na krimen. Nakapatay ba ako ng tao? Aba e galit na galit sa akin.

Edi sana naglagay ka ng malaking sign sa refrigerator na bawal kumain ng manok. Ewan ko, never akong naging observant sa Holy Week. Ang alam ko lang pag Holy Week e nagdadasal at nanonood ng mga panoorin tungkol kay Kristo. Hindi ko alam kung anu-ano yung mga bawal-bawal. At hindi ko alam kung bakit nga ba may mga bawal-bawal na yan.

Tradisyon sabi niya. Pag sinabing bawal, bawal! Sumunod ka sa tradisyon! Hindi raw ba naituro ng teacher namin yun? Na bawal kumain ng karne pag Holy Week? Ang sagot ko naman, Hindi! Sa Catholic school ako nag-aral noong High School pero wala namang nabanggit na ganun. Palibhasa naman kasi e April pala ang Holy Week at pagdating ng March e tapos na ang klase, so paano pa maituturo. Wala naman yatang subject matter na HOLY WEEK. Sorry po, hindi ako educated sa kung anu-anong tradisyon pag Holy Week. Edi sana pala ikaw na lang ang nagsabi at nung nakaraan mo pa sinabi sa akin na bawal na pala kumain ng karne, hindi yung nagagalit ka sa akin bigla at para kang nag-ala-monster nung nagtanong ka ng, Sino ang bumili ng manok na ito?!!!!! Rarrrr! Sabi ko, puntahan niya na lang yung tindahan ng lechon manok at sabihan niya na bawal ang manok ngayon. Sinasabi pang bawal ang karne e ang dami ko ngang nadaanan na tindahan ng barbecue? Dun ka magalit!

Ang sinabi niya e, noong bata pa raw siya naituro daw sa kanila ng teacher niya yun. Ang sabi ko e, Paki paliwanag sa akin kung bakit bawal kumain ng manok ngayon. Hindi naman masagot. Akala ko ba naituro ng teacher nila? E bakit hindi niya nasagot yung sinabi ko? Ano ba ang purpose ng di pagkain ng manok? E sa di ko trip ang isda e. Mapupunta na ba ako sa impyerno dahil lang sa pagkain ng manok?

Tapos may mga narinig pa akong...

Bakit ganyan ka sumagot sa akin? Purkit ba malaki ka na?

Hindi ako sumasagot nang wala sa katwiran. Ang gusto ko lang malaman e kung bakit bawal kumain ng karne. May nakita ako sa isang website na pwede naman palang kumain ng karne. Hindi naman pinipilit na huwag kumain. Nasa sa iyo na lang daw yun kung kakain ka o hindi.

Palibhasa kasi may trabaho ka na!

Siguradong pag wala naman akong naging trabaho parehong complaint lang ang maririnig ko.

Pag nagkaanak ka, may magmamana ng ugali mo!

Sana nga. Mukhang magkakasundo kami.

and the best line is...

Ma-karma ka sana!

Hebigats! Sinumpa na ako ng nanay ko. *lol*

Wag po kayong mag-alala, bukas magtutubig na lang ako. Matahimik lang ang kaluluwa ninyo. *mad*

P.S.
Kung may nakakaalam man po ng verse sa bible na nagsasabing bawal kumain ng manok pag Holy Week, pwede po ba pakicomment na lang dito? Salamat po.

Alaala sa Basura

2011-04-19T19:58:00.003+08:00

Nakita ko sa mga gamit ko... Hindi ko na maalala kung sino ang kasama ko na nanood nito... Tapon ko na lang nga ito.

Humpburger

2011-04-19T19:37:00.001+08:00

Matagal na akong hindi nakakapag-bisikleta. Dahil may ipinahiram sa aking bisikleta (na may basket) ay kailangan ko yung aralin kung paano paandarin. Kahapon nag-bisikleta kami ni Pated. Nagpalibre kasi siya sa Minute Burger na may kalayuan din sa amin. Edi go naman ako. Wala namang problema basta may pera. At ayun na nga. Ok sa olrayt pala itong lugar namin. Huwaw! Ma-a-amaze ka sa dami ng humps!

Eksena habang dumadaan sa humps...

PATED: Oh my God!
AKO: Sh*t!

Hindi ka pa nakakalayo, may hump na naman. Nakarating rin naman kami sa dapat puntahan. Pero sumakit yung pwet ko, pramis! *mad* Nag-order na kami.

Nang pauwi na, nilagay ko sa basket ang order na apat na cheese burger na nakapaloob sa isang plastic. Imaginin mo na lang ako, nakasakay sa bisikleta, nasa basket ang burgers, at sa bawat pagdaan ko sa madaanang humps e tumitilapon ang burgers paitaas. Buset!

Huminto kami ni Pated dahil may dinaanan kaming shortcut. Baku-bako ang daan kaya nilakad na lang namin, dala-dala ang mga bisikleta namin.

AKO: Bhe, ayusin ko muna yung burger. Natanggal na sa buhol yung plastic e.
PATED: Di na, ate, wag mo na ayusin yan.

Edi di ko na inayos.

Malapit na kami sa subdivision namin. Nagbisikleta uli kami. Pababa ang daan. Ang bilis ng andar ng bisikletang sakay ko nang biglang......................... HUMPS! *Break!* Pero tumilapon pa rin ang laman ng basket.

AKO: Bhe, yung burger!

Tatlong burger ang tumalsik. Ang isa naiwan sa basket. Dalawa ang nasagip ni Pated. Isang burger pa ang kailangang iligtas, isang burger na nakahandusay sa lupa (pero malinis pa yun noh. may supot e). Biglang may dumaan na multicab! (Yung tulad sa mga nasasakyan pag papunta ng MOA) Masasagasaan ang burger!

TO BE CONTINUED... (nyahaha!)

Hindi nasagasaan ang burger. Buti na lang at huminto ang multicab. Kapit-bahay pala namin yung nagmamaneho. Safe ang lahat ng burger. :p

P.S.

Ang sakit ng balakang ko sa humps. I hate them!

Saan Aabot ang Twenty Pesos Mo?

2011-04-18T21:46:00.001+08:00

Saan Aabot ang Twenty Pesos Mo?

Kanina naisipan kong mag-ayos ng gamit at maglinis... Tapos dun sa kailaliman ng dina-dagang drawer na pinagpapatungan ng PC namin e may nakita akong pera.

"Wow bente!" sabi ko sa sarili. Madalas kasi sa drawer na yun e nagtatapon ako ng pera. Alam ko minsan dun din kumukuha yung mga kapatid ko. *mad*

Pagbuklat ko ng bente, nalungkot na lang ako.

Pera na naging bato pa. :/

PATED: Papalit mo kaya sa bangko, ate.
AKO: Papalit ko sa bangko, pamasahe ko pa 'teh, magkano?
PATED: Haha! *lol* Kasi naalala ko yung kay mama, yung 1000 niya may parang punit sa gilid, pinapalit niya.
AKO: "Parang punit" pa ba ito? *roll*

Para sa mga susyalin na nagne-net sa cp, kung di ninyo makita yung picture na nilagay ko, bibigyan ko kayo ng clue.

CLUE: Secret! *lol*

Dapat pala naglinis ako nang mas maaga. Siguro nasagip ko pa si kawawang Quezon. :/

Time Travel (6)

2011-04-17T17:26:00.000+08:00

CHAPTER 1

CHAPTER 2

CHAPTER 3

CHAPTER 4

CHAPTER 5

***

HULING EKSENA:

Sa harapan ko ay isang maliit na sinaunang relo, wristwatch yun. Chain of gold ang design ng strap nito.

"A-ano po iyan?" tanong ko.
"Pasalubong. Nakuha ko sa isang bazaar sa disyerto. Napagkatuwaan ko. Sa'yo na lang." Inabot sa akin ni lolo ang relo. Tiningnan ko yun. "Sabi ng nagbebenta niyan e may powers daw iyan. Kaya ka raw niyang dalhin sa future or pabalik sa past." Nagulat ako sa sinabi ni lolo. At nagpatuloy siya habang nag-aayos ng ibang gamit, "Akala naman niya e maniniwala ako sa kanya e tumanda na lang ako, wala pa akong nalaman sa kasaysayan na may taong nakabalik sa past o nakapunta sa future. Alam mo naman ang mga negosyante, gagawin ang lahat makabenta lang." Nabaling ang tingin niya sa akin at nagtanong, "O, why that loook, Davy?"

Sumagot ako, "Wala po, grandpa! Na-amaze lang ako sa kwento ninyo."

***
"Lapit... Halika... Hawakan mo ako..."
--bulong

***

CHAPTER 6

Whisper

Nagulat ako nang pumasok ako at nakita si Hannah na nasa klase namin. Magkausap sila ni Erick. Napatingin si Erick sa akin pagdating ko.

"Morning bro!" bati niya.

Gulo-gulo ang mga upuan. Yun pala'y nagkaroon ng palm reading session bago pa ako pumasok. Courtesy of Hannah.

"New classmate?" tanong ko kay Hannah nang lapitan ko sila. Tiningnan lang niya ako tapos ay lumipat siya ng ibang puwesto.

Umupo ako sa tabi ni Erick, tapos ay kinalabit niya ako at may sinabi sa akin sa pinakamahina niyang boses.

"Bro, I can't believe this. Do you know what Hannah told me? Na nasa inyo raw siya kagabi! Nasa kwarto raw kayong dalawa!" Gulat na gulat si Erick. Tiningnan ko si Hannah. Kausap niya ang ilang kaklase naming babae. Di ko alam kung ano ang motibo niya para sabihin pa yun sa kaibigan ko.
"Mamaya ko na ikukwento," sabi ko sa kanya. Kasabay nun ay ang pagdating ng prof.

Nag-focus lang muna kami sa lecture. Nang magkaroon ng vacant time e saka kami nagkuwentuhan.

"Oo, nasa kwarto nga kami kagabi," sabi ko kay Erick.
"Woaahh! And meron... meron bang nangyari sa inyong dalawa?" usisa ng kaibigan ko. "Alam ni Tita Yna na nagdala ka ng babae sa room mo? Bro, binata ka na!" patuloy niya.
"Alam mo ikaw, minsan, may pagka-green minded ka rin. Wala bro, walang kakaibang nangyari," sagot ko, at ikinuwento ko ang mga nangyari mula dun sa paghawak ko sa diary ni Hannah tapos yung strange feelings and weird vision. Hindi makapaniwala si Erick sa mga sinabi ko at ang conclusion ko e, "She's different gaya nga ng sinasabi mo, bro. I bet she can travel through time, go to different places and even read people's minds!"
"Nakakatakot! Hindi na ako lalapit sa kanya!" sabi ni Erick while doing a shiverring act. Pero kinontra ko siya,
"Hindi. Hindi, bro. Mas dapat pa nga tayong lumapit sa kanya e!"
"Bakit naman?! Mamamatay ako sa takot sa mga sinasabi mo! Buti nga at hindi ako yung nakakaranas ng weird visions na yan. Mamaya hell pa yung mapuntahan ko."
"Sira! Basta. Gusto ko ring malaman kung bakit niya gustong mawala sa landas niya yung kuya niya."
"What?! Mawala sa landas? At... may kapatid siya?"

Tumango ako. "Yun ang nabasa ko sa diary."

"Paanong mawala sa landas? Like papatayin? Ganun? tanong ni Erick.
"Siguro," sagot ko na lang.

Ang dami kong gustong malaman. Unang-una, sino nga kaya talaga si Hannah? Sa anong panahon siya nabuhay? Sino yung kuya niya na gusto niyang mawala? At bakit niya kaya ako tinulungan noon, noong bata pa ako?

Bago tuluyang umuwi e pumunta muna kami ni Erick sa garden para gawin yung parusa sa amin. Nakakairita lang dahil panay ang siko sa akin ni Erick sa tuwing mapapadaan si Celine.

"Ikaw yata may crush diyan e," sabi ko kay Erick na ginagantihan lang niya ng tawa.

Umuwi ako ng bahay na maraming iniisip. Dumiretso ako sa kwarto para makapagpahinga. Binuksan ko ang lamp shade, dating gawi. Humiga ako sa kama. Hanggang sa nakaramdam ako ng antok. Pumikit ako at nakatulog na.

Nagising na lang ako sa tunog ng piano. Umaga na pala. Laking gulat ko nang may makita akong babae. Kasama ko siya.

"A, naabala ba kita sa iyong pagtulog?" tanong ng babae sa akin. Huminto siya sa pagtugtog.
"Hindi. Hindi naman," sagot kong tila naliligaw, takang-taka. Panaginip yata ito.

Nakikilala ko ang babaeng kasama ko ngayon. Siya yung babaeng madalas na naroon sa mga pangitain ko.

"Napagod ka yata sa ipinagawa ni papá sa iyo. Hayaan mo't ilang sandali lang at maghahapunan na. Siguradong masarap ang ilulu--"
"Sino ka pala?" siyang tanong ko.

Natigilan ang babae dahil sa itinanong ko tapos ay napangiti.

"Celina."

Celina... Celina... Yun pala ang pangalan niya. Ilang sandali pa'y may narinig kaming tunog ng kampana.

"Tara, maghapunan na tayo, David," pagyaya niya.

Umalingawngaw sa isip ko ang huling pangalang binanggit niya, David. Kasunod nun, wala na akong maalala.

Kinaumagahan, habang naglalakad ako sa corridor, nakasalubong ko si Celine. Nakalagpas na siya nang lingunin ko siya at tawagin, "Celine!"

Huminto siya. "Bakit?" tanong niya.

"Sabay tayo kumain mamaya," sabi ko. Nagtaka siya. "Lunch time," dugtong ko tapos ay tumalikod ako at naglakad na.

Nang magtanghalian e magkakasama kami nina Erick at Nicole. Tila nagulat sila nang malamang kasabay pala naming kakain si Celine.

"Niyaya ko siya, bakit ba?" bulong ko kay Erick nang sikuhin niya ako. Parang ang gustong itanong e bakit nandito si Celine. Napangiti naman ang kaibigan ko sa isinagot ko.
"Anong gusto mo?" itinanong ko kay Celine nang pumila na kami upang bumili ng makakain.
"A, hindi ko alam," nahihiyang sagot niya.
"Meatballs na lang para pareho tayo. Paborito ko yun e," mungkahi ko.

Nang matapos akong kumain ng tanghalian e tinanong ko si Celine, "Bukas ba pwedeng sabay tayong mag-lunch uli?"

Nasamid si Erick sa narinig niya. Agad namang hinagod ni Nicole ang likuran niya at pinainom siya ng tubig.

Hindi ko na pinagtatakahan pa ang mga nangyayari. Si Celina sa panaginip ko... Alam ko at sigurado akong siya si Celine. Sa panaginip ko tinawag niya akong "David". Sa pangitain nakita ko siya. Nginitian niya ako. Niyakap pa niya ako. Ako ba si David? Hindi, hindi! Dave ang pangalan ko e! Ano ang kaugnayan nina David at Celina sa isa't-isa? Hindi kaya may kinalaman na naman si Hannah dito?

Nang magkaroon ng pagkakataon na makatakas mula kay Erick e agad kong hinanap si Hannah. Alam ko kasing bubuntot na naman sa akin si Erick at pag nangyari yun e hindi na ako makakadiskarte. Sakto namang nakita ko si Hannah na mag-isang naglalakad sa school grounds. Sinabayan ko siya sa paglalakad niya.

"May gagawin ka ba?" tanong ko kay Hannah.
"Alam ko na ang pakay mo," sabi niya.
"A talaga?" ganti ko naman. "Si Celine at Celina ba e..."

Huminto si Hannah. "Isang tao lang," sabi niya.

"Naguguluhan ako. Bakit palagi siyang nasa pangitain ko?" tanong ko.
"Simple lang. Dahil may kaugnayan kayo. Hindi ka ba nag-iisip?" sagot naman ni Hannah.

Medyo hindi ko nagustuhan ang tono niya kaya tinanong ko siyang muli.

"Bakit ba parang ang sungit mo sa akin?"
"Wala. Gusto ko lang."

Nagpatuloy si Hannah sa paglalakad. Sinundan ko na naman siya.

"Ano ang kaugnayan namin sa isa't isa?" tanong ko.
"Bakit ba tanong ka nang tanong sa akin? Bakit hindi mo tuklasin mag-isa?"
"Paano ko gagawin yun e wala naman akong powers gaya mo."

Huminto na naman si Hannah. "Hindi ba't sinabi ko na sa'yong nagkaroon ka na ng kaugnayan sa kapangyarihan ko? Kaya sa ayaw ko man e meron ka na rin nun."

Nakakadismaya lang. Hindi ako makakuha ng kumpleto at makabuluhang sagot sa kanya. Nagdesisyon na lang akong huwag siyang kulitin at wag na sundan.

"Sige, salamat na lang," sabi ko. Pagtalikod ko e bigla naman siyang nagsalita.
"Kasintahan mo si Celina!" sabi niya. "Sa nakaraang panahon ikaw si David." Nagulat ako. Tumakbo siya palayo pagkatapos.

Kasintahan... Ibig sabihin girlfriend. Girlfriend ko si Celine noon? Pero... paano? At... iisang tao lang sila? Paano yun? Ibig sabihin from the past e pumunta siya rito sa panahong ito? Pero bakit? Hay! Dumami lalo ang tanong ko.

Nang matapos ang araw ay umuwi ako agad. Tinapos na ni Mr. Sanchez ang parusa niya sa amin. Hindi na rin ako sumama sa gimik nina Nicole, Erick at ng iba pa naming kaibigan kahit na nagyaya sila.

Makulimlim ang langit. Mukhang uulan kaya nagmadali na rin akong umuwi. Pagdating ko sa bahay e agad akong dumiretso sa kwarto. Buti at di ako naabutan ng ulan. Gaya ng palagi kong ginagawa e lamp shade lang ang binuksan ko. Sa pagkakataong yun ay umulan na.

Humiga ako sa kama, tulala. Nagulat na lang ako sa tunog ng hangin na humampas sa kurtina ng bintana ng kwarto ko. Bumangon ako at isinira ang bintana. Pagsara ko nun ay namatay bigla ang ilaw ng lamp shade.

"Psss! Brownout!" bugnot na pagkakasabi ko. Kasunod nun ay may narinig akong bulong. Naalarma ako.
"Lapit... lapit..." sabi ng bulong.

...ITUTULOY...

TCAF LINKS:

ll CHAPTER 1 ll CHAPTER 2 ll CHAPTER 3 ll CHAPTER 4 ll CHAPTER 5 ll

10:20

2011-04-16T22:38:00.004+08:00

10:20 p.m.

Natanggalan ng ipin yung aso namin. May nginangatngat siya... Tapos ewan ko bigla na lang tumalsik. Nakita ni bunso.

Ano kayang magandang gawin dito? :esep: Itago? Itapon sa bubong tapos magdasal sa tooth fairy para tubuan uli ng bagong ipin si Chloe? O gawing kwintas? *lol* Ang cute ng ipin. May dugo pa. :p

Galing ako sa check-up ngayon kaya bukas na lang ako mag a-update ng mga dapat i-update. Ang dami kong sakit... *cry* Sinisipon, inuubo at paos na naman ako. As in wala akong boses kaya pag makikipag-usap ako e senyas-senyas lang. Buset. *mad* Kinakantahan ko na ang softdrinks at kung anu-anong malalamig na inumin ng "O tukso layuan mo ako." Kagabi nga nagtaka pa yung kapatid ko.

PATED: Ate, ba't di ka uminom ng Royal?
AKO: *Walang imik, walang boses e.*
PATED: Ayaw mo ba nito? Sige, bahala ka. *sabay inom*

Sa loob ko, "Gusto ko niyan!" Haha! Pero dineadma ko lang ang Royal. Sakit sa puso. Bawal ang malamig. Huhu.

May check-up pa pala akong isa kanina... Sa ngipin naman... I'll be having my braces. Wew. :D

May napanaginipan pala ako kaninang isang tao from my past. Bakit ko kaya siya napanaginipan? Hindi ko naman siya iniisip. Nevermind na lang. Hindi ko na rin naman matandaan yung panaginip ko. Pagkatapos nun... Habang naghahalungkat ako ng gamit, may nahawakan akong papel... Tapos tapos... Pagbukas ko, yun pala yung poem na ginawa niya para sa akin.

KSP... Kaloka!

2011-04-13T21:15:00.000+08:00

Eksena ng estudyante namin sa Kindergarten Summer Program...

Reynald: *lumapit sa akin* Teacher, tatae po ako.
AKO: Ha? Tatae ka?
Reynald: Opo.
AKO: *sinabi kay Ma'am Shena* Ma'am, tatae raw si Reynald. Samahan ko muna.

Sa CR ng boys...

Reynald: Teacher, may tao po yata.
AKO: Hindi, wala yan. Walang tao.

Sa tanan ng buhay ko, noong Lunes lang ako nakapasok sa CR ng boys. Sabi kasi alalayan daw namin ang mga bata pag pupunta sila sa CR. Ganun pala hitsura ng CR ng boys. *lol* In-insist ko pa kay Reynald na walang tao dun sa loob, pagtulak ko ng pinto... Nandun yung guard ng school namin. Buset na yan. :bop: Sa akin na lang kung anumang nakita ko... *lol* Napatingin pa sa akin ang guard dahil napasigaw ako.

AKO: Hala! *sabay sara ng pinto, tingin kay Reynald* May tao nga!
Reynald: Teacher, sabi ko nga po sa inyo may tao e. :p

Namroblema pa ako kung sino ang maghuhugas kay Reynald. Nakiusap ako sa mga kasama naming estudyanteng nag-aassist. Nagtuturuan pa sila kung sino ang maghuhugas. Wala rin yung mama ni Reynald sa area ng abangan ng parents. Sabi ni Reynald umuwi ang mama niya. Kinantyawan pa ako ng isang estudyante ko, "Ma'am kaya mo yan! Training mo rin yan!" Wala na akong nagawa... Talo ako sa kanila, puro mga lalaki kasi. *mad*

P.S.

Hindi ako ang naghugas kay Reynald. Buti na lang at marunong siya maghugas ng pwet niya. Thank you po at mayroon siyang toilet training. :pray:

Hanep!

2011-04-08T23:29:00.002+08:00

Ang galing.

Kahapon nalungkot ako kasi di ko nakuha yung license ko sa PRC...

Tapos nakalagay pa dun sa post ko kahapon yung... Siguro kung pagbalik ko sa PRC e may kalakip na P 500.00 yung lisensya ko e matutuwa ako ng bongga. Pero asa pa.

Sobra kasi panghihinayang ko sa ginastos namin... tapos wala naman kaming napala ni Kenshin.

Tapos tapos... kanina... after namin mamili ng co-teachers ko ng gagamiting materials for the decoration of rooms para sa Kindergarten Summer Program e tinipon kami... Kinausap kami ng pastor about dun sa incentives na marereceive namin. Tapos sabi niya hindi pa raw alam kasi malay daw namin madagdagan pa yun. Habang nag-uusap-usap kami, maya-maya may lumapit sa aming isang staff at binigyan kami ng P 500.00 as Love Gift.

Wow! Pumasok kaagad sa isip ko yung nasa post ko kahapon. Ang galing. Nabawi rin yung perang ginastos. Sobra pa nga kasi nga P 500 yung natanggap ko.

Tapos ang sabi pa sa amin e... May ipoprovide daw na bicycle para sa aming teachers... para raw makabawas sa gastos sa pamasahe. Sa Monday raw ibibigay yung bicycle. Ang galing talaga.

Tapos kanina may phone call akong nareceive galing dun sa fafabol na nakasabay namin ni Kenshin sa FX nung pag-uwi namin. *lol* Selos nga ako kasi sabi ni Kenshin type niya yun. *mad* Yung fafabol e nag-aalok ng business. Ok sa olrayt daw yung business kasi ina-advertise daw yun ni Papa Jack. Super kwento naman ako sa nanay ko at mga kapatid ko. *lol*

Saya-saya. Thank you po sa blessings.

Excited na nga e...

2011-04-08T18:09:00.001+08:00

April 7, 2011

Kanina pumunta kami ni Kenshin sa PRC.

Excited pa akong makuha yung lisensya ko. Pumila ako sa window na nakasaad dun sa papel. Binigay ko ang stub dun sa lalaki sa window. At ayun nakuha ko na. Nahawakan ko. Napangiti pa nga ako. Habang papalabas e chinecheck ko ang mga nakasulat doon tapos nagtaka ako sa isang part.

Valid until: 02/28/2013

Bago ako lumabas ng pintuan kung saan ako pumasok e nag-isip ako.

02? February yun. Bumalik ako sa window 22. Wala na ang lalaki. Nagtanong ako sa lalaki sa window 21.

AKO: Sir, ito po bang valid until... di ba ho ito yung birthday?
SIR: Oo, yan yun.
AKO: E sir nakalagay po kasi e "02". February po yun. August ako pinanganak kaya di po ba dapat e "08"?
SIR: Aba e hindi ikaw yan.
AKO: *nagtaka* E picture ko ito e. Pangalan ko rin.
SIR: Teka, check ko. *check sa files sa computer* Passer ka ba?

Windang naman ako sa tanong ni sir. Naisip kong hindi naman siguro ako pipila roon kung hindi ako passer.

AKO: Opo, sir.
SIR: Teka. *check sa files, check sa kung anong papel* August... mali ito.

Tapos finorward nya na sa isang babae dun.

Inentertain ako ng babae at sa bandang huli e... sabi ng babae...

MA'AM: Balik ka na lang next week.
AKO: *himatay*
MA'AM: Taga saan ka ba?
AKO: Cavite pa po.
MA'AM: For reprinting na lang ito.
AKO: Anong exact date po next week?
MA'AM: Anytime next week pero para sure mga Tuesday na lang pataas.

Tapos may kung anong form ang ipinapirma sa akin.

AKO: Sige po, salamat po. *exit*

Hindi na tuloy ako excited. Nanghinayang pa ako sa gastos namin.

Pamasahe - Cavite to Las Pinas - P 20.00
Pamasahe - Las Pinas to Lawton (Ordinary Bus) - P 54.00
Pamasahe - Lawton to PRC - P 16.00
~~Jollibee Snack - P 177.00~~ :p
Pamasahe FX - Lawton to Las Pinas - P 90.00
Pamasahe - Las Pinas Terminal to Cavite - P 22.00
~~Mani - pang-alis ng bad mood - P 5.00~~ :p

TOTAL P 384.00

Siguro kung pagbalik ko sa PRC e may kalakip na P 500.00 yung lisensya ko e matutuwa ako ng bongga. Pero asa pa.

Should I Let Go? (A Letter to Yuji)

2011-04-05T19:58:00.001+08:00

Minsan ang ganda ng timing mo. Pag nakahiga ako sa kama, pupunta ka rin doon tapos tatabihan mo ako. Ayan na. Syempre magkatabi tayo, di maiwasang hahawakan kita, hihimasin. Ikaw naman, tahimik lang. If I know deep inside enjoy ka sa ginagawa ko. (lol!) Tapos magugulat na lang ako kasi didilaan mo yung leeg ko, pababa... sa kamay tapos sa legs. Minsan nga napapasigaw ako ng "Shit!" Bakit? Nakikiliti kaya ako! Buti na nga lang hindi yung *censored* ang dinidilaan mo. Ay joke lang. :p

Ayoko lang nung minsan pag nakaupo tayo sa sofa e hinihila mo yung damit ko. Tapos matataon pang tayong dalawa lang sa sala? Hindi ako ready makipagharutan, ano. Naku. Minsan talaga naiinis ako kasi yung kiliti ko sa tagiliran e nasasagi mo. You're so insensitive. Pag sinabi kong stop, tinutuloy mo pa rin. I hate it! When I say stop, stop na!

Ang hindi ko rin gusto e yung mood swing mo. Minsan sobrang lambing mo, tapos magbabago, bigla kang mang-aaway. Naiinis ako roon. Minsan nga sumasagi sa isip kong gusto na kitang iwasan kaso pag naiisip ko yung memories nating dalawa... Yung pamamasyal natin sa playground nang magkasama, paglalakad, paggala, tapos yung mga panahong paghahandaan kita ng pagkain at sabay tayong kakain (kahit na minsan choosy ka sa pagkain)... Pati yung pag umuuwi ako ng bahay e makikita kitang nandiyan, napapangiti kaya ako. For the past three months marami na tayong napagdaanan. Kaya ang hirap... Ang hirap din palang mag-let go.

Kahit na minsan makulit ka... Siguro nga e may part pa rin sa aking nagsasabing ayaw kitang mawala. Ngayon pa't nalaman kong type ka ng kapit-bahay namin at gusto ka niyang kunin sa akin? Uminit nga ulo ko roon e. Paano kasi lagi ka niyang nakikita, nagkainteres tuloy sa 'yo. Sabi kasi niya ang cute mo raw. Alam niya namang sa akin ka e tapos ganun siya? Ano ba yun? Nakakainis. Nalaman ko yun kasi sinabi ni mama, na nalaman niya sa isang tsismosang kapit-bahay. Arrgh!

Before naisip ko yang tanong na, "Should I let go?" Pero ngayon napag-isip-isip kong lalo kitang mamahalin. Pagtitiisan ko yung kakulitan mo, hahabaan ko ang pasensya ko at iintindihin kita. I will promise you that I'll love you more than you could ever imagine. In return, please promise me also that you'll be the greatest man's best friend, Yuji. I'll take care of you always. Mwaah!

Bitin... :p

2011-04-03T20:09:00.004+08:00

Eksena: Si pated nanonood ng animé.

PATED: *kilig* Ayan na magki-kiss na sila!!!
BUNSO: Hindi. Hindi magki-kiss yan.
PATED: Ayan na!

Biglang...

PATED: Ay... buffering. :(
BUNSO: *lol*

Nandun na e! Nabitin pa. :p

Kindergarten Summer Program

2011-04-03T08:56:00.001+08:00

Ang kulit lang.

Kahapon nag-screen kami ng mga bata, ages 5-7, kasi yung school kung saan ako nagwowork e may summer program na Libreng Pag-aaral sa Kinder.

This program is for the less fortunates na walang kakayahang mapag-aral ang mga anak nila sa Kinder.

Itong program na ito e crash course. Ibig sabihin pag ganun, ang kukunin e mga batang sabihin na natin, e maalam na sumulat, magbasa at magbilang. Yun ay sa kadahilanang short lang ang span ng program, 8 weeks. (Para kang nag summer class sa College, yung tipong ia-advance mo yung iba mong subjects.) At kung hindi naman makakapasa ang mga bata e hindi sila pupwede. Ang mga hindi pa maalam magbasa, magbilang at magsulat, ultimo yung sa pag-identify ng colors, ay need na mag-apply for a whole school year program kasi di sila uubra sa summer program.

May mga iilan kaming na-screen na wala talagang background, hindi marunong magsulat, magbasa at magbilang. Ibig sabihin nun e hindi na sila kasama sa program kasi hindi na na-meet ang qualifications.

Although nakakapagod dahil ang dami talagang dumating para magparegister e masaya naman. Nakakatawa ang mga bata. Habang ini-screen ko sila e ito ang mga katuwa-tuwang napansin ko.

PAGSUSULAT...

AKO: Marunong ka na bang magsulat?
BATA: Opo.
AKO: Kaya mo na bang isulat ang pangalan mo?
BATA: Opo.
AKO: Sige nga. Bibigyan kita ng papel at lapis tapos isusulat mo yung pangalan mo. *bigay ng papel at lapis*
BATA: *sulat sulat*

Tapos napansin ko na ginagaya niya lang pala yung isang pangalan na nakasulat doon sa papel.

AKO: Teka, teka. Hindi mo gagayahin yang pangalan na yan. Isusulat mo kung ano ang pangalan mo.
BATA: Ay, hindi ko po alam e. :razz:

PAGBABASA...

AKO: Alam mo ba kung ano itong nasa papel na hawak ko?
BATA: Opo.
AKO: Ano ito?
BATA: ABC
AKO: Very good! Ang tawag dito ay alphabet. Alam mo ba kung ano ang mga ito?
BATA: Opo.
AKO: Sige nga titingnan ko.

Noong una, tinuro ko ang pagkakasunod-sunod ng alphabet at nagawa naman ng bata iyon.

AKO: Wow! Ang galing na pala mag-ABC e!

Tapos nagturo ako ng letters (random letters) at doon ko nalamang alam ng bata ang pagkakasunod-sunod ng alphabet pero noong tinuro ko na yun isa-isa (random) e hindi niya na alam. :p

PAGBIBILANG...

AKO: Alam mo na ba kung paano magbilang?
BATA: Opo.
AKO: Sige nga. Meron ako ditong popsicle sticks. Pwede mo bang bigyan si teacher ng five na popsicle sticks?
BATA: *bigay ng popsicle sticks*
AKO: Ang galing a! Ngayon naman bigyan mo ako ng SIYAM na popsicle sticks.
BATA: Hindi ko alam e!
AKO: A o sige. Bigyan mo na lang ako ng seven popsicle sticks.
BATA: *bilang* One, two, three, four, five, six, seven

Doon ko napansing english pala magbilang ang bata. Kaya pinaulit ko yung isa.

AKO: Sige, sige. Bigyan mo ako ng nine na popsicle sticks.

At ayun... nagawa niya. Hindi niya alam kung ano ang SIYAM. Ang alam niya... NINE. :p

Hanggang dito na lang yung ikukuwento ko. Ang haba na e. :roll:

Time Travel (5)

2011-04-02T10:01:00.001+08:00

CHAPTER 1

CHAPTER 2

CHAPTER 3

CHAPTER 4

***

"I can't believe this. Do you know what Hannah told me? Na nasa inyo raw siya kagabi. Nasa kwarto raw kayong dalawa! Meron... meron bang nangyari sa inyo?"

--Erick Villa

***

CHAPTER 5

An Unexpected Guest

Nang makauwi ay agad akong dumiretso sa kwarto. Isinara ko nang maigi ang pinto para walang ibang pumasok at ang tangi ko lang na binuksan ay ang lampshade na nakapatong sa study table ko. Inilabas ko sa bag ang diary ni Hannah at sumalampak sa higaan. Mariin kong tiningnan ang pabalat ng diary. Hinintay ko munang magdilim at gumabi bago ko tuluyang binuksan iyon. Gusto ko kasi ng may thrill na environment bago ko basahin yun, parang yung sa horror movies ba.

"Ano kayang meron dito?" ang nasa isip ko bago ko buksan. At hayun, binuksan ko na nga. "Dis. 25," ang petsang nakita ko sa unang pahina ng diary. "Dis.? December?" tanong ko sa sarili. Wala man lang taon kung kailan isinulat ang entry pero mukhang matagal na ring nag-eexist ito dahil luma na ang pabalat. Binasa ko ang nilalaman ng diary.

Pasko ngayon. Wala akong ibang natanggap kina mamá at papá kundi ang talaarawang ito. Nakakainis! Walang kwenta! Nagagalit ako kay kuya kasi siya ang paborito ng lahat. Ngayon nga ang dami niyang regalong natanggap. Bakit? Dahil ba espesyal siya? Dahil may sakit siya at malapit nang mamatay? Kung ako kaya ang magiging espesyal, mapapansin kaya ako nina mamá at papá? Kung gagawa siguro ako ng paraan para madugtungan ang buhay ni kuya e matutuwa sila sa akin. Pero hindi e! Mas maigi na nga sigurong mamatay na lang siya.

Nangilabot ako sa nabasa ko. Gusto ni Hannah na mamatay ang kuya niya? "Pero bakit?" tanong ko sa sarili.

"Bakit gusto mong malaman?" isang boses. Napatingin ako malapit sa pintuan dahil doon ko narinig ang boses at mula sa kung saan, malapit sa pintuan, ay lumabas si Hannah!

Nagulat ako nang makita siya na nasa loob na ng kwarto ko. Agaran kong isinara ang diary at sinabihan siya ng, "Trespassing!"

"Invasion of privacy!" ganti niya.

Natahimik ako at tiningnan ang diary. Gusto ko sana itong itago pero sigurado nang nababasa ni Hannah ang mga kilos ko.

"Akin na," sabi niya. "Alam ko ang mga mangyayari. Ibibigay mo iyan sa akin." Nilapat niya ang mga kamay niya, yung tipong gustong kunin ang diary.

Pero hindi, hindi pa sapat ang alam ko. Gusto ko pang lalong makilala si Hannah at makaalam ng mga bagay tungkol sa kanya.

"Kung gusto mo akong makilala edi magpapakilala na lang ako sa iyo," sabi niya.

Pambihira! Nasa isip ko pa lang yun!

"Sasabihin ko sa iyo, wala kang mapapala sa diary ko," patuloy ni Hannah. "Nakasaad na... na ibibigay mo sa akin iyan pagbilang ko ng isa..." Nagsimula na nga siyang magbilang ngunit naging matigas ako.
"Hindi ko ibibigay," sabi ko.
"Dalawa."
"Hindi ko ibibigay."
"Tatlo!"
"Hindi ko ibibigay!"

Pagkasabi ko nun e bigla na lang napatingin si Hannah sa pintuan. May mga yabag ng paa. May palapit sa kwarto ko!

"Daaaave!" pagtawag ni mommy. Lumakad nang paatras si Hannah at kitang-kita ko, sa pamamagitan na rin ng kakarampot na ilaw ng lampshade, kung paano siya nawala. Tumagos siya sa pader.

Kumatok si mommy sa pinto ng kwarto. Pinatay ko ang lampshade at binuksan ang ilaw sa kwarto. Habang binubuksan ko ang pinto ay nakaramdam ako ng kakaibang lamig, the same old feeling pero di ko pinansin.

"Bakit 'my?" tanong ko nang sumilip ako sa pintuan at nagulat na lang ako nang may makita akong isang dalaga, at kasabay nun ang pagbabago ng lugar sa paligid ko. Tiningnan ko ang paligid. Nag-iba na ang ayos ng kwarto ko. "Sabi na," bulong ko.

Balik uli ang mga mata ko sa dalaga. Tiningnan ko siya. Nakasuot siya ng uniporme, naka-slacks na itim at blusang puti.

Mulat sa likuran ko ay may tumabig sa aking isang kamay, kamay ng lalaki. Nagulat ako nang hawakan ng taong iyon ang door knob at tuluyan niyang binuksan ang pinto at hindi man lang niya ako napansin.

"Pasok," sabi ng lalaki.

Pumasok ang dalaga. Inilapag niya sa lamesita ang dalang shoulder bag at dumaing sa lalaki.

"Ang hirap ng exam," sabi niya.

Ngumiti lang ang lalaki at isinara na ang pinto.

"Hay! Naturta yung utak ko," patuloy ng dalaga. Humiga siya sa kama. "Gene, pahubad nga ng sapatos ko."
"Yes, my princess," tugon naman ng lalaki.

Nakikilala ko kung sino ang dalagang yun: si mommy. Noong maliit pa ako, hilig niya ring pahubarin sa akin ang sapatos niya pag galing siya sa trabaho. Pero... sino... sino si Gene?

Sa isang iglap ay naglaho ang pangitain.

"Sunod ka na lang sa baba ha, Dave!" narinig ko na lang.

Bumalik na pala ako sa reyalidad at nakita ko si mommy na palayo na, pababa na ng hagdanan. Nataranta ako bigla. Itinago ko muna ang diary sa bag ko at gaya ng sinabi ni mommy e bumaba ako. Pag baba ko e nakakita ako ng di inaasahang tao: si lolo! Nag-uusap sila ni mommy.

"Oh my, Davy is here!" sabi ni lolo nang makita ako.
"Grandpa!" Na-excite naman ako nang makita si lolo, my mom's dad! Ang tagal niya na kasing hindi umuuwi sa Pinas. Agad kong nilapitan si lolo at umangkas sa likod niya.
"Ay ay ay! Ang rayuma ko!" pabirong sabi ni lolo. Tinawanan ko lang siya. Na-miss ko yung ganun. Noong bata pa kasi ako madalas ko siyang sakyan sa likod.
"Dave!" saway naman ni mommy pero hindi ko siya pinansin.
"Kumusta, grandpa?" tanong ko kay lolo.
"Heto, pogi pa rin at matinik sa chicks," sabi ni lolo sabay kindat.

Hinampas siya ni mommy sa braso. "Dad, mamaya maniwala sa iyo yang si Dave. At naku ha... ang age!"

"Kalabaw lang ang tumatanda," tugon naman ni lolo. "Itong mommy mo talaga nakapa KJ! Hindi na lang maki-ride," sabi ni lolo sa akin. Ngumisi ako. Pagkatapos nun ay inakbayan ako ni lolo at niyaya sa kwartong tinutuluyan niya pag umuuwi siya rito sa bahay. Sabi niya ay may ipapakita siya sa akin.
"Dad, hindi ko pa naipalinis yung kwarto," sabi ni mommy.
"Nevermind, Yna. Lagi namang ganyan ang sinasabi mo sa tuwing umuuwi ako. At huwag ka nang sumagot dahil alam ko na kung ano ang isasagot mo. Sasabihin mo na namang 'E biglaan ka kasi umuwi!'" sagot ni lolo na nakangisi.

Si Artemio Rubio, o Art para sa karamihan ang paborito kong lolo. Noong bata pa ako e madalas kaming magkita pero habang lumalaki ako e naging bihira na lang. Nangibang-bansa kasi siya, somewhere in U.A.E. raw sabi ni mommy at ang kwento pa ng katulong namin e marami siyang hidden agenda. Sixty five years old na si lolo at sa kabila ng edad e malakas na malakas pa rin ang pangangatawan.

"How's life?" tanong ni lolo nang magpunta kami sa sa kwarto niyang nasa first floor ng bahay namin. Naroon na ang ilan niyang maleta. Mukhang kabubukas lang ng kwarto. Ang ibang gamit sa loob ay natatakluban pa ng kumot para hindi maalikabukan.
"Maayos naman po," sagot ko.
"Kinuwentuhan ako ng mommy mo, madalas daw kayong mag-away ni Rick," sabi ni lolo.
"Grandpa, hindi ako ang nang-aaway. Siya ang umaaway sa akin," sagot ko.

Tiningnan ako ni lolo at napailing. Kasunod nun ay nagbukas siya ng maleta at may inilabas doon, ipinakita sa akin. Sa harapan ko ay isang maliit na sinaunang relo, wristwatch yun. Chain of gold ang design ng strap nito.

"A-ano po iyan?" tanong ko.
"Pasalubong. Nakuha ko sa isang bazaar sa disyerto. Napagkatuwaan ko. Sa'yo na lang." Inabot sa akin ni lolo ang relo. Tiningnan ko yun. "Sabi ng nagbebenta niyan e may powers daw iyan. Kaya ka raw niyang dalhin sa future or pabalik sa past." Nagulat ako sa sinabi ni lolo. At nagpatuloy siya habang nag-aayos ng ibang gamit, "Akala naman niya e maniniwala ako sa kanya e tumanda na lang ako, wala pa akong nalaman sa kasaysayan na may taong nakabalik sa past o nakapunta sa future. Alam mo naman ang mga negosyante, gagawin ang lahat makabenta lang." Nabaling ang tingin niya sa akin at nagtanong, "O, why that loook, Davy?"

Sumagot ako, "Wala po, grandpa! Na-amaze lang ako sa kwento ninyo." Nagawa ko pang magpasalamat, "Thanks dito sa watch. I like it. Very unique!" Nginitian ako ni lolo.

Hindi nagtagal ang pag-uusap namin dahil dumating ang katulong dala ang walis. Aayusin daw muna ang kwarto ni lolo. Sinundan iyon ng pagdating ni mommy at sinabihan niya akong aalis muna sila ni lolo dahil pakakainin daw niya si lolo roon sa resto na pagmamay-ari ng kaibigan niya. The best daw kasi ang pagkain doon. Sinabihan naman ako ni lolo na bukas na lang kami magkwentuhan. Marami rin siyang gustong itanong sa akin. Bumalik ako sa kwarto dala ang relong ibinigay ni lolo. Ipinatong ko lang yun sa study table at hindi na ginalaw. Sa pagpasok ko pa e bigla kong naalala ang diary. Nagmadali akong tingnan ang bag na pinaglagyan ko nun. Pagbukas ko ay napailing na lang ako. Wala na ang diary ni Hannah. Bakit ko ba kasi iniwan? Hay... Di ka talaga nag-iisip, Dave!

...ITUTULOY...

Aptitude Test for Kids

2011-04-01T18:40:00.002+08:00

I was reminded of an assignment that was given to us, that was to search for an aptitude test, and my co-teacher saw this in YouTube... the MARSHMALLOW TEST. Soooo COOL! :D

Minsan...

2011-04-01T18:10:00.002+08:00

Minsan hindi ko rin maintindihan si Madam Principal...

MADAM: Pag may tanong kayo, sa akin kayo magtanong, huwag sa co-teachers ninyo.

Dahil end of classes na e kung anu-anong forms ang pina-a-accomplish sa amin... na wala akong kamalay-malay kung paano fill-up-an kasi nung nag-aaral pa ako sa Kolehiyo e hindi naman kami na-exposed sa kung anu-anong forms.

Hindi ko alam ang gagawin dun sa binigay na tinatawag nilang "Form 18" (na na-delay nang ibigay ng Admin office kaya kaming mga high school teacher e hindi agad nakapag-pa-clearance at nahuli na ang sahod namin, kasi di pa kami pirmado ng Principal) e lumapit ako kay Madam, pero bago ako lumapit sa kanya e nagtanong ako sa co-teacher ko (ako na pasaway, sige!).

AKO: Ma'am, ano po bang ilalagay rito? *turo sa form*
Ma'am A: Hindi... ko alam e.
AKO: A sige po, salamat po.

Lumapit na ako kay Madam para magtanong.

AKO: Ma'am, ano po bang ilalagay rito?
MADAM: Hindi mo ba nakita yung gawa ng ibang teachers?
AKO: Hindi po e.
MADAM: Itanong mo kay Ma'am A...

Windang naman ako dun kasi siya na mismo ang nagsabi na kung may tanong e sa kanya lumapit at wag sa co-teachers.

MADAM: Itanong mo kay Ma'am A... *continuation* ... ALAM NIYA YAN.
AKO: E ma'am lumapit na po ako kay Ma'am A, sabi niya po di niya po alam. :confused:
MADAM: Itanong mo sa office.
AKO: A, sige po. *out*

Ayun... Nagtanong na lang din ako sa ibang teacher. Tapos kanina nung na-accomplish ko yung form (kasi sabi ng ibang teachers ganun daw ang dapat ilagay) at ipinasa ko na kay madam e may nakita siyang error.

MADAM: O bakit hindi naka-decimal ito?
AKO: E ma'am sabi po kasi ng ibang teacher fraction po ang ilagay e.
MADAM: Ayan kasi, di ba sabi ko pag may tanong kayo, sa akin kayo magtatanong. Kasi pag sa iba, mali-mali yan. O tingnan mo. Palitan mo iyan.

Hay... Ayun... Nalilito ako sa kanya. Pabago-bago ang isip. Wala. Tahimik na lang ako. Sabi niya kasi sa akin noon, siya ang boss kaya dapat siyang sundin. Ayaw niya kasing nagdadahilan ka e, hindi ka niya pakikinggan. Pero may times naman na mabait siya talaga.

At ayun... natapos din pirmahan ang clearance ko. Nakuha ko na yung sweldo... pati 13th month pay... tapos may binigay pa na pera para dun sa mga umattend ng 2-day-seminar. Ang galing. Nag-seminar ka na, may free lunch, tapos may pera ka pa.

May schedule pa next month. Busy busy ako...

April 4 - 8 (Seminar)

April 11 - June 3 (Summer Program, Project 1-11)...

With incentives. Salamat sa blessings... Hindi ako pulubi sa bakasyon. Haha!

Seventy-Seven

2011-03-30T12:32:00.004+08:00

Sa National Book Store...

Hindi naman sana yung ball pen ang sinadya ko roon, kundi pencil case kasi nakakalat lahat ng abubot ko sa bag. O kaya e pambura na kayang burahin ang tinta ng ball pen. May pag gagamitan lang ako. :p Pero nung nandun na ako e ayun... napabili ako ng ball pen.

AKO: Miss, meron ba kayong pambura ng ball pen?
MISS: Wala po e. Ball pen lang na may pambura.
AKO: Patingin nga.

Kumuha na nga ang saleslady ng ball pen at ibinigay sa akin.

AKO: *sulat sulat* Paano buburahin to?
MISS: Ayan po. *itinuro ang pambura na nasa pwetan ng ball pen*
AKO: *bura bura* Ay ang galing! Nauubos ba yung pambura nito?
MISS: Hindi po.
AKO: Kaya ring burahin yung tinta ng ibang ball pen?
MISS: Hindi po. Yung tinta lang niya.
AKO: *tanong kay Kenshin* Bibilhin ko ba ito?
KENSHIN: Ikaw...
AKO: *sa Miss* Magkano ba ito?
MISS: Seventy-seven po.
AKO: *napilitan* Sige, bibilhin ko na.

At nakapagbayad na ako... nakalimutan ko na talaga yung pakay kong bilhin sa bookstore.

AKO: Ano nga ba uli yung bibilhin ko?
KENSHIN: Pencil case.
AKO: Ahhh... pencil case. Wag na tayo bumili nun. Wala na akong pera. *lol*

Sunday

2011-03-27T21:54:00.001+08:00

Sobrang memorable itong Sunday na ito kasi kasama ko si Kenshin sa Catholic Church. Di naman kasi siya nagsisimba roon kasi sa Christian Church siya but then kanina, ayun, magkakasama kami: ako, si pated, si bunso, si mama, si Kenshin. Unang pagkakataon namin siyang nakasama sa simba ng family.

KENSHIN: *nag-abot ng pera pamasahe*

AKO: Ano ito?

KENSHIN: Pamasahe natin.

AKO: *kay mama* Ma, si Kenshin na raw magbabayad ng pamasahe.

BUNSO: Wow! Tipid!

PATED: :roll:

Hilig talaga nilang biruin si Kenshin. :razz:

Kanina, doon sa misa. Ewan ko ba, hindi ko talaga mapigilang tumawa. Nag sorry na nga ako dahil sa behavior ko. Nakakaantok kasi yung pari dahil sa boses niya at ang bagal pa magsalita. Tapos nagpapatawa pa yung kapatid ko.

PARI: *nagsesermon*

PATED: *bumulong sa akin* LULLABY! *snore*

AKO: *tawa tawa*

Everytime talaga na magsasalita yung pari, tumatawa yung mga kapatid ko. Pati tuloy ako natatawa. :mad:

Bukas... may pasok na naman, then may series of seminar pa. Sana matapos na. Gusto ko nang matulog nang matiwasay. :sad:

Paano ko Sasabihin sa Kanya?

2011-03-27T12:08:00.005+08:00

Loving a textmate? Here is a video of it.

Ten Minutes (Video)

2011-03-27T12:05:00.005+08:00

The third video, dedicated to my fiancé.

Anghel (Video)

2011-03-27T12:03:00.007+08:00

The second video that I made: Anghel.

Mr. Smile (Video)

2011-03-27T12:03:00.006+08:00

The first Video that I made last December. The story was dedicated to the man that always makes me smile, the person that I loved before.

Frustrated

2011-03-26T22:22:00.000+08:00

Dalawang araw ko nang iniisip yung pagkawala ng singsing na yun.

Ok lang sana kung pangkaraniwang singsing pero hindi e.

Magkapares ang mga singsing.

Sabay naming binili yun.

Nakailang oras din kaming pumili kasi yung talagang natipuhan ko e hindi naman nagkasya sa daliri niya until finally... nakahanap din ng akma sa daliri.

Kahapon graduation ng mga bata. Hindi magkamayaw kung ano ang uunahin ko kasi nag pa make-up sa akin ang co-teachers, sabayan pa ng pagrehearse ko dahil MC ako.

Nagbihis ako, hinubad ko yung singsing tapos naglagay ng lotion, nag-make up ng co-teachers, nag make-up ng sarili. Gulo-gulo ang lahat ng gamit sa mesa ko. Nagkahalo ang make-up paraphernalia at accessories. Lumabas ako ng room dahil kailangan na ako sa venue pero gamit pa rin ng co-teachers ang room ko kaya iniwan ko na sila. Binilinan ko na lang na paki-lock ang room.

Ok na lahat. Nagsimula na ang event. Alam ko Opening Remarks yun e... Pagkapa ko sa daliri ko wala na yung singsing. Nagulat ako. Pero kailangang ipagpatuloy ang event kaya isinantabi ko muna.

Natapos ang event. Napuri ako ng kung sinu-sino dahil sa ginawa ko. Natuwa ako sa pagkakatanggap ng papuri galing sa mga may-ari ng school.

Bumalik ako sa room, tiningnan ang lamesa. Wala ang singsing. Hinalungkat ko ang lalagyan ng accessories, wala. Tiningnan ko ang paligid baka gumulong, wala. Tiningnan ko ang bag ko, wala. Ang mga gamit ko, wala.

May ilang nakapagsabi na nakita pa nila yun sa mesa. Yung iba, nakita rin nila pero hindi na pinansin. Hindi ko na alam. Wala namang aamin kung may kumuha man. Panay kasi ang pasok ng tao sa room ko.

Alam ko sobrang nalungkot siya kasi nawala ko yung kapareha, pero gaya nga ng sabi niya... Hayaan na, bili na lang ng bago. Wala nang magagawa e nawala na.

Hanggang kanina na natulog ako... napanaginipan ko pa yung singsing. Hay... nakakainis. Dapat pala di ko na lang hinubad.

I Just Thought...

2011-03-20T22:59:00.001+08:00

I am not really fond of watching movies, and I just thought that the movie LAST HOLIDAY starring Queen Latifah would be the last movie that would make me cry (though it's a comedy film) but I guess I was wrong. I cried a river when I watched yesterday the movie HACHI: A DOG'S TALE. I just can't help myself from crying, and my handky is wet with mucus, seriously. I posted the link on Facebook and I was surprised to receive messages from friends, telling me that they also watched the movie and they also cried a lot because of that. It was such a good movie.

How I wish that our dog Chloe would be like Hachi. She's so stubborn, you know, and I hate it sometimes. Nevertheless, I love Chloe. ^_^

Time Travel (4)

2011-03-20T22:31:00.002+08:00

CHAPTER 1

CHAPTER 2

CHAPTER 3

***
"Inisip ko noon nang sinabi mo sa akin iyan, na nakakatawa ang sinabi mo, Dave. You know what, you're too young to marry."

--Yna Samonte

***
CHAPTER 4

The Invisible Wall

Pumunta kami ni Erick sa library. Kakaunti lang ang tao at bulungan lang ang maririnig sa paligid.

"Library card?" tanong ng librarian nang pumasok kami. Ibinigay ni Erick ang kanya. Hinanap ko sa dala kong backpack ang akin. Wala!
"Bro, nawawala yung library card ko," nag-aalalang sabi ko kay Erick. Ang mahal kasi ng replacement nun, triple ng presyo ng pagkakabili mo. Mahalagang-mahalaga ang library card na yun, lalo pa ngayon kung kailan kailangan ko ng kasagutan.

Nakita kong nakangisi si Erick at nabasa ko ang ikinikilos niya. Binigyan ko siya ng masamang tingin. "Akin na!" Nagawa pang tumawa ni Erick sabay abot ng library card ko. Ibinigay ko na yun sa librarian.

"Hilig mo man-trip e no?" sabi ko kay Erick.
"Sorry naman," paumanhin niya pero nakatawa pa rin. "E iniwan mo yan, remember, nung hinabol mo si Celine?" Oo nga pala. Bigla na lang kasi akong lumabas ng library nun.

Dumiretso na ako sa History shelf. Sinundan ako ng kaibigan ko.

"Anong gagawin mo rito? Magpapakataong-luma?" tanong ni Erick habang pinagmamasdan ang iilang makakapal na libro sa shelf.
"May hahanapin lang, bro," sagot ko. Sinilip ko ang ilalim ng shelf dahil sa pagkakatanda ko e doon ko sinipa ang diary ni Hannah.

Kailangang-kailangan ko yun kasi baka may mahanap akong sagot sa mga tanong na nasa isipan ko, pero nadismaya ako nang hindi ko yun nakita roon. Ang di ko pa gusto e bigla na naman akong nilamig kaya umahon ako mula sa kinayuyukuan ko.

"Wala e!" sabi ko kay Erick. Nagulat na lang ako nang makita ko ang kakatwang hitsura niya. Naka-steady lang si Erick, parang manikin. "Erick?" pinadaan ko ang kanang palad ko sa mukha niya, sinisikap na baka sa ginagawa ko ay mapapikit siya. "Bro?" pero wala. "Ano na naman ito?" natanong ko sa sarili ko.
"Ito ba ang hinahanap mo?" isang boses. Oh my! Si Hannah! Hawak niya ang diary, ang bagay na kailangang-kailangan ko. Napalunok ako nang lumapit siya sa akin. "Anong gagawin mo sa diary ko?" tanong niya.

Naghanap ako ng isasagot. "A... ano kasi..." Pero bago pa ako makapag-rason e nagsalita siya, at nagtuloy-tuloy na ang pag-uusap namin.

"Hindi ba't ikaw yung lalaki roon sa garden?" tanong ni Hannah. "Nag-iispiya ka?"
"Hindi! Hindi sa ganoon. Hindi ako gaya ng mga babaeng bumubuntot sa iyo. May gusto lang kasi akong malaman."

Itinaas niya ang kaliwang kilay niya, "At ano naman?"

"Nagtataka lang kasi ako. Gusto ko lang naman kasing malaman kung bakit ako nagkakaroon ng ganitong pakiramdam..." paliwanag ko.
"Anong pakiramdam ang tinutukoy mo?" tanong niya. Kalmado naman siyang magtanong. Yun nga lang ewan ko ba kung bakit natatakot ako sa kanya.
"Yung... pakiramdam na... malamig... at... at..."
"At mga pangitaing hindi mo maintindihan?"
"Yun nga!" sabi ko.
"Dahil sa ginawa mong pakikialam sa diary ko."

Nagpintig ang tainga ko. "Pakikialam?" natanong ko.

"Bakit, hindi ba't pakikialam ang tawag doon?"

Nag-isip ako. Siguro nga pakikialam na rin yun pero hindi ko intensyon yun kaya kinontra ko siya, "Teka lang. Hindi ko naman gustong pakialaman talaga ang diary mo. Ang lagay lang e naghahanap lang naman ako ng mababasa rito."

"Pero hinawakan mo, di ba? Kinuha mo. Tiningnan mo at ginusto mo pang buklatin," sabi ni Hannah.

Ganoon nga ba ang ginusto kong gawin? Siguro nga.

"Alam mo, dahil sa ginawa mo ay nagkaroon ka na ng kaugnayan sa akin at sa kapangyarihan ko," sabi ni Hannah na tila may pagmamalaki.
"Kapangyarihan?" natanong ko kay Hannah. Sunod ay tinawanan ko siya.

Napakunot-noo siya. "Bakit mo ako tinatawanan?"

"Kasi nakakatawa ka. Ikaw, may kapangyarihan? Maniwala ako sa iyo," panunubok ko.
"Hindi ka naniniwala?"
"Hindi! Ipakita mo!"

Alam ko naman talagang hindi pangkaraniwan si Hannah. Gusto ko lang siyang asarin.

Ang sunod na mga pangyayari ay nakagugulat. Nagbago bigla ang timpla ni Hannah. Ramdam ko yun dahil sa pagbabago ng temperatura sa paligid. Lalong lumamig, humangin.

"Nakalimutan mo na ba kung sino ako?" tanong niya, na ipinagtaka ko. Siguro dahil sa ipinakita kong ekspresyon ng mukha ay nagalit siya lalo. "Nakakainis ka!" sabi niya. At sa isang kumpas ng kanang kamay niya ay naglaho ang lahat ng nasa paligid ko at nandun uli ang nakakakulilig sa taingang ingay.

Saan na naman kaya ako mapupunta nito? Napapikit ako at nang maglaho ang ingay ay dumilat ako. Wala na si Hannah sa paligid.

Ayaw ko ng ganito. Napunta na naman ako sa kakaibang lugar. Pero teka... parang alam ko ito a!

Tahimik ang lugar. Naglakad ako. Napahinto ako nang may makita akong bata.

"Dave, wag kang masyadong lalayo a!" narinig ko na lang. Si mommy!
"Opo," tugon ng bata. At ako! Ako ang batang yun! Alam ko ito! Ang alam ko five years old ako nang magpunta kami ni mommy somewhere in Lucena, Quezon. Teka... Reunion ng family nila yun e! Kung di ako nagkakamali, dito kami sa place malapit kina Tita Lindsay, nakatatandang kapatid ni mommy.

Sinundan ko ang bata kung saan siya pupunta. May dala-dala siyang fishing rod. Oo nga pala. Noong bata ako madalas kaming mamingwit ni mommy at ni Lolo Art. Naglakad ako nang marahan. Ano ba ito? Para akong sira. Bakit ko ba sinusundan ko ang sarili ko?

Sabik na pumunta ang bata malapit sa ilog, bumwelo at inihagis ang pamingwit. Pinanood ko ang eksena. Naghintay ng ilang minuto ang bata. Inahon niya ang pamingwit pero walang nahuli. Nalungkot siya at sumimangot. Inalis niya ang pamingwit sa ilog, tapos ay naglakad. Nakakita ang bata ng punong mangga. Mataas ang puno. Tumingala ang bata.

"Nare-recall ko. Nakakita ako ng maraming bunga noon sa punong iyan," bulong ko sa sarili.

Lumapit ang bata sa puno. Kumapit siya. Mahirap akyatin. Umikot ang bata, at sa paligid ay nakikita siya ng batong malaki. Sinubukan ng bata na buhatin ang bato, pero nabigatan siya. Pinagulong niya iyon, tapos ay tumungtong, kumapit sa katawan ng puno, kumapit nang buong lakas sa mga sanga.

"Shit! Alam ko na ito!" nasabi ko sa sarili ko. Kung di ako nagkakamali, ito yung eksenang nahulog ako sa punong iyon!

Parang bumalik sa akin ang pakiramdam ng lubos na takot. Alam kong sa pag-akyat ko sa punong iyon, sa pagkuha ko sa mga bunga ay magkakamali ako ng hakbang. Tapos ay mahuhulog ako. Teka... may bato! Mababagok ako sa bato!

Ayoko lang magmasid sa pwesto ko. Kailangan kong gumawa ng aksyon. Kailangan kong tulungan ang bata, ang sarili ko! Tumakbo ako, pero nang pagtakbo ko ay tumilapon ako bigla. Ano yun? Bakit ganun? Bumangon ako. May kung anong invisible wall ang nakaharang. Sinuntok ko ang pader, walang nangyari. Hanggang sa narinig ko na lang na sumigaw ang bata.

"Aaaaaaah!" sabi nun. Nanatili lang akong nakamasid. Nahulog na ang bata... pero ang nakagugulat ay may isang babaeng sumalo sa kanya. Napaupo ang babae sa batong iyon at nasa bisig niya ang bata, ang batang ako. Naririnig ko nang malinaw ang pinag-uusapan nila.
"Ok ka lang?" tanong ng babae. Umiyak ang bata. "O wag ka nang umiyak. Safe ka naman e!" pagpapakalma ng babae. Sinubukang tumayo ng babae pero mukhang nasaktan siya. Tiningnan siya ng bata nang may pag-aalala. "O wag mo akong alalahanin. Ok lang ako," sabi ng babae sa bata, sa akin. At nagbigay pa iyon ng mga bunga ng mangga. "Hindi ka nasugatan?"
"Gasgas lang po," tugon ng batang ako.
"Tara na," pagyaya ng babae. Inikay niya si Little Dave, ako. Iika-ika pang lumakad. Tiningnan siya ng bata. "Ok lang talaga ako," sabi ng babae at inihatid niya na si Little Dave.

Naaalala ko na. Kaya pala noong elementary ako e may sinasabi ako kay mommy na gusto kong pakasalan someday kasi niligtas nun ang buhay ko. Na noong high school ako, kahit na maraming nagkaka-crush sa akin e binabaliwala ko lang kasi umaasa ako sa sinabi ng babaeng iyon bago kami maghiwalay ng landas, "Huwag kang mag-alala. Magkikita uli tayo." Kahit na nakalimutan ko na ang mukha ng babaeng yun, kahit hindi ko man lang nalaman ang pangalan niya e umaasa pa rin ako.

Ngayon alam ko na kung bakit nagalit si Hannah sa akin nang sinabi niya kanina ang, "Nakalimutan mo na ba kung sino ako?" Kaya pala nasabi ko na parang nakita ko na siya noong unang beses na nakita ko siyang pumasok sa library. Magkikita kami, sabi niya. Oo nga, nagkita na kami. Hindi ako makapaniwala. Nagtagpo na pala kami ni Hannah... twelve years ago.

Sa pag-iisip kong iyon ay naiwan akong nakatulala. Hanggang sa...

"Dave!"
"Huh?"
"Tulala ka na naman!"

Balik na naman pala sa ayos ang lahat. Gumagalaw na uli si Erick.

"Iyan na ba yang hinahanap mo?" tanong ng kaibigan ko.

Pagtingin ko'y nasa mga kamay ko na ang diary ni Hannah.

"A... Oo, oo," tugon ko, wala pa rin sa sarili. Niyaya ko na palabas si Erick. Itinago ko na ang diary sa backpack ko.

...ITUTULOY...

CLEARANCE DAY

2011-03-18T10:25:00.003+08:00

ESTUDYANTENG PASAWAY: Ma'am, papirma na. Hindi naman namin kayo pinahirapan e.

AKO: *di makapaniwala* Ano? Pakiulit nga yung sinabi mo.

ESTUDYANTENG PASAWAY: Hindi namin kayo pinahirapan. :D

AKO: Mula nung June pinahihirapan ninyo na ako! Magpasa ka ng requirements para pirmahan ko.

Hindi ko talaga pinirmahan.

Nasaan ang yabang nila ngayon?

Signature lang pala katapat nila.

*lol*

Siguro kung binibili ang signature ko, mayaman na ako.

Tsunami

2011-03-13T13:48:00.004+08:00

My sister is fond of watching anime, and hearing the news about the tsunami that struck Japan last March 11 affected her so much. She was talking with my father through Skype and she said, "Nagka-tsunami sa Japan. Paano na ako makakanood ng anime? Hinihintay ko pa naman yung update ng Kimi Ni Todoke." Her statement made my father so angry and papa replied, "Puro ka anime!"

Oh well... :p

She also shared to me that the maker of Pokemon died. You can see in her face that she's worried, really.